Moi rodzice są właścicielami przedszkola. Kilka lat temu, gdy dopiero zaczynali, to mnie przypadło w udziale pomalowanie ścian w salach. Skrzyknęłam kilku znajomych z plastyka do pomocy i zabraliśmy się do pracy. Trwało to kilka dni, pracowaliśmy w nocy, bo w ciągu dnia były tam dzieci. Najbardziej odpałowa była pierwsza noc, do dziś dziwię się, że nie dostałam wtedy porządnego ochrzanu.
Oczywiście nie było to grzeczne malowanie, przy akompaniamencie muzyki klasycznej. Mówiąc krótko - mieliśmy alkohol, papierosy i inne rzeczy do palenia, rozbieraliśmy lalki i ustawialiśmy wielkie wieże z klocków, było malowanie członków i diabelskich postaci za szafkami.
Najgorsze było, że nie ogarnęłam, że o 6 przyjeżdża pani dyrektor, która w dodatku nie została poinformowana przez mojego tatę, że tam będziemy.
Wyobraźcie sobie, że zastała budynek, z którego dochodziła głośna, rockowa muzyka, światła były zapalone, drzwi otwarte, zabawki rozbebeszone, przed wejściem słój z pętami, a kuchnia zawalona pustymi butelkami.
PS. Tata w końcu znalazł te diabełki za szafką, zamalowanie ich zajęło mi z dwie godziny.
Zabrakło mi jednego punktu, żeby dostać się na moje wymarzone studia. Tym sposobem poszedłem pracować w McDonaldzie o 5 lat wcześniej i dziś już jestem kierownikiem.
Dziś bezpowrotnie zakończyła się moja życiowa przyjaźń. Po 26 latach ramię w ramię nagle zmieniliśmy kierunki. Ja poszedłem do przodu, on pod ziemię.
O odwadze pewnej dziewuszki.
Byłam dzisiaj w pewnym popularnym wśród młodzieży sklepie odzieżowym. Tylko jedna kasa czynna, ludzi dużo, siłą rzeczy stałam przez dłuższą chwilę w kolejce. Przede mną były dwie dziewczyny w wieku na oko 15 lat, choć przez dorosłe ciuchy i makijaż można by było dać im 18. Wiem, jak to wygląda, mam siostrę w tym wieku i z tą przypadłością (ona sama to materiał na osobną historię). Jedna z nich nawija mniej więcej tak: "No i słuchaj, Elwira, ta moja stara to jakaś, k***, jędza jest. Hajsu sępi, karze pokój sprzątać, jakbym służącą była. Czaisz? To ona jest od domu, mi się należy coś od życia. Na imprezie u Bartka nie byłam, bo na przyjęcie do ciotki srotki (serio tak powiedziała!) trzeba iść jutro i wygyly. Ja pie***, następnym razem powiem jej co myślę i nigdzie się nie ruszę".
Tu wywód przerwał jej dźwięk dzwonka, spojrzała na ekran i wykrzywiła jej się twarz. Odbiera i słodkim głosem mówi: "Cześć, mamusiu... Tak, jeszcze lekcje mam... Jak za długo? Ja na kółku jestem... Matematycznym, pani nam tłumaczy... Tak, poprawię go... Jutro? Ojej, ale... Naprawdę muszę iść? (uderzyła w płaczliwy ton). No ale mamusiu, proszę... No dobrze, pójdę, cześć...".
Musiałam się odwrócić, żeby nie było widać, że się śmieję. Tak więc reakcji Elwiry nie widziałam, ale dobiegł mnie głos tej drugiej, znacznie bardziej nieśmiały i pokorny: "No co się gapisz, dałaby mi szlaban na telefon. A jakiś kontakt z ludźmi muszę mieć".
Tak więc no... Polecić kurs asertywności czy ośrodek leczenia uzależnień od telefonów? :D
Mieszkam z rodzicami w starym bloku. Mamy dość cienkie ściany oraz sufity. Na nieszczęście nasi sąsiedzi myślą, że mieszkają sami ze sobą i wszelkie "prawa" mają głęboko w swoim poważaniu. Jednak z prawie wszystkimi idzie się w miarę dogadać, coś załatwić, dojść do porozumienia poprzez kompromis, tak z jedną gwiazdeczką ani rusz.
