To najbardziej żenująca rodzinna sytuacja, o której nigdy nikomu nie mówiłam. No, prawie nikomu. Czas jednak pozbyć się tego balastu.
Miałam wtedy 16 lat. Mama przyszła do mojego pokoju i powiedziała, że Falafel – nasz piesek - źle się czuje i że trzeba z nim jechać do lekarza. Tata jeszcze nie wrócił z pracy, więc moja rodzicielka zapytała, czy nie mogłabym jej potowarzyszyć. Oczywiście zgodziłam się bez namysłu.
Wsadziłyśmy więc osowiałego Falafelka do auta i pojechałyśmy do lecznicy. Po dokładnych oględzinach pieska, pan doktor stwierdził, że nasz pupil musiał połknąć coś, co mu siadło na żołądku i że niezbędny będzie niezwłoczny zabieg. Przez dwie godziny czekałyśmy z mamą na rezultat operacji.
Na szczęście wszystko poszło bez większych komplikacji. Lekarz oddał nam sflaczałego Falafelka (jeszcze pod wpływem narkozy) oraz plastikowy, strunowy woreczek z przedmiotem wyjętym z psiego żołądka. Obcym ciałem, które zaległo w brzuchu naszego czworonoga okazała się silikonowa, wibrująca nakładka przedłużająca penisa. Mama spaliła okrutnego buraka, ja domyśliłam się, że piesek znalazł ten gadżet w sypialni rodziców.
Możecie się śmiać, ale to wydarzenie bardzo odcisnęło się na moim życiu. Na tyle bardzo, że nie mogąc pozbyć się z głowy wyobrażenia mojego taty z bzyczącym, sztucznym kuta*em założonym na swoje przyrodzenie, musiałam parę już lat później pójść do psychologa. W dalszym jednak ciągu bardzo żałuję, że zgodziłam się wtedy pojechać z mamą do weterynarza.
Gosia, dziewczyna, z którą kiedyś się spotykałem, kupiła sobie nowy plecak na nasz wspólny wyjazd w góry. Chciała się pochwalić i wysłała mi jego fotkę. Zadzwoniłem więc do niej i powiedziałem, że plecak jest bardzo ładny, ale jeszcze fajniejszy jest jej seksowny tyłek, który również znalazł się na zdjęciu. Dodałem też, że nie mogę się doczekać, aż go porządnie wymiętoszę podczas brutalnego chędożenia, które mam zamiar z nią odbyć. Ot, takie tam świntuszenie.
Nastała taka dziwna, krępująca cisza, po której Gosia powiedziała coś w stylu „Emmm… muszę spadać”.
Okazało się, że tyłek z fotografii należał do jej mamy, a rozmowa telefoniczna odbyła się w trybie głośnomówiącym. Mojej dziewczynie zależało na tym, żebym pochwalił zakup, który był prezentem od jej rodzicielki. A ja, głupi, zamiast rozpłynąć się w zachwytach nad plecakiem, dość szczegółowo opisałem to, co mam zamiar zrobić z zadem mojej potencjalnej teściowej.
Wierzcie lub nie, ale podczas każdej mojej wizyty w domu Gosi, jej mama patrzyła na mnie z taką dziwną mieszanką pogardy, pożądania i kurwika w oku. Bardzo niezdrowy klimat...
Byłam z moim partnerem prawie 5 lat, kiedy okazało się, że będziemy mieli dziecko. Z jego strony radość. Z mojej - szok i niedowierzanie. Zażywałam tabletki antykoncepcyjne, ale kilka dni przed zapłodnieniem miałam grypę żołądkową i tabletka musiała się nie wchłonąć.
Po szoku był płacz. Tak bardzo nie chciałam tego dziecka. To był jeszcze zarodek, a ja już go szczerze nienawidziłam. Kiedy mój facet próbował mnie przekonać, że sobie poradzimy i pokocham malucha od pierwszego wejrzenia, ja modliłam się o poronienie. Miałam ciężką i wymagającą pracę (cały czas w trasie) i mimo próśb partnera i rodziny, żebym zwolniła, ja robiłam na przekór, pracowałam jeszcze więcej i ciężej. W domu i w ogrodzie też się nie oszczędzałam.
Kiedy byłam w 4 miesiącu, miałam wypadek. Spadłam ze schodów w domu i straciłam przytomność. Na szczęście Adam (mój partner) też był wtedy w domu i od razu wezwał pogotowie. Kiedy wybudziłam się ze śpiączki, Adam siedział obok cały zalany łzami. "Wszystko będzie dobrze, kochanie, poradzimy sobie" - po tych słowach już wiedziałam, że poroniłam. I możecie sobie myśleć o mnie co chcecie - to był najszczęśliwszy dzień mojego życia.
Kiedy cała rodzina pocieszała mnie po tej "tragedii", ja zgrywałam załamaną, a tak naprawdę miałam ochotę tańczyć z radości. W końcu "doszłam do siebie", a temat dziecka nie został już poruszony.
