Ostatnio w rejonie mojego zamieszkania zdarzył się wypadek. Kierowca BMW wjechał w rowerzystę jadącego ścieżką rowerową. Oczywiście zawiniła nadmierna prędkość. Grozi mu kara do 8 lat więzienia za wypadek ze skutkiem śmiertelnym.
Kilka dni później miał miejsce wypadek, ponownie z udziałem kierowcy przekraczającego prędkość. Sprawę można było zobaczyć w większości serwisów. Za zabicie matki i dwójki dzieci grozi mu do 8 lat więzienia.
Tymczasem przed jakąś szkołą dobry uczeń chciał pomóc potrzebującemu i dał mu telefon, by gdzieś zadzwonił, lecz ten zaczął z nim uciekać. Uczeń za nim pobiegł i zaczął się szarpać, telefon został odzyskany, ostatecznie skończyło się na siniakach. Sprawcy grozi od 5 do nawet 10 lat więzienia.
Czy tylko mi się wydaje, że niektórym grożą zbyt niskie kary?
Od jakiegoś czasu bardzo spodobał mi się pewien sposób dbania o cerę, a mianowicie: maseczki. Ostatnio ciągle je kupuję, próbuję, testuję. Miałam już różne: peel off, w płachcie, zwykłe do zmywania, zastygające z glinką oraz takie jakby w kremie. I to właśnie konkretnie jednej z nich tyczy się to wyznanie. :D
Pewnego wieczoru, chcąc zrelaksować się po całym dni nauki biologii (matura, wiecie jak jest), zaczęłam grzebać w szufladzie pełnej moich kochanych skarbów - maseczek. Stwierdziłam, że jako że od pewnego czasu źle spałam, to wybiorę rozświetlającą, coby troszkę wrócić twarzą do żywych, rozświetlić ją i odżywić, miała też poprawiać koloryt skóry i - jak zawsze obiecują producenci - wiele, wiele innych ;).
Wyczytałam, że można ją stosować na noc zamiast kremu, myślę - idealnie. Po kąpieli zabrałam się za nakładanie maski, ładnie pachniała, rozprowadzała się jak krem, myślę ''będzie kolejna mega maseczka''. Zrobiłam tak jak było napisane, żeby jej nie zmywać i po prostu poszłam spać, kiedy się trochę wchłonęła.
Rano następnego dnia niestety trochę zaspałam, przez co musiałam szybko się ubrać i wyjść, nie zdążyłam nawet spojrzeć na siebie w lustrze i pomalować się czy chociażby ocenić jak tam ta maska. Szybko poleciałam do auta i jadę do szkoły. Stojąc sobie na czerwonym świetle przypomniałam sobie o masce.
Zaczęłam przyglądać się twarzy i co tam zobaczyłam?
Pełno złotego brokatu :D Był wszędzie na mojej twarzy, świeciła się jak słońce :D
Później cały dzień każdy się dziwnie podejrzliwie przyglądał mojej twarzy, ale nikt nic
nie powiedział :)
Takiego rozświetlenia to ja się nie spodziewałam :D
Nie potrafię się dostosować do tego świata.
Przerażają mnie ludzie marnujący czas na zakupach, przed telewizorem. Nie wyobrażam sobie poświęcić całego życia na pracę i żyć weekendami. Wizja pracy do 70. sprawia, że od razu odechciewa mi się żyć.
Niedługo kupuję przyczepę i będę żyć w lasach, górach, dorabiając co jakiś czas, żeby było za co zalać auto czy coś zjeść. Nikt komu to mówię nie jest w stanie tego zrozumieć, a ja sobie nie potrafię wyobrazić takiego życia - ono mnie przeraża. Chcę być wolna, zjechać trochę świata i tak żyć.
Studiowałem filologię angielską. W moim kolegium był jakiś dziwny system, że skończyłem z dyplomem, ale bez tytułu licencjata. Więc tego licencjata musiałem sobie zrobić oddzielnie. Zapisałem się na inną uczelnię na ostatni rok studiów licencjackich. Musiałem chodzić na wszystkie zajęcia z praktycznej nauki języka (konwersacje, pisanie i gramatyka) i nadrobić różnice programowe.
W mojej grupie było wiele pracujących nauczycielek (byłem jedynym facetem w grupie), które musiały zrobić kwalifikacje (w tamtych czasach można było pracować w szkole bez tytułu – np. po skończonym kolegium języków obcych, ale zmieniały się przepisy).
