Być może wyjdę na ksenofobkę/rasistkę i agresorkę, ale trudno. Nie lubię Cyganów, tych chamsko żebrzących, wpychających pod nos kubeczki i latających za ludźmi, jęczących o kasę. Nie, nie i jeszcze raz nie. Są w wieku, gdzie praca choćby fizyczna nie sprawia im kłopotów, dodatkowo są instytucje zajmujące się pomaganiem biednym czy bezdomnym. Kilka razy przejechałam się nawet na kupowaniu jedzenia czy obiadu takim ludziom i nigdy więcej.
Do rzeczy. Mieszkam w dużym mieście, gdzie jest ich w centrum dość dużo. Wczoraj szłam ulicą, co ważne, trzymałam w ręce bluzę, a plecak miałam zawieszony na jednym ramieniu. Jak mijałam dwie starsze już nieco Cyganki, zaczęły łamaną polszczyzną prosić natarczywie o pieniądze. Omówiłam i zaczęłam iść dalej, a właściwie chciałam, bo poczułam, że bluza usilnie chce się wydostać z moich objęć. Odwracam się na pięcie i co widzę? Tak, dobrze domyślacie się, jedna z nich chce mi ją wyrwać. Szarpała tak mocno, że w końcu jej się to udało (ja sama jestem lekka i mam niewiele siły w siłowaniu się). Zaczęłam krzyczeć na cały głos, a nie chwaląc się powiem, że mam donośny - lata śpiewu w chórze zrobiły swoje. Ludzie zaczynają się interesować, a w tym czasie... druga zabiera mi plecak. Byłam tak zszokowana, że nie pomyślałam, żeby go pilnować.
W tym momencie puściły mi nerwy. Jak na co dzień przeklinam wyłącznie w myślach i to w momentach najbardziej wyjątkowych, to tu obdarzyłam je piękną wiązanką, że mają mi oddać, co moje, nazwałam złodziejkami i poradziłam, żeby wzięły się do uczciwej pracy, ale nie żerowały na ludziach. Jedna mnie popchnęła, a ja już w amoku sprzedałam jej kopa gdzieś w brzuch. Skuliła się, puściła plecak, zgarnęłam go. Ta z bluzą nie wie, co robić, bo stojący obok facet dosadnie przekonuje ją, żeby oddała, co moje. W końcu widząc, że nie ma innego wyjścia zwraca.
Nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy i gdy odzyskałam rzeczy i emocje opadły, "zacięłam" się i nie wiedziałam, czy dzwonić na policję, iść w swoją stronę czy co. Ten sam gość, dzięki któremu odzyskałam część garderoby podchodzi i mówi, że nie warto dzwonić, bo już próbował jakiś czas temu i nie chcą przyjeżdżać. Tak więc tak wygląda zapewnienie bezpieczeństwa na ulicach, miło...
Ostatnio zostawiłam moją sześciolatkę u babci G. G Mieszkała że swoim synem i jego żoną. Tak się złożyło, że młoda A. została z wujkiem.
W pracy mieliśmy dzisiaj szybciej kończyć ze względu na urodziny szefa. Więc wróciłam do domu wcześniej. Mam zapasowe klucze, to mogłam spokojnie wejść.
Zastałam szwagra z rozebraną A i jego bez spodni. Nie zastanawiając się zabrałam małą z rzeczami i pobiegłyśmy do auta. Spokojnie, okryłam ją kocem. Kiedy zbliżałyśmy się do domu w aucie wywiązała się taka rozmowa, oczywiście mniej-więcej:
J[ja] - Kochanie, dlaczego wujek cię rozebrał? To nie jest dobrze.
A - Ale mamo, tata też tak robi, więc czemu nie?
Tu mi serce stanęło, na szczęście byłam już pod domem.
J - Jesteś pewna? Dlaczego tata miałby to robić?
A - Mówił, że to jest normalne i każda córka tak robi. Tylko jeszcze wykładał mi siusiaka do tyłka, na początku bolało, ale potem tata zabrał mnie na lody i na plac zabaw.
Najgorsza rozmowa w życiu. Złożyłam papiery rozwodowe i nie utrzymuję kontaktu z rodziną już niedługo byłego męża. Młodą chcę zapisać do jakiegoś psychologa dla dzieci, aby traumy nie miała. Wystarczy, że ja mam.
