Anonimowo - przynajmniej dla Was, rodzina niestety o wszystkim wie.. Jeśli jesz, przerwij :)
Była zima, 10 lat temu - kiedy zimą jeszcze śnieg padał, godzina dość pozna. A ja cóż, 12-letni dzieciak. No i siedzę sobie w pokoju, gdy nagle poczułam że to teraz, ten moment - albo toaleta albo eksploduję. Lecę do łazienki, zajęte. Myślę, wytrzymam. Brzuch coraz bardziej boli, czuje jak jelita puchną, nie dam rady. Ale myślę - zima, ciemno, niby mam ogród, ale warunki niekorzystne. Biorę siatkę i biegiem na korytarz za drzwi. Ulga, którą odczulam, nie do opisania. Ale co teraz zrobić z zakupami w siatce?
Wpadłam na pomysł, rzucę siatkę pod drzewo, wszystko wypłynie i jak będzie widno, to się zgarnie pustą siatkę i po kłopocie.
Nie przewidziałam jednego... Siatka zaplątała się w gałęzie, wisząc z całym pakunkiem przez kilka dni aż nie zauważyłam. Rodzina nie zapomniała, a mój wredny brat opowiedział to znajomym.
Ps. Brat myślał, że kot się zesrał na korytarzu i 2 dni szukał kupy :(
O absurdach polskiej służby zdrowia, dział: pogotowie.
Moja babcia jest słusznego wieku, liczy sobie 91 wiosen. Wraz z nim przyszedł więc cały zestaw chorób, i tak mały na jej wiek, jednym z nich jest arytmia.
Zrobiło się dzisiaj ciepło, wybrała się na cmentarz, ale w trakcie porządkowania poczuła, że serce jej dziwnie bije. Chwilę posiedziała na ławce, potem zebrała się do domu. O własnych siłach do niego nie doszła, bo zasłabła po drodze. Miała niesamowite szczęście, bo przechodzące obok dwie dziewczyny nie dość, że ją pozbierały, to jeszcze do domu odprowadziły, zmierzyły ciśnienie (ma automatyczny ciśnieniomierz, leży zawsze na wierzchu, obsługa banalna), pomogły zadzwonić do taty.
Ten przyjechał w te pędy, zabierając stetoskop - jest lekarzem. Osłuchał, stwierdził, że to prawdopodobnie migotanie przedsionków, ale bez EKG wiele nie zrobi, dzwoni więc na pogotowie. OK, zgłoszenie przyjęte, będą raczej później niż wcześniej, bo brak jednoznacznego zagrożenia życia. W międzyczasie przyjechałam ja, babcia dochodzi do siebie, zaczyna bardziej kontaktować. Po dwóch godzinach oczekiwania, jak już wróciło do normy (poza stłuczonym kolanem, nadgarstkiem i otartą twarzą, trzeba będzie wybrać się na SOR), stwierdziliśmy, że odwołujemy pogotowie. Tata wykręca numer i co się dowiaduje? Nie mieli takiego zgłoszenia. I tu zaczyna się cała zabawa.
Mieszkamy w mieście na zachodzie Polski. Z wyjaśnień dyspozytora wynikało, że jeśli wszyscy są w mieście zajęci, to system automatycznie przerzuca do sąsiedniego. I tak my przewędrowaliśmy... do Przemyśla. Czyli drugi koniec Polski. Nie wiem, na ile parszywy brak szczęścia, na ile sam system, który od razu dał nas tam, gdzie było wolne. No i błąd dyspozytora. Nazwa ulicy popularna, typu Piłsudskiego albo 3 Maja. Tutaj nie było tak źle, ale co, gdyby był wypadek? Gdyby człowiek umierał, szybka reakcja pogotowia mogła uratować mu życie, a okaże się, że szukają nie w tym mieście, bo dyspozytor nie zapytał o tak podstawową rzecz?
Dla wątpiących w prawdziwość. Cóż, jest takie, nie wiem, jak bym mogła was do tego ewentualnie przekonać. Wątpię, żeby dyspozytor tak z nas perfidnie żartował. Przy drugim dzwonieniu udało się skontaktować z Przemyślem i odwołaliśmy...
Słowem wstępu: mam opiekę psychiatryczną i psychologiczną. Jestem po związku pełnym przemocy, który zakończył się 3 lata temu. Przyjaciele mnie zostawiali, bo stawałam się skryta i zamknięta w sobie. To tylko pogarszało mój stan. Ale do jednej osoby miałam pewność, że mnie nie zostawi i o niej jest to wyzwanie.
