Przez wiele lat grałem w pewną polską przeglądarkową grę. Właściwie to mimo spadającej liczby graczy gram w nią do dzisiaj (dla ciekawskich chodzi o MFO2). Grę rozpocząłem w styczniu 2007 roku i już na początku mojej przygody poznałem kilku fajnych graczy. Jednak z pewnym wojownikiem rozmawiało mi się o wiele lepiej niż z innymi. Miał na imię Paweł, był w moim wieku. Paweł był tak samo fanatycznym graczem jak ja i mógł rozmawiać o uzbrojeniu, bossach i questach z gry całymi godzinami. Oprócz zwykłej pomocy w grze polegającej na pokonywaniu kolejnych potworów i bossów i wspólnym przechodzeniu fabuły, były także rozmowy na wszelkie różne tematy. Jednak nasze kontakty ograniczyły się jedynie do czatu w grze, czatu drużynowego oraz prywatnych wiadomości wysyłanych w grze.
Do dzisiaj pamiętam datę ostatniego kontaktu z Pawłem. 7 czerwca 2007 roku rozmawialiśmy o zbliżających się wakacjach, obydwaj kończyliśmy 6 klasę. Tego wieczora udało mi się pokonać następnego bossa, z którego zdobyłem pierścień, o którym marzył Paweł. Ustaliliśmy, że pierścień wystawię na targ następnego dnia i Paweł odkupi go ode mnie. Miasto i godzinę mieliśmy ustalić dnia następnego, po powrocie Pawła do domu.
Nadszedł ten dzień, jednak Paweł nie pojawił się. Mijały dni i tygodnie, a ja każdego dnia po zalogowaniu sprawdzałem, czy przyjaciel logował się w ciągu ostatnich godzin. Cały czas widziałem tę samą datę ostatniego logowania: 7.06.2007. Każdego dnia zastanawiałem się co mogło się stać, że osoba mająca absolutnego bzika na punkcie gry przestała się logować z dnia na dzień. Mieliśmy przecież tyle wspólnych planów, wspólny wypad na wyspę na tyranozaury, wspólne walki na polu pod miastem. Mijały kolejne miesiące i nadszedł dzień, w którym postać Pawła została automatycznie usunięta z powodu braku aktywności. Ja jednak nie zapomniałem i przez następne lata zadawałem sobie pytanie, co się stało z moim internetowym przyjacielem.
Teraz przenosimy się do roku 2017. Lipiec, piwko z kolegą Adamem po dobrze zdanej sesji. W pewnym momencie zaczęliśmy rozmawiać o grach, w które graliśmy. No i okazało się, że Adam także grał w tę grę, grała cała jego szkoła. Grał w nią także jego kolega Paweł. I w tym momencie zapaliła mi się lampka, bowiem Adam nie raz opowiadał o koledze, który wraz ze swoimi rodzicami zginął w wypadku samochodowym.
- Paweł to ten chłopak, co zginął w wypadku?
- Tak.
- A pamiętasz może jego nick?
- Pablitekk czy jakoś tak.
Po tych słowach zamarłem. Wszystko się zgadzało. Paweł zginął 8 czerwca 2007 roku w wieku 13 lat. W marcu tego roku, po 11 latach, odwiedziłem jego grób. Nigdy nie sądziłem, że zapłaczę za kompletnie nieznaną mi osobą.
Spoczywaj w pokoju, Pablitekk. Pierścień z piaskowca, który chciałeś odkupić, do dzisiaj czeka na ciebie w moim plecaku.
Znacie to palące poczucie winy, które trzyma się Was przez długie lata? Ja znam aż za dobrze.
