Ostatnio przełożony zawołał mnie do siebie w sprawie projektu, którym mam się niedługo zająć. I mówi do mnie mniej więcej tak:
- Twoim zadaniem byłoby dzwonienie do ludzi, dowiadywanie się, kto gdzie jest za co odpowiedzialny i ustalanie terminów, żeby wszystko gładko poszło. Pomyśleliśmy, że pasujesz, bo nie dasz sobie wleźć na głowę, a jak ktoś się będzie stawiał i awanturował albo robił problemy, to ustawisz ich do pionu.
I dalej w ten deseń. Wszystko fajnie. Super opinia. No to o co chodzi?
Chodzę na terapię behawioralną, bo panicznie boję się rozmawiać przez telefon i mieć kontakt z obcymi ludźmi :D.
O starych s*** w autobusie.
Sporo ostatnio historii z udziałem rozwydrzonych babulinek przeczytałam. Postanowiłam opowiedzieć swoją przygodę.
Jakieś 3 lata temu zmuszona byłam udać się do pracy autobusem miejskim. Godzina niezbyt popularna, to i miejsc siedzących było sporo. Zajęłam jedno z nich, w miarę blisko drzwi wyjściowych i oddałam się lekturze. Dwa przystanki po mnie wsiadła ona: 75+, zbulwersowana postawą całego świata, usiadła przede mną. Zmierzyła mnie wzrokiem i na dzień dobry: „Jak k*rwy się te dzisiejsze kobiety ubierają”. Może ona w jakiś ekskluzywnych burdelach bywa, ale ja nigdy k*rwy w ołówkowej spódnicy przed kolano, koszuli z kołnierzem, w marynarce i płaszczu nie widziałam, a może miała na myśli dominujący w moim stroju kolor czerwony.
Na jej nieszczęście nie należę do osób, które z potulną miną wysłuchują obelg pod swoim adresem i opłakują w domu nieszczęście, jakie je spotkało. Nie zniżyłam się też do jej poziomu. Może się babcia sturlała z łóżka lewą nogą. Grzecznie poprosiłam o zaprzestaniu kierowania obelg pod moim adresem. Wywołało to zupełnie odwrotny skutek... Kiedy na następnych przystankach do autobusu zaczęli schodzić się ludzie, postanowiłam wyjąc telefon i babcię z jej błyskotliwymi uwagami nagrać. A ta nie zaprzestała swojej litanii, padły m.in. inne wyzwiska, teksty, że powinien mnie ktoś zgwałcić, żebym miała nauczkę, że pewnie jestem wyznawcą szatana, bo pobożne kobiety nie malują ust na czerwono!!!
Po kilku takowych odzywkach dodałam, że ma przestać, bo wystąpię przeciwko niej z pozwem o zniesławienie! To ją bardziej rozkręciło. Nikt z ludzi nie reagował, na szczęście nikt też jej nie wtórował, w dalszej części postanowiła przy okazji innych również opisać swoimi ciętymi ripostami. Trochę byłam zniesmaczona, ludzie pozwalali jej na wszystko, bo co? Bo była stara? A to, przepraszam, jakieś nowe uprawnienie? Jeden z kolesi się nade mną nachylił i zapytał, po co ja nagrywam. „Oczywiście żeby ją pozwać o zniesławienie”.
Nie spotkałam się nigdy wcześniej z czymś takim... ponadto to podobno nie jej pierwsze wystąpienie, zawsze kiedy jej się ktoś nie spodoba, babcia urządza przedstawienie :/
Z wykształcenia jestem prawnikiem, stąd takie moje podejście do sprawy, wolę iść przed sąd niż traktować ją jej bronią. Nawet jakbym nie wygrała, to popsułabym jej sporo krwi samym pozwem i wezwaniem na rozprawę :) Mając jej wizerunek nietrudno było o jej dane, pomimo że wydarzenie miało miejsce w jednym z większych polskich miast. Dwóch miłych panów dobrowolnie podało swoje numeru telefonów oraz podpisało stosowne oświadczenia jako świadkowie nieprzyjemnej sytuacji. Pozostało tylko złożyć pozew i uzbroić się w cierpliwość, żeby pokazać starej babie, że nie jest bezkarna.