S poznałam na studiach. Szybko przekonałam się, że jest jak bratnia dusza i siostra. Ale S miała też problemy - ciężką depresję, którą ukrywała przed światem. Wiedziałam, jak to jest, więc pomimo własnych problemów wiedziałam jak pomóc. Niejednokrotnie, siedziałam pod jej drzwiami i dobijałam się, jak nie wychodziła z domu od tygodnia, do momentu aż mnie nie wpuściła. Niejednokrotnie pomagałam jej, latałam z jej indeksem, żeby nie straciła semestru. Niejednokrotnie przychodziłam posprzątać w domu, ogarnąć ją i przytulić. Nie liczyłam na nic w zamian. Wiedziałam, że jak nie odbiera czy mnie ignoruje, to dlatego, że czuje się gorzej, a nie mnie olewa. Wszystko rozumiałam. Dawałam jej azyl w domu, gdy uciekała przed ojcem.
W końcu namówiłam ją na leczenie. Dostała skierowanie do szpitala psychiatrycznego. Odwiedzałam ją tam 3 razy w tygodniu przez całe wakacje pomimo mieszkania w innym mieście. Jej sytuacja zaczęła się poprawiać - znalazła przyjaciół, poprawiła relacje z rodziną. Ludzie mnie i ją traktowali jak siostry. Wiem, że mówiła innym, że nie wie jak się mi może odwdzięczyć, tyle dla niej zrobiłam. Ja nie chciałam w zamian niczego poza przyjaźnią.
Zamieszkałam z S, nie chciałam żeby była sama. Bardzo to nam obu pomogło. Przynajmniej początkowo. Wszystko zaczęło się psuć, gdy znalazłam chłopaka. To dobry człowiek, z którym jestem do dzisiaj, ale to, że jego charakter i charakter S są niekompatybilne, to mało powiedziane. No ale przecież byłam z S "siostrami", nic nas nie mogło rozdzielić. Przecież mogłam wydzielać sobie czas i dla niej i dla chłopaka. Kochałam ich oboje. Ale S zmieniła się, zaczęła poświęcać więcej czasu nowym przyjaciołom, czułam, że zaczyna mnie unikać. To nie polepszało mojego stanu, wciąż byłam na terapii, a lęk przed utratą kolejnej bliskiej osoby, sprawiał że zamykałam się w sobie jeszcze bardziej.
Największym ciosem oberwałam rok temu, z własnej winy i woli. Przeczytałam prywatną rozmowę S, w której żaliła się jak strasznie nienawidzi mojego chłopaka i jak to będzie świętować, jeśli ze sobą zerwiemy. Zabolało. Wiem, że nie powinnam tego czytać, miałyśmy awanturę, że nadszarpnęłam jej zaufanie. Miała prawo być na mnie zła. Jednak postanowiłyśmy, że odbudujmy zaufanie do siebie.
Próba odbudowania trwała pół roku. Jak się skończyła? Sugestią, że może bym się jednak wyprowadziła. Podawała masę bzdurnych problemów, wśród nich najważniejszy: "bo stałaś się zamknięta w sobie". Ciekawe ile jeszcze razy w życiu to usłyszę?
Laska z Tindera zobaczyła mnie w knajpie, przywitała się, powiedziała, że wyjdzie tylko do toalety i... już nie wróciła.
Wkurwia mnie niesamowicie gdy ktoś odpowiada na moje pytanie... nie odpowiadając na nie.
Na przyklad:
- Pokroić na małe czy duże kawałki?
- Najpierw przekrój na pół, potem jeszcze raz...
Albo:
*jakaś gra mmorpg*
- Ty, gdzie te smoki były?
- Żeby zabić smoka musisz zabrać ze sobą...
Albo:
- Wystarczy ci na zakupy czy dołożyć?
- Wzięłam ogórki jeszcze, pomidory...
I nie mam na myśli osób starszych, tylko zdrowych, młodych ludzi. Nie wiem jak to wytłumaczyć ale jakakolwiek rozmowa jest z niektórymi ciężka.
W połowie września w sprawach zawodowych musiałam odwiedzić szkołę dla trudnej młodzieży (przedział wiekowy jakieś 10-15 lat). Gdy już wpuszczono mnie do środka, powiedziano mi, że mam poczekać chwilkę, żeby skończyła się przerwa i nauczyciel, któremu miałam dostarczyć zlecenie, skończy dyżur. Trochę mnie zdziwiła panująca cisza, gdy usłyszałam słowo PRZERWA, ale cóż, to chyba dlatego, że zostałam wpuszczona do "strefy bezpiecznej", czyli korytarzyk z pokojem nauczycielskim, toaletami dla pracowników i wyjściem bocznym na klatkę schodową z wyjściem ze szkoły - na domofon.