Gdy miałem czternaście lat musiał zamieszkać z nami mój dziadek. Po śmierci babci przestał dbać o siebie, co odbiło się znacznie na jego zdrowiu. Dostał udaru i trochę pomieszało mu się w głowie. Rodzice umieścili dziadka w starym pokoju mojej siostry, która studiowała w innym mieście. Z początku nie było nam źle, mama jako nie pracująca zajmowała się dziadkiem. Nie potrzebował wtedy wiele. Coś typu zanieść mu jedzenie, zrobić herbatę. Po kilku tygodniach przyszedł kolejny udar, i wtedy tak naprawdę się zaczęło. Dziadek potrafił zrobić dwójkę na środku pokoju, zalać całe łóżko czy chodzić nago po balkonie. Doszło do tego to, że nie chciał być w swoim pokoju sam nawet przez pięć minut. Jeśli ktoś wyszedł nawet do toalety krzyczał i płakał jak potępiona dusza. Mama poprosiła mnie bym siedział z dziadkiem żeby mogła wyjść do sklepu czy chociażby zrobić obiad. Moi koledzy bawili się razem pod blokiem, a ja całe wakacje spędziłem z dziadkiem, który odstawiał coraz gorsze szopki.
Przyszedł czas, że musiałem pomagać go myć i przewijać. Brzydził mnie, szczególnie gdy miał urodzone kałem nawet całe plecy. Pamiętam, że pewnej nocy gdy jak zawsze od pewnego czasu spałem w jego pokoju, dziadek zdjął pampersa i zaczął na mnie sikać śmiejąc się, a po chwili płacząc. Coś we mnie pękło. Zerwałem się i pchnąłem dziadka tak, że upadł na łóżko. Powiedziałem mu wtedy:
- Mam nadzieję, że niedługo umrzesz. Mam cię dosyć. Każdy ma ciebie dość!
Dziadek patrzył na mnie w milczeniu przez kilka minut, jakby nagle wrócił mu rozum. Wypowiedział moje imię, pokiwał głową i zakrył się kołdrą.
Następnego dnia już się nie obudził.
Do tej pory mam sobie za złe, że takie były ostatnie słowa, które usłyszał przed śmiercią.
Wyznaję, że nie rozumiem żony.
Przed ślubem wszystko było ze mną w porządku według niej - podłoga w moim mieszkaniu lśniła zawsze, moje żarty ją bawiły, a sposób ubierania (przyznaje że miałem nieco niechlujny styl militarny typu bojówki, t-shirty i wygodne a nie modne buty - rzeczy dobrych jakościowo marek, żeby nie było że chodziłem w tanich rzeczach z ciucholandu i to było przedmiotem zmiany). Nie przeszkadzało jej to jaki zawód wykonuje (fizyczny, który sprawia mi radość i od podstawówki chciałem go wykonywać), mimo że mówiłem o tym jak mało będę miał czasu dla rodziny i jaki zmęczony będę zawsze wracał po pracy.
Przyszła pora ślubu i od tego czasu czuję się jakby każdy mój żart czy docinek zostawać zapisany w jej głowie i wyrzucony mi że np. coś jej takiego pięć lat temu powiedziałem. Nie mogę się złościć, bo od razu słyszę że jestem nerwowy, I chociaż nie przeklinam podczas kłótni, żona nie ma problemu w powiedzeniu np 'jeszcze słowo a ci przypier...lę', chociaż gdybym ja użył takiego słowa, to byłaby wojna na całego i miesiąc nieodzywania się, a także wypominanie tego aż do śmierci.
Bojówek już nie noszę, na rzecz czinosów (czy jak się to tam nazywa), wygodne buty zastąpiły espandryle (czy jak się to tam nazywa), a w chłodne dni zamiast bluzy zakładam jakiś kardigan (czy jak się to tam nazywa). Nie przeklinam bo mi nie przystoi, mówię to co wypada a nie to co chce, a w co najmniej połowie przypadków gdy coś mówię o czymś interesującym mnie, jest mi przerywane w połowie zdania i temat umiera bezpowrotnie (bo już nie chce mi się wracać do niego jak został przerwany raz).
Seks na początku był w dużych ilościach, a po pół dekady okazuje się, że to głowa boli, że brzuch, plecy, nogi, sraty, pierdaty i tak sobie czekam jak na zaćmienie słońca, dogadzajac sobie samemu po kątach...Kiedyś zostałem przyłapany na oglądaniu wiadomego filmu to usłyszałem że jestem nienormalny, bo mam żonę w domu a wolę oglądać takie coś.