Czuję ogromny niepokój, kiedy nie mam dostępu do internetu. Niewyobrażalny wręcz. Nie zdawałam sobie z tego sprawy, dopóki nie pojechałam do kraju, w którym nie ma nawet zasięgu.
Popadłem już w taki friendzone, że pomagam jej wrócić do byłego...
Jest tu sporo takich wyznań, więc w sumie nie szkodzi mi dodać swojego.
Mam prawie 19 lat, jestem bardzo samotna. Nigdy nie miałam chłopaka, nawet się nie całowałam. Nie wiem jakie to uczucie jak to wszystko wygląda, jak to jest być czyjąś miłością. Nie należę do osób szczupłych i jestem pewna, że to jest główny powód. Staram się rozmawiać z mężczyznami, utrzymywać dobre relacje, ale żaden nie spojrzał nigdy na mnie bardziej niż na dobrą koleżankę.
Co do mojego wyglądu nie potrafię go zmienić, chyba stosowałam wszystko i waga stoi w miejscu albo wzrasta, więc poddałam się. Rozmawiałam z psychologami, żaden mi nie pomógł. Czuję się głupio, że moje młodsze koleżanki już mają kolejnego chłopaka. Zawsze patrzę z zazdrością, chociaż to ukrywam. Serce mi pęka, bo też bym chciała mieć kogoś z kim będę mogła spędzać czas. Osoby z aplikacji typu tinder tak naprawdę liczą tylko na seks, a takich którzy chcą się spotkać, porozmawiać jest bardzo mało. Wiem, że to nie strona od tego, ale chcę się wyżalić... już nie wiem co mam robić. Modlę się nawet do Boga, po prostu potrzebuję miłości i odrobinę czułości.
Mam o trzynaście lat młodszą siostrę. Młoda jest istnym demonem.
Ostatnio razem z koleżanką, która przyszła do mnie w odwiedziny, zdecydowałyśmy spontanicznie udać się na rynek, aby zjeść lody w naszej ulubionej lodziarni.
Już wychodzimy, a wtem szczerbaty potwór uczepia się mojej nogi z szerokim uśmiechem i "MOGĘ IŚĆ Z WAMI?" na ustach. Z racji tego, że z dzieciakiem relacje mam całkiem dobre, a koleżanka nie miała nic przeciwko, to pies na smycz, młoda w pantofelki i wybywamy! No raz mogę nie być skąpa i dzieciakowi postawić.
Piętnaście minut piechotą i jesteśmy. Do lodziarni była całkiem spora kolejka, ale że tamtejsze lody warte są swej ceny, ustawiamy się grzecznie i czekamy.
Traf chciał, że obok nas przechodził akurat bardzo... interesujący jegomość. Chłopak mniej więcej w naszym wieku, może troszku starszy, więc ja i koleżanka, jak przystało na zdesperowane panny na wydaniu, zaczynamy po cichu zachwycać się jegomościem, komplementując jego twarz, włosy i kuperek.
I tu właśnie demon wyczuł swoją szansę na "sprankowanie" mnie.
"Siostra, tam leży pieniążek, mogę podnieść?" - zapytała zupełnie niewinnie, co samo w sobie powinno zwrócić moją uwagę.
"Tylko nie wychodź na ulicę" - odparłam, zajęta przyglądaniem się walorom obcego chłopaka.
Jak młoda nie poleciała, jak nie uwiesiła się na jego nodze i jak nie krzyknęła na cały głos "A MOJA SIOSTRA I JEJ KOLEŻANKA MÓWIĄ, ŻE JESTEŚ BARDZO PRZYSTOJNY!" wskazując palcem wprost na moją skromną, wbitą w ziemię osobę.
Twarz czerwona jak włosy, koleżanka udaje, że wcale mnie nie zna i że to wcale nie o niej mowa. A wtem rycerz w dopasowanych tam gdzie trzeba dżinsach przybywa ze szczerbatkiem wciąż uczepionym swej nogi i z szerokim uśmiechem pyta "To twoje?".
I może byłabym zła, zawstydzona itp., ale w końcu wyszło na to, że dzieciak tym zagraniem załatwił mi randkę.