Po chwili dany nauczyciel przyszedł, załatwiliśmy prawie wszystko, gdy musiał na chwilę wejść do pokoju po coś tam (już nie pamiętam). W pewnym momencie z zupełnej ciszy korytarza wydarł się przeraźliwy krzyk i po chwili biegł w moim kierunku zapłakany chłopiec - jakieś 12 lat. Biegł na oślep, cały zapłakany. Gdy przebiegał między otwartymi drzwiami pokoju a mną już wciśniętą w ścianę, zobaczyłam powód jego płaczu - trzymał się za rękę w taki sposób jakby była złamana. Na dłoniach miał świeże ślady od przypalania papierosem. Wypadł na "schody bezpiecznej strefy", odbił się od zamkniętych drzwi wyjściowych i pobiegł na piętro.
Nauczyciel po chwili wrócił do mnie, pożegnaliśmy się, podał kod do domofonu, żebym wyszła i gdy zamykał drzwi usłyszałam niedbale rzucone do kogoś w pomieszczeniu coś w stylu "znów któryś ryczy, trzeba go znaleźć..."
Gdy byłam na klatce schodowej, z góry pani sprzątaczka schodziła z tym chłopcem, pocieszała go i mówiła, że idą do nauczycieli wyjaśnić wszystko.
Zastanawia mnie, co takiego zrobił w przeszłości ten chłopiec, że trafił do szkoły "dla trudnej młodzieży" i jak bardzo trzeba być okrutnym, aby taki chłopiec (na pewno nie jest święty i swoje za uszami ma, więc sądzę, że to "twardy zawodnik") dał się zdominować do tego stopnia, że tyle razy dał się przypalić papierosem...
Możecie uznać mnie za wredną s*ke, ale trudno, powiem wam tylko to co czuję.
Męczy mnie znajomość z moją przyjaciółką, sama nie wiem jak to do końca zdefiniować. Poznałyśmy się jakieś 4 lata temu, jest naprawdę fajną osobą, ale teraz zaczęłam zauważać wyraźnie barierę w stosunku do niej. Widzę np. jej nieudolne próby zrobienia makijażu, naprawdę staram się jej doradzać, pomagać i kierować w dziedzinach, w których mi idzie lepiej. Kwestia stylu leży u niej całkiem, a non stop mówi, że chce coś zmienić. Irytuje, mnie jej taka nieporadność życiowa pod kątem samej siebie (nie wiem czy mnie do końca rozumiecie).
Naprawdę mówię jej wiele, staram się pomóc (sama mnie o to prosiła), ale ona w zaparte nie potrafi zdziałać na swojej płaszczyźnie. Relacje damsko męskie leżą po całości, irytuje mnie to, że po raz X mówię jej jak to jest np. podczas pierwszego stosunku, lub jak może zainicjować rozmowę z chłopakiem. Zaczynam czuć już skrępowanie mówiąc kolejny raz o tym czy pierwszy seks boli, ile trwał u mnie, a jak się po tym czułam itp.
Jesteśmy na pierwszym roku studiów. Chciałyśmy poszerzyć grono naszych znajomych (jesteśmy z miejscowości pod Warszawą i ludzie w podobnym wieku do naszego znają się dosyć długo. Moja przyjaciółka nie miała problemu z zawieraniem znajomości u nas w mieście). Wyszło tak, że ja znam prawie połowę studentów (chociaż na zwykłe "cześć"), a ona nikogo. Staram się ją zapoznawać z ludźmi, ale męczy mnie to, że jak stoję z jakąś grupka osób, to ona nawet nie odezwie się słowem, przecież za nią nie będę rozmawiać. Jednak kiedy już się odezwie, ręce opadają. Po prostu ni w pięć ni w dziesięć wchodzi z jakimś tematem.
To co powiem, może się wydać straszne, ale ona powoli zaczyna mnie sobą obrzydzać. Nie umiem jej przytulić, czy złapać za rękę. Nie powiem już o tym, jak zaczęła przy mnie sikać. Nie mam problemu z takimi rzeczami o ile nie są związane z nią. Nasi znajomi czasem się z niej śmieli. Leciały komentarze, że jest brzydka, że ona chyba jest lesbijką, że wielki potwór. Broniłam jej jak tylko mogłam, ale sama już nie daje rady tym ciągłym "niańczeniem" jej. Może i jestem okropna, ale trudno. Wiecie o tym tylko wy.