Anonimowe w tym wszystkim jest to, że ten upadek ze schodów to nie był wypadek. Zrobiłam to celowo i z premedytacją.
Zawsze gdy zaczynały się wakacje, to rodzice, aby odpocząć, wywozili mnie na miesiąc do dziadków. Uwielbiałem tam jeździć, bo był tam brat cioteczny, z którym dobrze się dogadywałem i miałem jakieś towarzystwo.
Przez dwa tygodnie chodziliśmy wszędzie gdzie się dało i przerobiliśmy już wszystkie zabawy. Siedzieliśmy w pokoju i brat przypomniał sobie o zabawie ze szkoły, o której opowiadali koledzy. Otóż zabawa polegała na tym, że bierzemy nitkę i robimy pajęczynę w domu, czyli zaczepiamy o wszystko co się da, następnie ktoś w roli pająka siada po środku i patrzy, czy ofiara nie dotyka jego sieci, wtedy ten kto dotknął przegrywa. Jako że nie znaleźliśmy nigdzie nitki, to poszliśmy szukać czegoś innego. Znaleźliśmy żyłkę wędkarską dziadka, na szpuli była brązowa, jednak po rozciągnięciu nie było jej widać.
Zabawa się nie udała, bo pająk nie wiedział, czy dotykam jego sieci. Niezadowoleni z zabawy poszliśmy pokopać w piłkę z innym chłopakami.
Nie pograliśmy długo, bo nadeszła burza i silny wiatr. Pod domem zobaczyliśmy karetkę... Przestraszeni przybiegliśmy do domu i zobaczyliśmy co się stało. Otóż dziadek szybko szedł do pokoju, aby zamknąć przed wiatrem okno, nie zauważył sieci pająka i wpadł w żyłki... Z racji, że było ich parędziesiąt, pociągnęły one za dziadkiem jeden regał, który go przygniótł i jak później się okazało, złamał mu nogę. Przerażona babcia słysząc hałas też przybiegła do pokoju i zaczepiła o inne żyłki, przez które ona też się wywróciła i strąciła żyrandol...
Finał był taki, że nasi rodzice naprawili szkody, a my byliśmy służącymi dziadka, ponieważ przez jego nogę nie był sprawny. Mój pobyt u dziadków przedłużył się do końca wakacji i codziennie musieliśmy wyprowadzać krowy na pastwisko i karmić świnie.
Jestem uzależniona od kupowania zeszytów.
Mam w tej chwili cztery duże szuflady zeszytów plus dwa sporej wielkości kartony w skrzyni łóżka. Potrafię spędzić 2-3 godziny na dziale papierniczym w markecie oglądając zeszyty. Wybierając je, oceniam nie tylko okładkę, ale też kolor kratki albo linii, to czy jest margines, szorstkość papieru. Nie zwracam uwagi na cenę, jak mi się spodoba, to biorę (przy wszystkim innym potrafię odpuścić, stwierdzić, że za drogo albo że nie jest mi to aż tak bardzo potrzebne). Zazwyczaj wychodzę z minimum pięcioma nowymi nabytkami, gorzej jest w wakacje przy okazji wszelkich "Witaj, szkoło", bo jest większy wybór i niskie, kuszące ceny. Po powrocie układam je pieczołowicie wśród innych - czasami kolorami, czasami pod względem nowości czy ceny, bo wiem skąd mam każdy z zeszytów i ile kosztował. Nie piszę w nich, chcę je po prostu mieć. Potrafię godzinami je przekładać, dotykać, przekartkowywać, wąchać. Zaglądam do nich codziennie. Mam kilku ulubieńców, z którymi jeżdżę na wakacje.
Kiedyś byłam na wycieczce na drugim końcu Polski. Totalnie nowe sklepy, a fundusze ograniczone, nie kupiłam wszystkiego co chciałam, więc co zrobiłam? W najbliższy wolny weekend po przypływie gotówki pojechałam prawie 200 km tylko po to, by kupić resztę tego, co mi się podobało.
Moja kolekcja w tej chwili warta jest kilka tysięcy złotych. Czasami mam koszmary, że w moim bloku wybucha pożar i wszystkie starannie gromadzone przez lata skarby idą z dymem. Kiedyś potrąciłam kubek i zalałam jeden z zeszytów, to zanosiłam się płaczem przez cztery godziny.
Najgorsze jest, że zdaję sobie sprawę z problemu, często w sklepie wielokrotnie mówię do siebie, że przecież mam dużo zeszytów, że ostatnio kupiłam kilka nowych albo że wezmę tylko jeden. Nie działa.
Jestem nauczycielem w "gimnazjum", uczę matematyki. Mam również swoją klasę, którą uwielbiam, ale niestety będę musiał się z nią pożegnać już za dwa miesiące. To słowem wstępu.
