5 nad ranem, zadzwonił kumpel, czy nie odebrałbym jego kuzynki z imprezy, bo samochód mu padł. Żaden problem, i tak wracałem z pracy, zgodziłem się. Kuzynka 17 lat, jako tako ją znałem, bo gdzieś czasami się przewijała, ale nigdy specjalnie z nią nie gadałem.
Podjechałem i zobaczyłem Natalię. Mało nie wypiła, bo problem był już w trakcie podejścia do samochodu. Pomogłem jej dostać się na tylne siedzenie samochodu, usiąść i zapiąć pas.
Przed jazdą spytałem:
- Dobrze się czujesz?
- Mhm...
- Trzymaj reklamówkę w razie czego, nawet jeśli się dobrze czujesz.
- Nie trzeba, ja dobrze się czuję! - wymamrotała.
Już pod prawie jej domem niewiasta jednak postanowiła opróżnić zawartość żołądka na siedzenie przednie, kanapę, siebie i podłogę. Potok rzygów był tak wielki, że w życiu czegoś takiego nie widziałem. Nie wiem gdzie ona to wszystko zmieściła.
Zachowałem kamienną twarz, aby nie robić jej wstydu. Sytuacja krępująca. Jechałem w milczeniu dalej. Dojechaliśmy, Natalia była już praktycznie nieprzytomna. Ale trzeba było dostarczyć ją do domu. Zdjąłem bluzę, przygotowałem się do najgorszego i chlup! Wyłowiłem Afrodytę morza. Zaniosłem ją pod drzwi i dostarczyłem do mieszkania. I można krzyknąć yeah! Misja zakończona.
Nic bardziej mylnego! Przecież mój samochód zaraz będzie można sprzedawać jako popowodziowy. No cóż, nie miałem już siły, więc wróciłem do domu spać, a auto zostawiłem jak było.
Rano zadzwoniłem do Natalii, czy pomogłaby mi posprzątać samochód. Chodziło mi bardziej o podawanie jakichś rzeczy niż żeby ona to zrobiła. Ale zanim zdążyłem to wyjaśnić, zostałem zwyzywany, że jak ja w ogóle mogę, że ona rzygi ma sprzątać, chyba mnie po*ebało. No niee... Tak się bawić nie będziemy! Rozłączyłem się i wymyśliłem plan zemsty.
Pojechałem na czyszczenie i zleciłem, aby wszystkie nieczystości z odkurzacza potem wrzucić do reklamówki.
Następnego dnia odebrałem samochód, zawiązaną reklamówkę i rachunek na około 1000 zł.
Zapłaciłem i przeszedłem do realizacji planu.
Pojechałem pod dom Natalii. Zapukałem, otworzyła jej mama.
- Wczoraj odwoziłem pani córkę do domu po imprezie. Niestety jej żołądek nie wytrzymał i ubrudziła mi samochód.
Kobieta patrzy na mnie jak na debila, ale ja mówię:
- Chciałem jej pomocy w sprzątaniu, ale powiedziała, bym sam to wyczyścił, a ona zapłaci. Oto rachunek za czyszczenie samochodu i to co pani córka zostawiła.
I wręczyłem jej pakunek plus rachunek za wykonaną usługę.
W tym momencie kobieta spojrzała na pakunek, potem na rachunek - i pobladła.
Oczywiście nie odbyło się bez problemów, ponieważ ukochana córeczka powiedziała, że jestem oszustem i złodziejem. Ale na szczęście 3 kamery, które nagrywają obraz z przodu, z tyłu i wnętrza pojazdu spisały się doskonale, przez co można było oglądać ludzką fontannę w HD.
Cierpię na zaburzeni osobowości typu borderline. Aktualnie najbardziej przeszkadzającą rzeczą były problemy z podejmowaniem decyzji. Potrafiłam się godzinę zastanawiać, czy po uczelni najpierw pójść spać, czy od razu iść na siłownię. Po kilka godzin analizowałam, czy wziąć zastępstwo w pracy, czy poświęcić ten czas na naukę.
