O polskiej cebuli i Januszach w sklepie osiedlowym.
Dorabiam w Żabce od ładnych kilku lat. O dziwnych sytuacjach, wrednych klientach i historiach życiowych mieszkańców mogłabym opowiadać bez końca. Najbardziej jednak zaskakują mnie kradzieże - bo co wartościowego można właściwie w takiej Żabce ukraść? Paradoksalnie zdarzają się one często, a sposoby i okoliczności bywają... różne.
1. "A bo ja zapomniałem z torebki wyciągnąć". Częsty chwyt. Wchodzi klient, koszyka stojącego obok drzwi nie weźmie, czasem nawet pomimo prośby. Wybiera zakupy, pakuje do prywatnej torby, podchodzi do kasy, wykłada. Podliczam, klient czeka na werdykt, ja z uśmiechem zaś pytam o produkt w torbie. Zaczyna się rumienić, tłumaczyć, że przeoczył. I o ile rozumiem, że faktycznie to się czasem zdarza, o tyle doświadczenie pozwala mi ocenić kiedy to przypadek, a kiedy działanie zamierzone.
2. Pan X, starszy jegomość, nieco zrzędliwy, gadatliwy, kuleje o lasce. Pochodzi do kasy, pracownica na zapleczu woła, że już idzie, spogląda w kamery, a Pan X siup - łapie ciastko z lady i do kieszeni. Ekspedientka obsłużyła go nie mówiąc nic, wolała ponownie obejrzeć nagrania z kamer, coby się upewnić, czy stały klient faktycznie kradnie. I tak, ukradł, ciastko z kremem na wagę za grosze.
3. Cyganie. Chodzą nie tylko po domach, sklepy również odwiedzają. Mają jeden stały numer: wybierają zakupy, podchodzą do kasy zapłacić (najczęściej banknotem stuzłotowym), otrzymują resztę i zaczynają robić zamieszanie. Chcą zwrócić część towarów, część zachować, podczas zwrotu pieniędzy mówią, że dali dwieście złotych i stówki brakuje. Ewentualnie chowają zwrócony banknot i również się kłócą. Czasem przychodzą w grupce 2-, 3-osobowej i jedna osoba kradnie produkty na sklepie, podczas gdy ekspedientka jest zajęta zamieszaniem.
4. Dzieci. Ich nie znoszę najbardziej. Wchodzą do sklepu grupkami, krzyczą, hałasują, robią pięć rundek po sklepie zanim wybiorą i kupią jeden lizak, brudzą podłogę zabłoconymi butami, pyskują, gdy zwróci się im uwagę. Czasem również kradną, najczęściej batoniki czy inne słodycze umieszczone na wyspie pod ladą, tam gdzie mój wzrok i kamery nie sięga. Sporadycznie takie pierdoły kradną również osoby dorosłe.
5. Dwójka młodzików nabrała zakupów do koszyka i wybiegła ze sklepu. Ekspedientka nie mogła zacząć za nimi biec, zrobił to jednak klient. Jeden ze złodziei uciekając zgubił telefon, który trafił w ręce policji.
6. Mężczyzna prosi o paczkę papierosów, ekspedientka podaje. Następnie prosi o alkohol zza pleców kasjerki, dziewczyna odwraca się, klient łapie papierosy i ucieka.
7. Zjazd mężczyzn. Klient wykorzystując długą kolejkę i tłok próbuje ukraść trzy paczki słonecznika, chowając go pod kurtkę.
Drodzy Anonimowi, czy towar z Żabki jest taki luksusowy, żeby iść za niego siedzieć?
Jestem dumnym właścicielem kota rasy Maine Coon. Kto kojarzy rasę, ten wie, że jej przedstawiciele to naprawdę spore zwierzaki. Dla przykładu mój Emir ma ponad 80 cm długości (z ogonem).
Właśnie wprowadziła się do mnie moja dziewczyna, razem ze swym pupilem. Maleńkim chihuahua.