Zaczynam się dusić....Coraz mniej tematów nas łączy a coraz więcej dzieli... Nie chcę się rozwodzić, ale chciałbym żeby wszystko wróciło do czasu gdy kochałem i czułem się kochany, bo w tym momencie czuję, że zaczynam robić absolutnie wszystko by nie było w domu kłótni (której i tak pewnie ja będę ostatecznie winny nawet jeżeli jej nie wywołam). Teraz nawet sprzątać się boję, bo wszystko ona układa po swojemu na półkach, a także 'ona zrobi to lepiej', więc już nic nie dotykam poza naczyniami i odkurzaniem, a w rezultacie słyszę że nic nie robię...Jak to jest, że mężczyźni chcą być tacy sami jak przed ślubem, a kobiety zaczynają nas zmieniać i formować na siłę. Czy naprawdę trzeba się stać gburem i ignorantem by być w dzisiejszym czasie mężczyzną szanowanym w swoim domu? Darujcie sobie teksty w stylu 'PANTOFEL', bo ja bym nazwał to raczej pragnieniem świętego spokoju.
Dorastając, w pewnym momencie odkryłam co tak naprawdę mnie ,,kręci''. Sikanie. Dawało mi uczucie podniecenia, radości, wolności, ciepła i mrowienia w żołądku i kręgosłupie. Więc kiedy tylko zostawałam sama, kiedy rodzice wyszli choć na godzinę z domu - oddawałam się swoim przyjemnościom. Sikając do wanny, do zlewu, na podłogę. Aż zaczęło mi być nudno - wtedy zaczęłam ,,popuszczać'' w bieliznę, potem coraz więcej w spodnie... i tak dalej. Finalnie zadowalałam się najbardziej ,,świecą'' na dywanie - ta pozycja rodem z WueFów - i robiąc prysznic na siebie, na wspomniany dywan, podłogę i nawet ścianę.
A potem mi przeszło. Moja fascynacja takim ,,relaksem'' minęła mi po dwóch latach. Stałam się doroślejsza, dojrzalsza, nie chciałam myśleć o tych żenujących wspomnieniach - na których na szczęście nikt mnie nie nakrył, zawsze zdążyłam posprzątać i zawsze wszystko powysychało, nic nie śmierdziało. Ale potem był czas, kiedy sobie przypomniałam o mojej zasikanej bieliźnie. Nie dawałam jej do prania, by nic się nie wydało. Wciskałam ją do szafy, z której korzystam może raz na rok, by wyjąć z niej materac na basen. I tak po tych dwóch latach sięgnęłam do tej szafy znajdując sztywne, wygniecione, uformowane w kulkę parę sztuk moich majteczek.
Nie wiedziałam co z nimi zrobić. Śmietnik? Odpada. Automat? Odpada. Spanikowałam. Spaliłam je we wannie, ogień gasząc wodą.
Krótko i na temat.
Dzisiaj pierwszy raz w życiu miałam kleszcza.
Miałam go w dupie.
Wyznanie z serii moje pierwsze wspomnienie z dzieciństwa.
Otwieram oczy i widzę tatę, jak wstaje z łóżka i biegnie zgięty w pół do łazienki. Idę za nim i widzę, jak wypluwa z ust czerwoną substancję. W tym samym czasie mama bierze mnie na ręce i zabiera do pokoju. Zamykam oczy. Kiedy otwieram je ponownie jestem w chłodnym miejscu, otoczony przez ludzi ubranych na czarno. Niektóre twarze bardziej znajome, inne mniej lub wcale. Wiem, że osoba, która trzyma mnie na rękach to mój wujek. Obserwuję, co się dzieje przede mną. Kilku mężczyzn umieszcza jakąś dużą drewnianą skrzynię w wykopanej wcześniej dziurze. Później wszyscy zaczynają do niej podchodzić i wrzucają garść piasku. Wujek stawia mnie na ziemi i mówi, żebym też tak zrobił. Zamykam oczy.