W nagrodę dostała dwie kulki lodów.
A koleżanka płacze nad swoim kiepskim pomysłem wyparcia się mnie w ostatniej chwili.
Randka pojutrze, trzymajcie kciuki.
Gdy byłam mała (miałam może 8-10 lat), tato nagle stracił pracę. Wcześniej nie mieliśmy problemów finansowych, a teraz zabrakło pieniędzy. Pamiętam moment wielkiego kryzysu, gdy w lodówce nie było kompletnie nic. Wtedy jako mała smarkula postanowiłam, że pomogę rodzicom.
I tak obmyśliłam plan. Za swoje skromne drobniaki, zachomikowane w śwince skarbonce, zaczęłam kupować słodycze dla młodszego rodzeństwa, coby nie wymuszało od mamy i taty dodatkowych wydatków. Sama jadłam znienawidzone do tej pory produkty (kiełbasa, chleb ze smalcem), nie wybrzydzałam przy obiadach, bo wiedziałam, że nie stać nas na nic lepszego. Czasem przez cały dzień jadłam tylko jabłka z dzikiego drzewa rosnącego gdzieś przy drodze, porzeczki itp. Nie marnowałam wody, myłam się w misce. Najpierw twarz, potem włosy, na końcu nogi.
Gdy przyszedł pierwszy okres, oszczędnie zużywałam podpaski, bo wtedy kosztowały bardzo dużo (np. za jedną paczkę mogliśmy kupić dużo chleba lub mleka). Przez całą miesiączkę potrafiłam zużyć 2-3, posiłkując się papierem toaletowym (mama była zbyt zabiegana, by to zauważyć). O wycieczkach szkolnych nie mówiłam w domu. W szkole tłumaczyłam się tym, że już byłam w tym miejscu itp. W podstawówce uczyłam się najlepiej z całej szkoły i dostawałam w każdym semestrze stypendium, zwykle 200-250 zł. Przeznaczałam je na jedzenie lub słodkości dla dzieciaków (w 5 klasie czułam się taka dorosła). Pamiętam, jak raz kupiłam wszystkim domownikom po najtańszej czekoladzie. Ich radość wspominam do dzisiaj. Chodziłam w ubraniach po kuzynach, często dostawałam koszulki czy bluzy po starszym bracie. W wakacje zbierałam wiśnie albo truskawki i sprzedawałam je sąsiadom. Zbierałam stare puszki i inne żelastwa. Zawsze kilka złotych się zebrało. Nadmieniam, iż robiłam to bez wiedzy rodziców, chciałam być taką małą, anonimową bohaterką.
Taka sytuacja trwała może ze dwa lata. Później tato znalazł pracę, mama też i wszystko wróciło do normy. Prawie.
Dziś, gdy jestem dorosła, nie umiem wydawać pieniędzy. Nie pamiętam kiedy kupiłam ostatnio coś dla siebie. Kiedy mam wydać więcej niż 4 zł na jakiś produkt, to dusza mnie boli. Raz gdy kupiłam sobie czekoladowy deser, do końca dnia miałam wyrzuty sumienia, bo zamiast niego mogłam wydać te pieniądze na coś tańszego i sytszego. Każda wizyta w sklepie kończy się tym, że w mojej głowie pojawia się obraz pustej lodówki i bezradnie liczących pieniądze rodziców, którzy zastanawiają się komu najpierw oddać pożyczoną kasę. Czuję, że nie zasługuję na te wszystkie rarytasy i wciąż muszę nakarmić moje głodne rodzeństwo.
W moim rodzinnym domu nie funkcjonuje w ogóle taka zwykła, torebkowana herbata. Odkąd pamiętam, do wyboru mieliśmy kilka herbat liściastych: zwykłych i z dodatkami.
Któregoś razu rodzice kupili przepyszną zieloną, o smaku głównie brzoskwini. Tak mi zasmakowała, że konieczne chciałam podzielić się z przyjaciółką... Nie miałam jednak pomysłu, jak mogłabym ją zanieść do szkoły i przekazać Ani.