Gwiazdka jest potężnym chłopem, który mieszka centralnie nad nami. Chłop ani się nie myje, ani nie sprząta, ani nie zmienia ubrań oraz ich nie pierze. Cuchnie od niego niemiłosiernie. Jak wychodzi z domu - nawet przez podwójne drzwi wchodzi ten zapaszek, od którego idzie zwymiotować, a potem w te rzygi wpaść twarzą. Jeszcze gorzej, gdy się na niego wpadnie lub natknie. Aż robi się słabo - i nie przesadzam.
Chodzi wiecznie dumny oraz wypycha ten swój brzuch. Gdzie pracuje? Nie wiem, pewnie na lewo, bo kto normalny by go przyjął? Chodzą ploty, że sprzedaje zioło. Być może, w jego mieszkaniu nic nie odkryli, policja u niego jest przynajmniej trzy razy w tygodniu.
Gość jest chyba psychiczny. Ma biednego psa, labradora wielkości świni, z potężną nadwagą, w miarę czysty - chyba jedyne, o co w miarę dba. Robi imprezy w środku nocy, jego kumple cuchną jak on, a dziwki są tak samo brudne i z syfem pomiędzy nogami, potrafią uprawiać parogodzinny seks grupowy, gdzie ryczą jak zarzynane bydło. Psu rzuca zamrożone kości, by się pobawił, i by one były trochę mniejsze (tata pytał, jaki ma w tym cel). Tak, to "cielsko" skacze, a my zastanawiamy się, czy sufit spadnie nam na głowy, czy jednak wytrzyma. Pies ten także dostaje dosłownego pie*dolca, gdy właściciela nie ma - biega i piszczy, drapie. Prawdopodobnie ma takiego świra, jak jego kompan. Pan gwiazdeczka chodzi ciągle w traperach, w nocy robi kursy wokół pokoju i nie wiadomo, o co mu biega, może robi sobie Endomondo. Stuka, trzaska, rozkłada łóżko rzucając nim (pewnie jakaś stara, ciężka sofa). Nasz sufit oraz drzwi, lampy, obrazy trzęsą się bez przerwy. Mamy pęknięcia, też notorycznie jesteśmy zalewani oraz mamy zarzygane parapety.
Nie da się z nim za cholerę dogadać. Spokojna rozmowa? Nie ma opcji. Po takiej przychodzi pod drzwi i trzaska, nie sam, z koleżkami, którzy mają pozaciskane pięści. Coś nam się "nie podoba"? Zrobi jeszcze bardziej na złość, zacznie dokuczać bardziej, sprowadzi swoich głośnych, spasionych i spoconych frajerów, którzy zrobią paronocny Woodstock w mieszkaniu, w którym nie ma chyba nawet zrobionej podłogi.
Policja przyjeżdża, z nami pogada, z nim pogada, po chwili spokój. Ulotnią się? Jeszcze większy rozpie*dol, to jak oliwa do ognia.
Mama jest na wyczerpaniu psychicznym. Potrafi zaciskać tasak i mówić, że "zaraz" tam pójdzie, psa otruje, a gwiazdkę zabije.
Sytuacja miała miejsce wiele lat temu, gdy liczyłam sobie 13 wiosen. Razem z przyjaciółką zbierałyśmy na WOŚP. Niedaleko mnie stoją dwa kościoły, w którym msze rozpoczynają się z półgodzinną różnicą. Czemu tak, nie wiem, ale korzystałyśmy z tego. Zwłaszcza że okolica obfitowała w rodziny z dziećmi i starsze babcie, które, pozytywnie nastawione przez księży (mówili na ogłoszeniach :D), dużo wrzucały. Było jednak zbyt pięknie.
Okolice upodobali sobie Cyganie. Nie kojarzyłam ich, bo chodzę do kościoła w innej części miasta, a aktywują się tylko w niedzielę pod kościołami. Stała sobie rodzinka złożona z dziewczyny, jej córki ok. 4-letniej, brata z niedowładem nogi i chyba męża. Zaczęło się niewinnie, od próśb, żebyśmy sobie poszły, bo oni mniej kasy dostają, potem przeszło to w rozkazy. My nic sobie z tego nie robimy, dalej dzielnie krążymy. Zaczęli być agresywni, jakiś chłopak spacyfikował ich słowami. Aż w końcu wybuchło.