Wszystkie moje problemy rozwiązała apka w telefonie, w którą wpisuję możliwe opcje, a ona losuje co mam wybrać. Nigdy żaden psycholog mi tak nie pomógł...
Kiedy byłam dzieckiem, moim hobby było... włamywanie się do domów sąsiadów.
Żyłam sobie na wsi, gdzie każdy znał każdego i ludzie rzadko kiedy zamykali domu, gdy gdzieś wychodzili, a nawet jeśli, to zazwyczaj mieli pootwierane okna, garaże itd.
Zawsze najpierw przez kilka tygodni obserwowałam jedną osobę, robiłam notatki na jej temat, zapisywałam tam kto, gdzie, na ile i o której zawsze wychodzi.
Później, zachowując się jakbym szła w planowane odwiedziny, wchodziłam do domu np. pani Kasi i rozglądałam się, szukałam miejsc do ukrycia się, dróg ucieczki itd.
Kolejnego dnia znowu przychodziłam i tym razem robiłam sobie scenkę, w której udawałam, że ktoś właśnie wrócił do domu. I chowałam się w wyznaczone miejsce, a potem, zgodnie z planem, uciekałam.
Kiedy już wszystko miałam porządnie rozplanowane, zaczynałam grzebać, przestawiać różne rzeczy i bawić w dom.
I robiłam się coraz "odważniejsza" - czasami zabierałam coś jednemu sąsiadowi i zanosiłam drugiemu, czasami grzebałam w naprawdę prywatnych rzeczach i zapisywałam sobie w zeszycie najciekawsze informacje o danej osobie. Na każdego miałam osobną teczkę.
Do tego miałam też osobną teczkę z pomysłami na różne kłamstwa i możliwe do opowiedzenia historie. Tak na wszelki wypadek. W tej też teczce zapisywałam sobie co i komu powiedziałam. Uczyłam się tego wszystkiego na pamięć. Do dziś pamiętam "kłamstwa, które powinnam powiedzieć pani Zosi, gdyby pani Asia powiedziała jej, że byłam w jej domu". Tu też muszę dodać, że z wyglądu byłam stereotypową słodziutką dziewczynką, a to tylko wiele rzeczy ułatwiało.
Efekt tego wszystkiego był taki, że niektórzy zaczęli popadać w paranoje, inni się kłócili. Raz doszło do bójki, a po kolejnych kilku miesiącach ludzie zaczęli być ostrożniejsi, co doprowadziło do tego, że kilka razy prawie zostałam przyłapana i w końcu przestałam to robić.
A aktualnie zajmuję się łapaniem przestępców.
Gdy byłam mała, miałam trzy starsze koleżanki i jedną w moim wieku. Ja miałam wtedy może 9 lat, one po 12. Lubiłyśmy się bawić w dom. Oczywiście dwie starsze koleżanki były rodzicami. Ania była mamą, Ola tatą (może dlatego, że była trochę chłopczycą), ja z Martą zawsze odgrywałyśmy rolę dzieci. Lubiłyśmy się w to bawić. Budowałyśmy swoje pokoje z foteli I koców lub bawiłyśmy się w plenerze. Ania i Ola najbardziej lubiły tę zabawę i zawsze chciały się tylko w to bawić. Zastanawiałyśmy się z Martą dlaczego. I pewnego razu, gdy bawiłyśmy się "w domek", zajrzałyśmy z Martą do pokoju "rodziców" (dodam, że miałyśmy zakaz jako ich dzieci). Byłyśmy w szoku... Ola leżała naga na Ani i wykonywały jakąś dziwną gimnastykę... Nie wiedziałyśmy wtedy co robią, ale też chciałyśmy spróbować. Bawiłyśmy się już same... Podobało nam się.