Po latach wiem, że byłem z rodzicami u babci na weekend majowy. W nocy mój tata źle się poczuł i został zabrany do szpitala. Kilka dni później zaraz po podłączeniu nowej kroplówki jego stan się pogorszył. Zmarł na białaczkę, na którą chorował już od dłuższego czasu. Minęło już wiele lat, a wspomnienia nadal wracają w snach.
Podczas spotkania klasowego wspominaliśmy czasy podstawówki. Mieliśmy nauczycielkę, która była bardzo religijna. Uznawała niedzielę za pierwszy dzień tygodnia, modliliśmy się na jej lekcjach mimo tego, że nie była to religia. Nawet swojego syna zmusiła by poszedł do seminarium duchownego.
Niedawno wyszedł na jaw jej sekret. Była aż tak religijna, że poszła do łóżka z księdzem, a jej jedyny syn to dziecko jej i tego księdza.
Pragnę dzisiaj z wami podzielić się moim wyznaniem, które pamietam doskonale, pomimo tego, że zdarzyło się parę lat temu...
Byłam w czwartej klasie, czyli miałam jakieś 10 lat. Był czwartek, wróciliśmy poprzedniego dnia z klasowej wycieczki, zielonej szkoły. Do szkoły muszę jeździć autobusem i kawałek dojść.
Po wyjściu z autobusu, miałam mało czasu do lekcji, więc wybrałam krótszą drogę, przez "patologiczne" osiedle. Idąc czułam, że ktoś idzie za mną, jednak zignorowałam to.
Przechodząc przy jednym miejscu gdzie byli ludzie, obok dentysty, pomyślałam, żeby się tu zatrzymać, ale później, że będzie w domu problem jak się spóźnię. Więc poszłam żwawym krokiem dalej.
Nagle słyszę:
- Jak dojechać do Gdańska, jestem z Warszawy i nie wiem?
Odpowiedziałam zgodnie z prawdą, że nie wiem, poszłam dalej, a on za mną...
Kiedy znalazłam się w takim miejscu, gdzie nie było żadnych ludzi, on podszedł i zapytał „Dasz się pomacać po ci**e?” i nie czekając na odpowiedź zaczął kierować swoją rękę do moich spodni. Zamurowało mnie... krzyknęłam „Spier****j” i zaczęłam biec, byłam cała roztrzęsiona. Biegnąc czułam jak próbował chwycić mnie za plecak, jednak nie udało mu się...
Cała rozryczana z glutami ściekającymi z twarzy, pobiegłam na ostatnie piętro w szkole gdzie miałam lekcje. Moją pierwszą myślą było, żeby powiedzieć wychowawcy, ale jednak nie... pomimo, że to nie była moja wina i ja nie zawiniłam, bałam się to powiedzieć, wstydziłam się... Cała trzęsąc się ze stresu przez jedną lekcje tylko o tym myślałam... „Co jeśli będzie czekał na mnie po szkole?!” Itp.
Przez prawie rok czasu bałam się wszystkich mężczyzn, ciemnych uliczek, iść sama nawet kiedy było jasno...
Zawsze myślałem że moje dzieciństwo było nudne i nie ma żadnej historii do opowiedzenia. Jednak ostatnio przypomniało mi się coś, co uświadomiło mi, że od zawsze jestem jakimś perwersem.
Miałem wtedy jakoś 7 lat może. Miałem w domu taka wielka piłkę gimnastyczną z dwoma chwytakami do góry. Była naprawdę świetna, ale w końcu przyszedł na nią czas i pękła z wielkim hukiem. Pozostawiła po sobie ślad oczywiście. A dokładniej pozostała po niej ta część z chwytakami, która po pęknięciu przypominała stanik z dwoma sutkami wielkości dobrej kiełby.