Po drodze od jednego do drugiego kościoła słyszymy, że idą za nami, byli bardzo głośni. Naczytałam się kryminałów, stwierdziłam, że musimy przejść na drugą stronę ulicy, żeby zobaczyć, czy chodzi im o nas. No i chodziło... Dogonili. Nie pamiętam dokładnie, co wykrzykiwali, bo minęło 7 lat, ale ogólnie były to groźby skierowane do nas, naszych rodzin, opis tego, jak nas zbije. Kto? Jej brat. Ten niepełnosprawny. Nie wiem, czy jej się coś pomyliło, bo mąż (?) wyglądał normalnie, a ona uparcie wskazywała na niego. Do tego jej córka zaczęła nas wyzywać. A takiej wiązanki nie słyszałam już dawno, choć wychowałam się w nieciekawej dzielnicy. Zaczęło się robić niefajnie, jak chcieli nas otoczyć. Kiedy ja rozważałam możliwość dobiegnięcia do domu (ok. 300 m), przyjaciółka zachowała większą trzeźwość umysłu i zagroziła, że zadzwoni na policję. Na to magiczne słowo wyraźnie spokornieli, dostałyśmy tylko trzymaną przez nią torbą po nogach i sobie poszli.
Z perspektywy czasu widzę, jakie miałyśmy szczęście. Niby środek dnia, ale dzielnica senna, niewielu przechodniów. Gdyby zaczęli nas bić, naprawdę mogłoby się to skończyć nieciekawie. Dziwi mnie też fakt, że nie chcieli puszek, ale może nie zdążyli tego zwerbalizować. Gdy opowiedziałam o tym tacie, pokiwał głową i powiedział, że zna ich jeszcze z czasów, jak był mały - wychował się w tamtej okolicy...
Wczoraj zorientowałem się, że nie mam już żadnych przyjaciół. Dziś doszedłem jednak do wniosku, że tak naprawdę nigdy nie miałem żadnych przyjaciół.
Syn mojej siostry nie chodzi do 3 klasy podstawówki. Nie chodzi, bo uczy się w domu. Jako że nieszczególnie udawało się rodzicom egzekwować od niego ślęczenie nad lekcjami, to poprosili o pomoc mnie i kolegę. Ja miałam uczyć polskiego.
Po dwóch takich lekcjach pełnych dziecięcej rozpaczy i niezrozumienia konieczności pisania opisu wyglądu wiewiórki chłopak dostał wybór - robić lekcje ze mną albo sam, zanim przyjdę.
Już nikt nie musi go zaganiać do lekcji. Wystarczy powiedzieć, że jutro przyjdę.
To... jestem dobrą nauczycielką, czy złą? Bo w sumie daję mu motywację...
O tym, jak religia pierze dzieciom mózgi.
Miałam koło 8-9 lat i przeżywała totalną fascynację Harrym Potterem - każdy kolejny tom połykałam w kilka dni. Pewnego dnia siedziałam sobie sama w domu i z zapałem czytałam "Czarę Ognia". Nagle cały budynek zaczął się trząść (mieszkam w starym, poniemieckim domu, na poddaszu z drewnianymi słupami i belkami, więc wszystko zaczęło złowrogo trzeszczeć). Trwało to może minutę, ale dla małej, przestraszonej mnie była to wieczność.
Później dowiedziałam się, że w całej południowej Polsce wystąpiły wtedy bardzo niewielkie, niegroźne wstrząsy sejsmiczne. Ale co sobie wtedy pomyślałam? Że to trzęsienie to kara za moje czytanie Harry'ego Pottera! Przecież ksiądz w kościele, katechetka na religii, ba, nawet papież mówili, że to zła, demoralizująca książka, pełna czarnej magii. Stwierdziłam, że jeśli dalej będę ją czytać, to następnym razem dom się zawali od tego trzęsienia!
Tak się przestraszyłam, że nie przeczytałam ani tego, ani kolejnych tomów, zrobiłam to dopiero jako osoba dorosła i już niewierząca. Nic się nie zawaliło.
Mój ojciec czasami chcąc ukarać mnie i mojego brata nie płaci rachunku za internet w terminie. Wtedy zamiast strony przeglądarki pojawia się powiadomienie, że opłata nie wpłynęła.
Ojciec nie wie, że wystarczy kliknąć "zaakceptowałem", żeby dalej normalnie korzystać z internetu. Jest to najpilniej strzeżona tajemnica w naszym domu, a ojciec myśli, że jest cwany.
Dodaj anonimowe wyznanie