Gdy mi smutno, wchodzę na anonimowe i czytam wyznania.
Ostatnio było mi ciężko i czytałam codziennie, łącznie z całą poczekalnią, itd...
W końcu stało się co się miało stać - nowe wyznania się skończyły.
Popłakałam się.
Kiedy byłam w podstawówce, miałam bardzo gęste, długie, kręcone włosy. Jako mała dziewczynka nie miałam pojęcia, że to wielka zaleta. Wszystkie koleżanki w klasie, głównie chodziło o te najpopularniejsze, miały cienkie, mysie ogonki, których strasznie im zazdrościłam, bo z moją wielką czupryną odstawałam od reszty, tak więc wieczorami po cichu zamykałam się w łazience i mimo wielkiego bólu dosłownie wyrywałam włosy z głowy, żeby mieć ich tyle, ile mają rówieśniczki.
Nie mam zaufania do psychologów... ale od początku.
Od zawsze z moją matką nie umiałam się zrozumieć. Była dla mnie i jest potworem, który tylko potrafi się nade mną znęcać. Wyzwiska, krzyki itd. są na porządku dziennym. Oczywiście poza domem wzorowa matka, tylko ja ta zła.
W szkole siedziałam w pierwszych ławkach, sama, zastraszona, cicha. Bałam się odezwać. Ciągle tylko myśl co będzie, jak wrócę, czy tym razem znowu oberwę, czy tylko mnie zwyzywa.
Od 2 klasy podstawowej zaczęłam dużo czytać. Od zwykłych bajek aż do książek psychologicznych opisujących przeżycia osób, którym ktoś pomógł.
Gdy byłam w 4 klasie, przyszła na dłuższe zastępstwo pani bibliotekarki pani Ala, którą zaciekawiło czemu mam tyle książek na swoim koncie wypożyczone, czy je przeczytałam całe i czemu takie opowieści. Była to pierwsza osoba, której (no może nie wszystko) opowiedziałam co przeżywam w domu. Pani Ala bardzo próbowała mi pomóc, wspierać, aż w końcu zaproponowała mi, żebym poszła do szkolnej psycholog. Nie chciała być przy tym, ale pomogła mi, żebym na spokojnie porozmawiała.
To był błąd...
Po rozmowie nie minęła nawet godzina - moja matka została wezwana do szkoły i wszystko co opowiedziałam zostało jej przekazane. Oczywiście odwróciła wszystko na swoje, a moje "opowieści" zrzuciła na książki, które czytam i że przestałam odróżniać fikcję od rzeczywistości. Pani psycholog oczywiście łyknęła jej odpowiedź.
Po powrocie do domu zostałam zwyzywana, zepchnięta ze schodów i parę innych rzeczy, a też dostałam zakaz rozmawiania i robienia z naszej rodziny patologii.
Do pani Ali do końca gimnazjum nie potrafiłam się odezwać. Unikałam jej. Nieraz chciała mnie zaczepić, porozmawiać. Nie chciałam. Pani psycholog zaś była dumna ze swojego załatwienia sprawy i wszędzie opowiadała "jak to fikcja z książek przelewa się na rzeczywistość" i zostałam szkolnym kłamcą.
Będąc w 2 klasie technikum przełamałam się iść jeszcze raz, tym razem do prywatnego psychologa.
Kolejny błąd.
Pani psycholog za każdym razem wpajała mi, że przez moje zachowanie tak jestem traktowana. Czy dziecko mające ok. 4 lat zrzuca się ze schodów i wyzywa za niedomknięcie drzwi? Albo gdy ma problemy z nauką, to zabrania się mu wszystkiego, wyzywa, wbija nóż w rękę (tak, bliznę mam do tej pory) zamiast po prostu pomóc? To jest ta prowokacja?
Po 3 wizytach podziękowałam.
Aktualnie mam prawie 21 lat. Studiuję zaocznie, zaczynam nową pracę. Czekam, aż mój chłopak skończy szkołę i zaczniemy mieć na wynajęcie czegoś razem.
PS. Nic się przez te lata nie zmieniło. Jakoś to znoszę... Jakoś ;/ Gdyby nie mój chłopak, już dawno bym ze sobą skończyła.
Mam tylko nadzieję, że te panie "psycholog" nikomu więcej nie wyrządziły większej krzywdy.
Dodaj anonimowe wyznanie