I przyszły zajęcia z praktycznej nauki języka - konwersacje. Nowy wykładowca, rozmawia z nami wyłącznie po angielsku. Zadaje pytanie i czeka… wszystkie panie głowy w dół i starają się być niewidoczne. No to odpowiedziałem, bo widziałem, że gość zaczyna się irytować. Następne pytanie i to samo… znowu odpowiadam. Na następnych zajęciach schemat się się powtórzył. Na trzecich zajęciach po każdym zadanym pytaniu panie już nawet nie spuszczały wzroku, tylko odwracały się w moją stronę i czekały, aż odpowiem. Po zakończeniu wykładowca poprosił, żebym został chwilę dłużej w sali. No to zostałem i usłyszałem: “Ja panu dam 5 z egzaminu na semestr i na koniec roku, ale jest jeden warunek – niech pan już więcej na moje zajęcia nie przychodzi, bo jeśli ja mam coś z tą grupą zrobić, to one nie mogą wiecznie liczyć, że pan za nie wszystko zrobi”.
No to przestałem chodzić na ten przedmiot.
A panie z grupy przestały się do mnie odzywać…
Z cyklu: wspomnienia studenckie...
Kryminalistyka. Informacja, że za parę dni mamy zajęcia w prosektorium, kto nie czuje się na siłach/nie chce, może zrezygnować. Nikt nie "pękł", no bo jak to tak?! Hurr, durr, wszyscyśmy twarde Słowiany, na krwawych horrorach chowane. A więc ustalone, jedzie cała grupa.
Dzień wycieczki... Dotarliśmy, pobraliśmy fartuchy i maski, wysłuchaliśmy wstępnych zagadnień i ostrzeżeń. Wchodzimy do sali z denatem.
Zapach i widok... no, powiem tylko, że żaden film nie jest w stanie na to przygotować. Stoję dzielnie i słyszę tylko pac! pac! pac! za sobą. Parę osób zemdlało. Kilka kolejnych wybiegło, dławiąc się i krztusząc. Ja wraz z resztą grupy zostaliśmy pochwaleni przez wykładowcę za silne nerwy itp.
Nigdy nikomu nie wyznałam, że stałam jak wmurowana z prostego powodu: najmniejszy ruch oraz próba wydania dźwięku spowodowałyby u mnie szybkie porzyganie się. Na miejscu.
Twardziel ze mnie żaden.
Mój syn jest bardzo rozpieszczony. Nie będzie to jednak wyznanie o żaleniu się, tylko o tym, jak nauczyć dziecko, że nie jest lepsze od innych.
Mam dużą, bardzo dobrze prosperującą firmę, z żoną o dziecko staraliśmy się bardzo długo. Gdy się udało, to wiadomo, pierworodny, dba się o wszystkie jego zachcianki. Syn aktualnie ma 12 lat, ma wszystko czego chce, nowe telefony, ubrania, komputery. Jednak ostatnio coś we mnie drgnęło.
Syn wiele razy otwierając drzwi mojego samochodu uderzał w bok auta zaparkowanego obok, zawsze czekałem na właściciela i płaciłem z góry za uszkodzenia. Parę miesięcy temu młody przegiął. Kupiłem wtedy nowy samochód, młody otworzył drzwi i uderzył - jak zresztą dosyć często -ł w bok samochodu stojącego obok. Nawrzeszczałem na niego, przecież dla kogoś ten samochód może być bardzo cenny, może być jedynym środkiem transportu. Odpowiedz syna brzmiała tak: „Tato, nie przesadzaj, to jest plebs, takimi ludźmi się gardzi, mógłbyś kupić 1000 takich samochodów, on powinien być mi wdzięczny, że takim luksusem go obiłem”.
No cóż, moja wina, sam go rozpuściłem, jednak troszkę zadziałałem. Syn miał małe przemeblowanie, Mac Pro został zamieniony na laptopa za 2000 zł, iPhone X na 4-letniego Huaweia p8 lite, jabłkowe tablety i laptopy poszły na Allegro, drogie ubrania na tanie ciuchy z miejskich sklepików, brak kieszonkowego, a podwózki szkolne luksusowymi samochodami zostały zamienione na przejażdżki busami.
Po paru miesiącach „terapii szokowej” młody nie jest już taki rozpieszczony ;)
Żałuję, że urodziłam dziecko. Bardzo tego chciałam, a teraz po 3 latach czuję, że zabrało mi lata i radość, zepsuło karierę. Mieć dziecko to jak walić ciągle głową w mur. Stworzyłam osobę, która, mam wrażenie, robi wszystko przeciwko mnie. Nie mam już siły. Jestem egocentryczką i dziecko mnie w tym upewniło. Nie mam o tym komu powiedzieć, mąż myśli, że przesadzam, a ja po prostu chcę, żeby dziecko było już dorosłe, żeby dało mi święty spokój.