Nie wiem, czy mam zwidy, ale Emir patrzy na tego pieska jak na skaczącą przekąskę. Ostatecznie przy takiej różnicy rozmiarów może uznać, że to jakiś gryzoń albo szczur.
Nie wróżę dobrze mojemu związkowi, jeśli mój kot zeżre mojej partnerce psa.
Moje życie nigdy nie było zbyt kolorowe - materialnie nigdy nie mogłam narzekać, ale moja psychika zawsze była jednym wielkim wrakiem.
Byłam dwa razy w szpitalu psychiatrycznym. Psycholog w jednym z nich powiedziała mi wprost, że ja po prostu nie nadaję się do terapii.
Przez swoje życie zostałam tak wyprana z emocji, że poddana badaniu, które miało sprawdzić prawidłowość reagowania mojego organizmu emocjonalnie, moje wykresy porównane z wykresami prawidłowymi wyglądały jakbym była uśpiona.
To śmieszne, ale od podstawówki słuchałam pewnego bardzo popularnego, kontrowersyjnego, amerykańskiego rapera - Eminema. Mimo niezbyt przychylnego odbioru przez większość społeczeństwa, ja wryłam się tak mocno w jego życiorys, że stał się moim autorytetem i pomógł mi bardziej niż rodzina czy psychologowie radzić sobie ze wszystkim, co się działo.
W zeszłym roku po wielu latach wpatrywania się w jego karierę dzięki mojemu starszemu bratu mogłam pojechać i zobaczyć go na żywo w Wielkiej Brytanii. Stałam bardzo blisko sceny, ale musiałam przeczekać 3h supportów nie ruszając się z miejsca przed gwiazdą wieczoru.
Następnego dnia wróciłam do Polski, kiedy doszło do mnie, że naprawdę go zobaczyłam, pierwszy raz w życiu płakałam ze szczęścia i to kilka godzin. Nie tylko spełniłam marzenie, ale też poczułam jak to jest faktycznie czuć, w dodatku pozytywne emocje, i to kolejna rzecz, za którą mogę być mu wdzięczna.
Zawsze, gdy żuję gumę, to nigdy nie wyrzucam jej byle gdzie (na ziemię, chodnik, w środkach komunikacji publicznej, nie przyklejam jej na ławki). ZAWSZE ląduje w koszu, bo boję się, że zostanie popełnione tam jakieś morderstwo albo przestępstwo i będą mnie podejrzewać, albo zrobią testy genetyczne i wyjdzie na to, że to ja jestem sprawcą :)
Amerykanie mnie nienawidzą. Urodziłam się 11 września, dokładnie w rocznicę ataku na World Trade Center. Osobiście nigdy się tym bardzo nie przejmowałam - ba, był to nawet powód do żartów w mojej rodzinie. Można się więc domyślić, jak poczułam się widząc na twarzoksiążce post pewnego jubilata, twierdzącego, że powinien czuć się winny za świętowanie swoich narodzin w rocznicę śmierci tylu ludzi.
Zastanawiam się tylko: naprawdę? Czy data moich narodzin, na którą nie miałam wpływu, ma być dla mnie powodem do wstydu i poczucia winy?
Czy inni ludzie podzielają to zdanie?
Odkąd pamiętam często jeździliśmy z rodzicami do dziadków na wieś.
Całe wakacje i ferie zimowe też spędzałem u nich, pomagając dziadkowi przy gospodarstwie.
Kocham zwierzęta, lecz gdy miałem 6 lat zrobiłem coś, czego nie zapomnę do końca życia.
Do chlewika (tam gdzie trzymane są świnie) wleciała jedna z kur i skakała po krawędzi murku.
Dziadek zawsze powtarzał, żeby delikwentkę przenosić, gdyż mogłaby wpaść do środka.
Słysząc rady dziadka w głowie, zacząłem ją gonić. Na moje nieszczęście wpadła do środka, gdzie przebywało 6 młodych warchlaków...