Nie jesteśmy lesbijkami, ale do tematu nigdy nie wróciłyśmy i nigdy o tym nie rozmawiałyśmy. Utrzymujemy kontakt ze sobą, ale żadna z nas nie ma odwagi poruszyć tematu.
Nie jestem w stanie usiedzieć w pomieszczeniu, w którym tyka zegarek. Spanie w takim miejscu jest zupełnie niemożliwe. Wszystkie tykające zegarki wyłączam albo wyrzucam. Gorzej, jak jestem u kogoś...
To naprawdę utrudnia mi życie.
Jakiś czas temu zauważyłam, że większość mężczyzn, którzy mi się podobają, ma dokładnie ten sam typ urody, co mój ojciec. Ba! Kiedy byłam nastolatką, znalazłam jego zdjęcie z czasów, gdy był w moim wieku i doznałam absolutnego szoku. Już wtedy uważałam, że jest po prostu "prześliczny". Co w tym dziwnego?
Mój ojciec jest jedynym człowiekiem na tym świecie, którego po prostu nie mogę ścierpieć. Od dziecka robiłam wszystko, żeby być do niego jak najmniej podobna. Zmieniłam połowę mojego charakteru, wybrałam inny zawód (leżący jak najdalej od tego, co on robi) i spotykam się z nim nie częściej niż raz do roku.
Od kiedy zauważyłam, że mam tendencję do uważania ludzi jego urody za ogólnie ładniejszych - zrobiłam absolutnie wszystko, żeby to zmienić. Nawet chłopaka wybrałam takiego, żeby był jego absolutnym przeciwieństwem... to dlatego ma charakter mojej mamy.
Mam dość swojej matki.
Jestem siedemnastoletnim chłopakiem, uczę się dość dobrze, nigdy nie było ze mną problemów, jeśli chodzi o zachowanie.
Jednak moja rodzicielka nie rozumie, że mam więcej niż 6 lat. Mogę wychodzić ze znajomymi tylko po 17 (bo "to nienormalne wychodzić tak wcześnie"), ale muszę wracać o 21 (bo "to chore szlajać się po nocy"). A samo dojechanie do mieściny, w której chodzę do szkoły i w której mieszkają wszyscy znajomi zajmuje mi dobre 50 minut (bo "rodzice nie są moimi szoferami"). Każde wychodzenie zaczyna się od gadki na temat narkotyków, alkoholu itp. Zawsze muszę zdać dokładny opis osób z którymi wychodzę, a jeśli trafi się osoba starsza (nawet o rok), to wyjścia nie ma. Nie daje mi żadnych pieniędzy (bo "mało zarabia), ale żeby robić testy na narkotyki co 3 dni to jej starcza (chociaż nigdy nic nie wyszło). Wzorowa katoliczka, która oddała Pismo Święte na makulaturę (bo "i tak nie czyta"), chodzi do kościoła co miesiąc, ale jeśli ja z nią nie pojadę, to mogę się pożegnać z telefonem (na który sam zarobiłem). Gdy mówię, że jestem ateistą, każe mi się zamknąć (bo "zostałem wychowany w wierze katolickiej", chociaż odkąd pamiętam był to szantaż). Raz zadzwoniła po psychologa i wychowawczynię i nagadała, że jestem najgorszy, muszę być pod obserwacją itp. Innym razem dorwała mój telefon i poszła do jakiegoś znajomego, żeby go odblokować i zaczęła czytać wszystkie moje rozmowy z każdym, w tym z (aktualnie byłą) dziewczyną. Raz zdobyła nr telefonu do rodziców byłej dziewczyny i zwyzywała ich oraz ich córkę, oraz zakazała dziewczynie zbliżać się do mnie, grożąc jej policją.
Już sam nie wiem, czy to jest normalne.
Mój pierwszy raz był z 16-latką, ja miałem wtedy 25 lat.
W skrócie cała historia wygląda tak: ja R. - 25 lat, student II roku (wcześniej różnie bywało, to nie ukończyłem pierwszego semestru, to praca), ona W. 16-letnia uczennica III klasy gimnazjum.