Moja mama przyjechała mnie odwiedzić i zobaczyć jak sobie radzę, mieszkając samemu, we własnym mieszkaniu.
By zaimponować mamie - pedantce, wysprzątałem na błysk wszystkie powierzchnie i zakamarki. Nawet z podłogi za kiblem można byłoby jeść.
Rodzicielka przyjechała, skontrolowała wszystko - była dumna i zadowolona. Ja podobnie.
Przed wyjściem chciała poprawić makijaż. Upadła jej szminka i wtoczyła się pod łóżko. Jedyne miejsce, gdzie nie zajrzałem.
Wyciągnęła szminkę i garść korków z butelek po winie.
Takiego wstydu to dawno nie czułem. Koniec z piciem wina oglądając film w łóżku.
Pojechałem z dwojgiem znajomych w podróż do Tajlandii. To miała być przygoda życia, a skończyło się tak, że życie pokazało mi jakim trepem jestem pomimo trzydziestki na karku.
Rozbiliśmy się w jakimś małym miasteczku, gdzie psy wprawdzie szczekają tyłkami, ale za to lokalny bar mógł pochwalić się doprawdy godnym słowiańskiego szacunku zaopatrzeniem. Usiedliśmy przy stoliku i zaczęliśmy raczyć się miejscowymi specjałami. Po jakimś czasie dosiadła się do nas tamtejsza (niezbyt urodziwa) prostytutka, która usiłowała przedstawić swoją bardzo bogatą ofertę za pomocą znaków migowych oraz bazgrołów na chusteczce. Jeden z kumpli zdecydował się skorzystać i zniknął na resztę wieczoru. Jak mogliśmy być tak głupi, żeby puścić go samego z jakąś obcą dzi#ką,w kompletnie nam nie znanym miejscu? Nie wiem. Może to alkohol, może życiowa niedojrzałość?
Kontynuowaliśmy imprezę we dwójkę, jednak już niedługo potem okazało się, że mój jedyny kompan poczuł efekty działania nadmiernej ilości alkoholu i pobiegł do hotelu. Zostałem sam. A mogłem też iść do pokoju…
Do mojego stolika przyszło kilku lokalsów. Łamaną angielszczyzną zapytali skąd jestem. Już po chwili uczyłem ich pić polskiego „brudzia”. Jeden z moich nowych znajomych powiedział, że jestem spoko i że chce postawić mi piwo. Zgodziłem się i po chwili ściągnąłem kilka solidnych łyków zimnego browaru. Jakoś tak dziwnie zatrząsł mi się obraz, tak jakby zaśnieżył jak niedostrojony kanał w starym Rubinie. Więcej nie pamiętam.
Obudziłem się w wąskiej uliczce. Bez portfela, telefonu oraz resztek godności. Straciłem też buty.
Dotarło do mnie, że zostałem poczęstowany pigułką gwałtu. Przyznam się bez bicia – zanim poszedłem szukać hotelu, pobeczałem się jak dziecko. I nie dlatego, że straciłem kasę, drogi telefon i moje trampki. Dotarło do mnie, jakim kretynem byłem, że w ogóle zgodziłem się, aby wypić cokolwiek od obcych. To błąd, przed którym rodzice przestrzegają swoje kilkuletnie pociechy, a ja, trzydziestoletni facet, właśnie dałem się zapędzić w tak oczywistą pułapkę.
W końcu się pozbierałem i poczłapałem do hotelu… tylko po to, by dowiedzieć się, że mój kumpel, którego pijanego w sztok wieczór wcześniej puściliśmy z jakąś lokalną prostytutką, został przez nią zaprowadzony na ubocze, a następnie pobity i okradziony przez grupę całkiem przysadzistych dziewczyn oferujących płatną miłość. Wygląda na to, że panie okazały się dość agresywnymi panami.
Mimo że żadnemu z nas nic się nie stało i daliśmy radę kontynuować naszą podróż, to wstyd mi było – nie tylko naraziłem swoje życie, ale i nie zareagowałem, gdy mój przyjaciel pakował się w kłopoty. Chociaż teraz, nauczony tamtym doświadczeniem, jestem tym, który ma głowę na karku i pilnuje wszystkich współtowarzyszy podróży.
Uwielbiam zabierać mojego chłopaka do mojego domu rodzinnego na weekendy. Dlaczego? Wcale nie dlatego, że mogę wtedy mieć wszystkich bliskich pod ręką. Dlatego, że wtedy mama zawsze robi pyszny dwudaniowy obiad, a na co dzień jej się nie chce.
Dodaj anonimowe wyznanie