Wpadłem w panikę, widziałem, jak ona walczy o życie, podczas gdy świniaki zamęczały ją na śmierć. Byłem bezradny, płakałem, chciałem jej pomóc, ale nie wiedziałem jak. Dziadkowie wtedy byli na polu, tak to bym zawołał.
Gdy kura padła, warchlaki wzięły się za posiłek. Rozrywały ją na kawałeczki, a ja na to wszystko patrzyłem.
Wiem, niby nic takiego, ale do dziś mam wyrzuty sumienia.
Czasem gdy patrzę na mięso, przypomina mi się tamta akcja i czuję się jak Karol Kot z Krakowa lub Hannibal Lecter.
Jestem w ciąży. Ostatnio babcia oznajmiła mi, że jeśli nie zacznę chodzić do kościoła, nie chce znać ani mnie, ani mojego dziecka.
Próbowałem powstrzymać kichnięcie. Trafiłem do szpitala z uszkodzoną tchawicą. Jestem pieprzonym geniuszem.
Kiedy miałam około 9 lat, w naszej wiosce największy "łobuz" dorwał borsuka... po prostu się nad nim znęcał, kopał, bił czym popadnie. Kiedy to zobaczyłam, zaczęłam bronić zwierzaka. Starszy i większy chłopak złapał mnie i podniósł jak kukłę, zaczęłam się drzeć, że to zwierzę i ma go puścić. Zapytał się mnie:
- Bo co?
Był pewny siebie, trzymał mnie bez większego problemu. Zrobiłam jedyną rzecz, jaką mogłam - przywaliłam mu głową w nos.
I tak on ze złamanym nosem poszedł do domu, a ja z bolącą głową, ale przynajmniej borsuk przeżył.
Do tej pory ten ciul się mnie boi :D
3 klasa gimnazjum. Lekcja języka polskiego.
Od samego rana miałam odruch wymiotny, ale i tak poszłam do szkoły ze względu na sprawdziany. Ostatecznie jednak na 4 lekcji już nie dawałam rady, czułam, że zaraz zwymiotuję. Szybko podleciałam do nauczycielki i dosłownie błagam ją, że muszę pilnie iść do łazienki. Nauczycielka oczywiście się nie zgodziła, bo i tak za 15 minut będzie dzwonek, więc wytrzymam. Wyjaśniam jej sytuację, mówię, że nie wytrzymam, że zaraz puszczę pawia, ale nie. Kazała mi napić się wody i głęboko oddychać, ale do łazienki nie puściła.
W końcu, czując, że zaraz faktycznie się zrzygam na biurko, wybiegłam do łazienki (która zresztą była zaraz obok naszej klasy). Nauczycielka biegnie za mną i krzyczy, że co ja sobie wyobrażam. Dosłownie wyciągnęła mnie z tej łazienki na siłę. Ja w tym czasie nie wytrzymałam i zwymiotowałam. Na siebie, na podłogę i na nią. Czy to ją powstrzymało? Nie! Przytargała mnie do klasy, kazała usiąść w ławce i zaczęła swoje lamenty. Wyzywała mnie od gówniar, "O proszę za rok do liceum", "Popatrzcie jaka dorosła, tylko rzyga jak małe dziecko". Cała klasa w szoku, ja brudna siedzę w swoich wymiocinach i mam wrażenie, że zaraz faktycznie wybuchnę płaczem jak mała dziewczynka.
Na szczęście ta historia ma swój happy end. Nauczycielka została zawieszona (dzięki interwencji moich rodziców i klasy), a ostatecznie nie wróciła uczyć do szkoły. Nie doczekałam się też przeprosin, ale trudno.
Jeżeli ktoś rozpoznaje tę historię, to chcę tylko podziękować mojej byłej klasie, że stawiła się za mną murem :)
Dodaj anonimowe wyznanie