Może napisze resztę, jeśli ktoś będzie chciał poznać wynik sprawy.
Jestem dorosłym mężczyzną. Ze względu na wczesną śmierć ojca, nigdy nie nauczyłem się oddawać moczu na stojąco. Jeżeli jestem do tego zmuszony przez warunki, zazwyczaj wychodzi to pokracznie. Dlatego na co dzień wolę siadać.
Strasznie kompromitujące, co? Kiedyś też tak uznałem, dlatego zacząłem szukać poradnika, który pomógłby mi pokonać tę trudność.
W całym tym internecie, przepełnionym masą bezużytecznych rzeczy, nie znalazłem tej jednej, która faktycznie pomogłaby mi w życiu.
Jestem młodą mamą, niedługo mija 1 rocznica naszego ślubu. Nie pracuję, ponieważ w okolicy nie ma żłobka, praca żeby opłacić nianię jest bez sensu, a poza tym mąż zarabia wystarczająco, bym ja mogła zajmować się domem i synem. Jednak coś za coś...
Mój mąż często pracuje w delegacjach, koleżanka pyta jak sobie radzę tak sama, bo jej by było ciężko... Otóż ja lubię kiedy jesteśmy sami z synem. Nikt nie krzyczy, nie czepia się, nie przeklina. Zastanawiam się jak długo wytrzymam. Mój poziom wartości jest raczej w kiepskim stanie po ciągłych dogryzkach, że nic nie potrafię, nie robię, nie umiem myśleć i zachowuje się jak 5-latka. Dumna ze złożenia rowerka dla syna, dostałam opie*dol, że nie potrafię nawet odkręcić tego jak należy, a ja przecież zrobiłam to z całej swojej siły.
On nawet nie zdaje sobie sprawy że mnie to rani, ciągle twierdzi że się obrażam na słowa krytyki. Ile człowiek może jej znieść?
Zerwałem z dziewczyną, bo była fanką Wyznajemy.
Non stop siedziała na tej stronce i ŚMIESZYŁY ją te wyznania.
Nie wytrzymałem i powiedziałem, że jesteśmy zupełnie różni, jak ogień i woda, jak pies i kot, nie możemy być razem.
Pozdrawiam, fan Anonimowych.
Mieliście kiedyś tak, że czuliście się jak jak balon pozbawiony powietrza? Jakby ktoś spuścił z ciała życie. No właśnie... Żyjemy w zawrotnych czasach. Praca, dom, praca, dom... Tylko ile tak można? Ale do sedna.
Bardzo lubię swoją pracę. Szczęście, prawda? Tak, owszem. Tylko zauważyłam, że przy tym szczęściu coraz bliżej do nieszczęścia. Brak przyjaciół, którzy się odsunęli - bywa. Coraz większa frustracja, bo trudno nadążyć za wymaganiami zawodowymi. Nie mówiąc o edukacyjnych... Pomimo młodego wieku, czuję jakby życie uciekało przez palce, a każdy kolejny dzień dodawał kolejne ziarno goryczy do mojego ja. Jeśli nazywacie się czyimś przyjacielem, nie odchodźcie. Milczenie czasami spowodowane jest tym, że już nie ma się siły mówić.
Nie dajcie się zwariować, Drodzy Anonimowi i cieszcie się życiem, bo ja już chyba nie potrafię.
Udupiłem pieniądze odłożone na mieszkanie "inwestując" je w kryptowaluty. Wstyd się komukolwiek przyznać.
Zapewne większość z was miała chociaż raz taki moment w życiu, że gdy ktoś się wam przedstawiał - nagle zapomnieliście jego imienia i wstyd było wam, żeby się do tego przyznać.
Ja miałam taką sytuację. Pół roku nie wiedziałam jak ma na imię mój chłopak.