I tutaj przechodzimy do historii właściwej. Tego dnia przyszedł do mnie sąsiad - mój rówieśnik. Strasznie nam się nudziło i nagle, któryś z nas zaproponował, żeby zacząć się całować po... tyłku. Schowaliśmy się za domem i dawaj... Żeby nie było - robiliśmy to w ubraniach, tak że nie aż tak ekstremalnie. W pewnym momencie znudziło nam się i to, więc postanowiliśmy poszukać większych wrażeń. Wtedy znaleźliśmy tę pozostałość po piłce. Wspólnie obmyśliliśmy zabawę roku - zabawę w matkę. Jeden z nas (ja) przytrzymywał sobie resztkę z piłki na wysokości klatki, że niby ma stanik czy coś, a drugi udaje dziecko i ssie wystające chwytaki. Jak sobie przypomnę z jaką zawziętością stymulował te sztuczne piersi, to aż zazdroszczę przyszłej dziewczynie.
Z tego co pamiętam znudziło nam się i więcej do tej rozrywki nie wróciliśmy, ale skąd ten pomysł w ogóle... Nie mam pojęcia. Nie wiem też, czy on pamięta, bo mi sytuacja dopiero teraz się przypomniała.
A przypomniała, bo moja młodsza siostra dostała właśnie identyczną piłkę... Mam nadzieję, że się choć trochę różnimy, albo że jej piłka nigdy nie pęknie.
Będzie o tym jak nauczyciele zabijają jakiekolwiek ambicje i chęci.
Nie byłam nigdy prymusem, ale starałam się dobrymi oceami jakoś tam poprawić rodzicom humor. Po prostu, fajnie było widzieć jak się cieszą z 4 czy 5, a nie za bardzo chciało mi się uczyć.
Na koniec chyba 4 klasy podstawówki, dla mnie wtedy bardzo poważny stopień edukacji, wyjście z klasy 1-3, nowe przedmioty, chodzenie na lekcje do innych sal. Uznałam, że fajnie będzie mieć ten słynny czerowny pasek na świadectwie. Do magicznej średniej 4,75 brakowało mi z tego co pamiętam wyższej oceny z 3 przedmiotów. Był to język polski, przyroda i coś jeszcze... Tak czy tak nauczyciele z wielką chęcią mnie dopytywali żeby tę ocenę podnieść... poza panią od polskiego. Nie poszło mi chyba z przyrodą, nie wyciągnęłam na ocenę wyżej, szanse na czerwony pasek prysły. Został tylko polski, mówię no trudno chociaż z tego może uda mi się podnieść ocenę, zawsze coś prawda?
Uczyłam się tej gramatyki, chyba były wtedy zdania złożone (mogą mi się mieszkać pewne fakty bo było to dobre -naście lat temu, za co przepraszam), pani od polskiego dowiedziała się, że nie udało mi się poprawić oceny z przyrody i chyba była zła, że mimo wszystko próbowałam jeszcze z tym polskim.
Wzięła mnie wielce obrażona do odpowiedzi i kazała rozłożyć właśnie na zdanie podrzędne, nadrzędne itp zdanie "X okłamuje nauczycieli, bo chcę dostać lepszą ocenę, chociaż nie ma szans na świadectwo z paskiem", X to oczywiście ja :) I teraz sobie pomyślcie jak poczuła się dziewczynka, lat 10? 11? (dodatkowo z dość sporą nadwagą przez co i tak bywała wyśmiewana). Która stała przed tablicą i nauczyciel zarzucił jej kłamstwo (do tej pory nie wiem na jakiej podstawie) tylko dlatego, że chciała mieć lepszą ocenę.
Nie udało mi się poprawić oceny, bardzo się wtedy zestresowałam i nie poszło mi. Świadectwo z paskiem miałam dopiero w 6 klasie (zmieniła nam się pani od polskiego :)) A moi rodzice nie byli tyranami z niespełnionymi ambicjami z dzieciństwa, po prostu ja lubiłam im robić niespodzianki w takim stylu :)
Dodaj anonimowe wyznanie