Jednym z moich uczniów jest, powiedzmy, Kamil. Chłopak niezwykle utalentowany matematycznie, wygrywający wiele konkursów. W domu i w szkole mimo to ma bardzo ciężko. Powodem tego jest jego orientacja seksualna. Dużo razy z nim rozmawiałem i próbowałem mu jakoś pomóc. Zostało to dość dziwnie odebrane przez otoczenie. Otóż wymyślili sobie, że jestem pedofilem. Dlaczego? Przytuliłem go.
Może i jestem dziwny, ale nigdy nie miałem problemów w kontaktach z młodzieżą i to dla mnie było normalne zachowanie. Rozumiem, gdyby to było oskarżenie od jakiegoś rodzica, a nie od dyrektorki. Odbyłem z nią poważną rozmowę i okazało się, że była po prostu zazdrosna. Zakochała się we mnie i nie pozwoli, żeby jakiś gówniarz mnie od niej oddalił. Kobieta gotowa zniszczyć mi karierę przez swoje wymysły.
Nie wiem co robić. Nie odejdę z tej szkoły, bo za bardzo kocham moją pracę. Nie mogę zostawić tu tych dzieciaków samych.
Pierwszy raz tak dużo wypiłam, że urwał mi się film. Kiedy rano się obudziłam, dowiedziałam się, że wysłałam przyjacielowi nagie fotki, a przyjaciółce się oświadczyłam.
Czasem mam wrażenie, że urodziłem się w złym ciele.
Na co dzień jestem zwykłym studentem filologii, z piękną dziewczyną i udanym życiem.
Zdarzają się jednak dni, że nie chodzę na zajęcia, bo ubieram ciuchy mojej mamy albo siostry, ubieram 12 cm szpilki i paraduję tak po domu, od momentu pobudki aż do powrotu domowników. Czuję się wtedy wyzwolony, jakbym gdzieś podświadomie czuł, że wolałbym być kobietą. Po czasie mi to znika. Żeby wrócić ze zdwojoną siłą. Jak?
Ostatnio namówiłem swoją dziewczynę, żeby urozmaicić nasze życie łóżkowe, kupując wibrator. Tak naprawdę on jest dla mnie.
Paradoks? Bardzo chcę być ojcem i mieć z partnerką dzieci.
Jeszcze większy paradoks? Moja kobieca połowa ma na imię Mikaela i nosi się podobnie do Karynek, których to na co dzień nie lubię i mi się nie podobają.
Ot, takie wyznanie o tym, że od czasu do czasu chcę być kobietą.
Zawsze mówiłam, że mężczyznom trzeba ufać, nie kontrolować, nie sprawdzać. Żyłam w przekonaniu, że zaufanie w związku to podstawa.
Raz w życiu zdarzyło się przeczytać pierwszą wiadomość z messengera.
Dowiedziałam się, że mnie zdradza.
Gdy się poznaliśmy nie sądziłam, że doprowadzę siebie i swoje życie do takiego stanu.
Wiecie co to jest seks-przyjaciel? Cztery lata temu poznałam faceta swoich marzeń. Przystojny, dobrze zbudowany, zabawny i opiekuńczy. Nasza znajomość nabierała tempa, jednakże kończyło się tylko na namiętnych pocałunkach. Byliśmy sobie przeznaczeni i dalej jesteśmy. On kocha mnie, a ja kocham jego.
On miał związki i ja także. W międzyczasie zdarzało nam się trafić do łóżka. Coraz częściej i częściej pragnęłam go mieć przy sobie codziennie. Pocieszał mnie, zapewniał o miłości i o nieśmiertelnym pragnieniu mnie.. Teraz jak na to patrzę uważam, że to idiotyczne, ale z drugiej strony jest moim ideałem, nie spotkam drugiej takiej osoby i powtarzam mu to za każdym razem, gdy do czegoś pomiędzy dojdzie. On tak samo jak ja nie chcesz szukać innego partnera życiowego.
Niestety los jest okrutny i nie pozwala nam być razem. Nie możemy pokazać się światu ani nikt nie może dowiedzieć się o tym, co nas łączy. Dlaczego? Mimo że tworzymy piękny związek przez cztery lata, ukrywając się i umacniając więzi, świat nie zaakceptowałby tego związku. Każdy musi sobie ułożyć plany bez większego udziału drugiej osoby.
Mężczyzna, o którego nie mogę walczyć, jest moim bratem przyrodnim. Nie mamy po 20 lat, tylko więcej. Wiemy, że robimy źle. Nie znaliśmy się przez 20 lat... A teraz? Nie możemy bez siebie żyć. A musimy, by nasza tajemnica nie została ujawniona.
Bardzo proszę bez hejtu. Wiem, że jest to okropne i tego się nie toleruje. Ale my nie mamy wyrzutów sumienia. Proszę o choć trochę zrozumienia, bo wiem, że nie tylko nam się coś takiego przytrafiło.
Dodaj anonimowe wyznanie