Nie zapamiętałam jego imienia, tylko ksywę. Podczas naszej znajomości nie miałam innej możliwości niż tylko zapytać się jego (czego nie zrobiłam, bo było mi wstyd). Pisaliśmy na GG, on nie miał tam podanego swojego imienia, Fb nie mieliśmy. Byliśmy w sobie zakochani. On się nawet nie kapnął, że nie wiem, jak ma na imię. Zwracałam się do niego typu "misiu", "kotku", "kochanie", po przezwisku. Chyba nawet nie zauważył, że nigdy nie mówiłam mu po imieniu. W końcu po pół roku naszego związku dowiedziałam się, jak się nazywa, bo pewnego razu jego dowód leżał na widoku.
Nadal jesteśmy razem i do dzisiaj on nie wie, że przez tyle miesięcy głowiłam się nad jego imieniem.
Byłam gnębiona w gimnazjum. Dodam tylko, że publiczne poniżanie miało miejsce w obecności nauczycieli, którzy nic z tym nie robili. Ba, stwierdzili nawet, że to ze mną coś jest nie tak, skoro NIKT (czyli trzy osoby z klasy) mnie nie lubi.
Pewien kolega miał przeczytać na głos fragment testu przy całej klasie. Cóż... W wieku piętnastu lat ów kolega nie potrafił płynnie czytać. Najpierw po cichu literował każde słowo, później już na głos składał wyraz w sy-la-by. Wszyscy zaczęli się z niego śmiać, również i ja delikatnie się uśmiechnęłam. To był błąd.
Każdy kolejny dzień próbował zmienić mi w piekło. Wyzwiska od ku*ew, świń, brzydali, brudasów, śmierdzieli, debili, występowały zamiast powitalnego "siema". Gdy przypadkowo mnie dotknął, od razu uciekał do łazienki żeby "odkazić rękę". I znowu, nauczyciele WSZYSTKO widzieli, znali całą sytuację, bo interweniowali moi rodzice, moje koleżanki, ale wina była oczywiście MOJA.
Co więcej, mieliśmy tańczyć na zakończenie gimnazjum poloneza. Trafiłam na niego...
Każda próba tańca z nim kończyła się wyzwiskami w moją stronę. Nie dotykał mojej ręki, nie obejmował mnie w talii, bo się mnie brzydził. I znowu, nauczyciele to widzieli i nikt nie reagował.
Dzień balu gimnazjalnego. Chłopcy mieli kupione po róży dla swoich partnerek. Oczywiście ten człowiek nie chciał dać mi żadnego kwiatu. I dumnie rzekł, że mnie by się przydało w ogóle z domu nie wychodzić z takim ryjem, bo jestem tak brzydka i cała jestem beznadziejna. I nawet na zgniłego badyla nie zasługuję.
Przed samym początkiem poloneza wyszłam z sali. Nie wyszłam dlatego, by płakać, bo po raz kolejny poczułam się jak obrzucona gównem. Wyszłam po to, by znaleźć na ostatnią chwilę innego partnera, z innej klasy. Układ znał, wzrostem pasował, nie miał problemu, by zatańczyć. Zachował się jak normalny człowiek.
Mój niedoszły partner nie mógł zrozumieć, dlaczego to nie on tańczy na swoim balu! Jak to możliwe! Czym on sobie na to zasłużył?! Nie mógł uwierzyć w to, co zrobiłam.
Wojna zaczęła się na lekcjach. Cały czas słyszałam obelgi ze strony nauczycieli. Jak mogłam TAK potraktować kolegę? Dziewczyno, jesteś potworem!
Moje zachowanie na koniec szkoły zostało obniżone z zachowania wzorowego na poprawne. Przy rozdaniu świadectw usłyszałam od wychowawcy, że ma nadzieję, że TO nauczy mnie szacunku do innych, bo z takim zachowaniem nie dostanę się tam, gdzie chcę.
Na szczęście zachowanie nie miało większego wpływu na dostanie się do dobrego liceum. Miałam za dobre wyniki z egzaminów i piątki z przedmiotów rekrutacyjnych.