Przetrząsnęłam szufladę w kuchni i znalazłam idealne opakowanie: małą torebkę stringową, tzw. dilerkę... Mój niewinny umysł w ogóle nie skojarzył, że zielona herbata z listkami zwiniętymi w kulki zapakowana w dilerkę wygląda podejrzanie... Więc zaniosłam pakunek do szkoły i na lekcji rzuciłam przyjaciółce.
Nikt nie słuchał moich wyjaśnień, sprawa od razu trafiła do dyrektora i nawet zaliczyłam interwencję policji...
Na przyszłość dostałam od rodziców małą puszeczkę do odsypywania herbaty dla koleżanek :D
Czujesz nagłą potrzebę skorzystania z toalety, już wygodnie się rozsiadasz, gdy nagle... budzisz się w nocy z mokrą plamą pod sobą.
Otóż jako mały berbeć raz doświadczyłam tej niespodzianki, którą byłam przerażona, bo jak tak duża już dziewczynka może moczyć łóżko!
Mój umysł znalazł na to sposób, a mianowicie kiedy we śnie udawałam się do toalety, to była zawsze w miejscu publicznym, najczęściej w szkole (toalety szkolne mnie przerażały), z drzwiami, które zaczynały się od deski sedesowej w górę, obnażające cię. Na domiar złego zawsze był tłum ludzi w łazience. Gdy już cała zestresowana miałam sobie ulżyć, nagle wpadała cała chmara ludzi gapiących się wprost na mnie. W tym momencie budziłam się cała spocona z suchym łóżkiem, albowiem nic tak bardzo mnie nie krępowało i przerażało jak oddawanie moczu w momencie gdy ktoś na mnie patrzy lub mnie widzi na toalecie.
Już nigdy nie zmoczyłam łóżka :D
Anonimowe czytam już od jakiegoś czasu i w pewien sposób zżyłam się z jego użytkownikami. Chciałabym Wam opowiedzieć moją historię.
Gdy byłam mała, moi rodzice się rozwiedli, ojciec pił i był agresywny. Od lat nie miałam z nim kontaktu i nawet mi to nie przeszkadzało. Oczywiście tęskniłam za ojcem, ale pamiętałam dokładnie wszystkie złe słowa skierowane w moim kierunku. Wiele razy zapewniał, że się zmienił, lecz zawsze gdy mu zaufałam to szybko wychodziło na jaw, że jego zapewnienia to tylko słowa.
Kilka lat temu umarł. Miałam wyrzuty sumienia, że nie dałam mu szansy, o którą tak prosił. Wtedy nie umiałam i nie wiedziałam, że tak to się skończy. Lecz mój prawdziwy koszmar właśnie wtedy się zaczął.
Pewnego dnia do drzwi zapukał listonosz, wręczając mi dokumenty. Dokumenty, z których wynika, że mam obowiązek spłacać zadłużenia ojca, o których nie miałam pojęcia. Nie zostawił mi kompletnie nic. Zaczęłam życie z sześćdziesięcioma tysiącami złotych długu. Siedziałam przy moim dziecku i płakałam z bezsilności. U prawnika oczywiście byłam, jednak nie udało się odkręcić tego wszystkiego, ponieważ na jakiekolwiek działania miałam czas pół roku po jego śmierci. Moja wina, nie wiedziałam.
Na chwilę obecną mam już komornika, boję się każdego dzwonka do drzwi. Moje życie paraliżuje strach, nie mam do kogo się zwrócić po pomoc. Jestem zupełnie sama, za 1000 zł utrzymuję siebie i moje maleństwo, dodatkowo chociaż 200 zł wpłacam na zobowiązania. Myślałam o wyjeździe za granicę, ale nie mam tam nikogo, jak miałabym zabrać dziecko i narażać je na to, że być może wyląduję pod mostem? Nie mam swojego mieszkania, samochodu, kompletnie nic.
Wielu z Was pewnie stwierdzi, że to nie jest anonimowe wyznanie, że nie pasuje na tę stronę. Być może tak jest, anonimowości jest w nim tylko tyle, że nigdy nie przyznałabym się znajomym w jakiej sytuacji się znalazłam. Jednak chciałam podzielić się z tym z Wami. Tak jak wspomniałam, w pewnym stopniu czuję się częścią tej anonimowej społeczności.
Dodaj anonimowe wyznanie