Spotkaliśmy się na DKF-ie (notabene gdybym w końcu nie zdecydował się, że trzeba skończyć te studia, nigdy bym się nie dowiedział o tym DKF-ie).
Tam zaczęliśmy rozmawiać, od słowa do słowa, z filmów na książki, potem już ogólnie (można powiedzieć że zaraz potem była nasza pierwsza randka - cheeseburger w McDonad) odwiozłem ją do domu, wymieniliśmy się numerami.
I tak się jakoś potoczyło, że dwa miesiące później wylądowaliśmy w łóżku (a w zasadzie na kanapie w moim salonie).
Jej rodzice, chyba każdy się domyśla, nie akceptowali naszego związku (zresztą ja go chyba wtedy też na poważnie nie brałem).
Jej rodzice stwierdzili, że zniszczę jej życie, bo liceum, a przy drugim spotkaniu wezwali policję. Sra#em wtedy ze strachu, ale na szczęście policjant stwierdził, że nie ma podstaw do zatrzymania ani upomnienia.
Moi z kolei kazali mi zerwać z "siksą" i znaleźć kogoś, w końcu mam tyle ładnych koleżanek na roku.
Nasz związek przeszedł do podziemia, spotykaliśmy się ukradkiem, a kiedy w końcu wynająłem własne mieszkanie, patrzyłem, aby było blisko liceum W. Nawet przez chwilę miałem fałszywe konto na naszej-klasie ze zdjęciem siostry sprzed 10 lat.
Po 4 latach się zmieniło - ona zdała maturę, ja w końcu obroniłem magistra. I postanowiliśmy się zaręczyć. Rodzice zostali poinformowani i... Znowu się zaczęło.
Jej stwierdzili, że zniszczę jej życie, bo studia, i grozili ponownym wezwaniem policji (widać uznali poprzednią interwencje za udaną). Moi kazali (samodzielnemu człowiekowi, prawie 30-latkowi) zerwać z nią.
Efekt był taki, że wkrótce wyprowadziliśmy się do Krakowa, ja do pracy, W. na studia. Z nafochanymi rodzicami zero kontaktu.
Kolejna odmiana była za kolejne 6 lat. W. skończyła studia i urodził nam się syn.
Wtedy przesłałem jej i moim rodzicom zdjęcie dziecka z opisem: "To wasz wnuk J.". Jakie było moje zdziwienie, kiedy oddzwonili, najpierw jedni, potem drudzy.
"Cześć, co tam u was? Wspaniale! Może odwiedzicie nas, tak dawno się nie widzieliśmy. Weźcie J."
Teraz po 4 latach mamy jeszcze córkę, a kontakt z rodzicami jak nigdy przedtem, prawie co tydzień dzwonią, raz w miesiącu przyjeżdżają albo my, albo oni.
A wszystko to, bo zaliczyłem 16-latkę :D
Wróciłam po pracy do domu i w salonie zastałam moją 15-letnią córkę śpiącą z głową na kolanach swojego chłopaka. Szepnął mi tylko, żebym poszła na górę, żeby jej nie obudzić. Poszłam więc. Godzinę później z piętra niżej do moich uszu dotarły odgłosy ich dzikiego seksu... Byłam w takim szoku, że stwierdziłam, że zostaję na górze, żeby nie przeszkadzać.
Byłem z kumplem na imprezie, no i on żuł sobie gumę cynamonową. No a jak wiadomo, na imprezach się skacze, biega itp. No i jemu nagle guma wyleciała. Kolega nie lubi marnować niczego, więc postanowił poszukać gumy. Nagle usłyszałem tekst:
- Mam!
A po chwili:
- O ku**a, miętowa...
Muszę przyznać, że do końca imprezy nie mogłem na niego spojrzeć bez wybuchnięcia śmiechem :D
Dodaj anonimowe wyznanie