Mimo upływu lat nie jestem w stanie spojrzeć na tych podłych ludzi. Byli oprawcy są na jeszcze niższym poziomie niż za czasów szkoły. A nauczyciele się dziwią, że po tylu latach nauki udaję, że ich nie znam i że nie mam do nich szacunku.
Naprawdę?
Dzisiejszy marcowy atak zimy przypomniał mi historię sprzed ok. 20 lat. Ile lat dokładnie wtedy miałam nie pamiętam, ale chodziłam chyba do 6 klasy podstawówki.
Też był wtedy marzec i przez jakiś czas panowała iście wiosenna aura. Mama zawsze spieszyła się rano do pracy, bo ona wychodziła na 7:30 (tata na 7:00), a ja lekcje miałam najwcześniej na ósmą. Zostawiała mi śniadanie, drugie śniadanie, całowała, przytulała i wybiegała z domu, dając kilka dobrych rad. Akurat tamtego dnia jedną z nich puściłam mimo uszu i poszłam do szkoły w samej bluzie, bez nawet tej głupiej parasolki, którą zawsze miałam przypiętą do plecaka.
Koniec lekcji, a tu nagle rozszalał się mały armageddon na dworze. Wiatrzysko, śnieg, mokro, zimno... głupia byłam, musiałam zapłacić i w tej cienkiej bluzie, adidaskach i z ciężkim plecakiem musiałam maszerować do domu. Powiedziało się A, trzeba powiedzieć i B. W szkole dłużej zostać nie mogłam.
Najgorszy był ten obrzydliwie mokry, zimny, walący mi w twarz śnieg. Minęło mnie kilka osób z parasolami, pędzących czym prędzej do domów. Z domu do szkoły miałam ok. 20 minut drogi. Byłam już sina z zimna po tych kilku krokach, gdy w 1/4 drogi podeszła do mnie jakaś śliczna (jej uroda bardzo utknęła mi w pamięci) młoda kobieta i zapytała, czy mam daleko do domu. Gdy jej odpowiedziałam, że w sumie tak, po prostu narzuciła na mnie swój płaszcz, który mnie sięgał do kolan, założyła mi kaptur na otrzepaną ze śniegu łepetynę, złapała za rękę i powiedziała, że mam patrzeć pod nogi i iść za nią, ona mnie odprowadzi do domu. Wzięła też na ramię mój plecak.
Próbowałam protestować, było mi strasznie głupio, ale powiedziała tylko, że gdyby mnie moja mama tak zobaczyła, to by się chyba zapłakała ze zmartwienia, a ona sama jest dorosła i sobie poradzi, poza tym mieszka tu i tu, szybko wróci do domu się ogarnie. To było blisko mnie.
W pewnym momencie podniosła mnie i przeniosła kawałek, bo moje buty po prostu pływały. Odstawiła pod drzwi, kazała na siebie uważać i poszła sobie. Jej bezinteresownej dobroci nigdy nie zapomnę. Sama przemokła do suchej nitki, musiała potwornie zmarznąć, a mimo to bardziej obchodził ją obcy, mały człowiek, cierpiący z własnej głupoty, niż jej własny, zabezpieczony tyłek. Bezinteresowności tej dziewczyny nigdy nie zapomnę.
Dlatego ile razy widzę człowieka złapanego przez pogodową apokalipsę, zawsze proponuję schowanie się pod parasol i odprowadzenie do domu, zwłaszcza gdy jest to dziecko albo starsza osoba. Zawsze też staram się mieć przy sobie płaszcz przeciwdeszczowy za 2 zł i jeśli kogoś odprowadzić nie mogę, to go daję. Jeśli ktoś się broni, to proszę, by po prostu wziął i kiedyś zrobił to samo co ja.
Jeśli tamta kobieta czuła to samo ciepło w środku, które w takich sytuacjach czuję ja, to w pełni rozumiem, czego tak wtedy postąpiła..
Dodaj anonimowe wyznanie
