#qvT7K

Tak często zamawiam pizzę i to w takich ilościach, że ostatnio dostawca spytał mnie, czy nie mieszkają u mnie żółwie ninja... oczywiście żartował, a ja w żartach odpowiedziałam, że nie, że tylko ja z mężem i dziećmi.

Tak naprawdę odkąd skończyłam maturę to mieszkam sama, bo nie mogę sobie nikogo znaleźć - zajadam się pizzą i płaczę w poduszkę nocami.
Komentarze (15)

#PjWMM

Mam 15 lat i mam siostrę, która lat ma 9. Cały czas powtarzałam rodzicom, żeby zacząć kontrolować co moja mała siostra robi na jej telefonie. Ale ciągle było "później", "nie teraz", "zajmij się swoimi sprawami". No okej.

Ostatnio mama poszła do jej pokoju i wzięła jej telefon, przyszłam do niej i zobaczyłam, że ogląda filmiki nagrane przez moją siostrę na tej idiotycznej aplikacji Musical.ly. Wszystko dobrze gdyby nie to, że w filmikach były piosenki ze słowami typu "ruchanie" czy "psiocha", no cóż... Rodzice w końcu zabrali jej telefon i porozmawiali z nią. Szkoda tylko, że większość rodziców ma właśnie takie podejście, a w internecie coraz więcej małych dzieci z takimi zainteresowaniami.
Komentarze (22)

#7QcCz

Jestem ogólnie spokojnym człowiekiem, jednak jest pewna rzecz, która mnie strasznie wkurza.

Nie jestem chudy, do bycia chudym dużo mi brakuje. To nie tak, że siedzę, jem i tylko tyję. Lubię ruch, wyprawy piesze... ale lubię też zjeść i to bardzo dobrze zjeść. Podobam się sobie, lubię siebie jako misia, po prostu czuję się dobrze w swoim ciele. Do tego mam piękną kobietę, która dla odmiany wagowo jest moim przeciwieństwem. Ważne tutaj jest to, że ona mnie też akceptuje takim jakim jestem, a to chyba najważniejsze, prawda?

To teraz co jest nie tak? Ciągle słyszę pytania czy nie chciałbym schudnąć? Czy może potrzebuję pomocy w wzięciu się za trening? Czy brakuje mi motywacji? Czy wiem, że grozi mi zawał? Niektórzy są też bardziej dosłowni i wręcz każą mi schudnąć. Można to przeżyć powiecie. Można i też spokojnie im wytłumaczyć, że dobrze mi ze sobą. Wtedy mówią, że sobie tylko wmawiam, że to urojona akceptacja (ciekawa definicja swoją drogą), że na pewno marzę o byciu chudym.

No więc... nie... mam lepsze marzenia, jak na przykład na chwilę obecną ukończenie studiów.

Jednak wszystko przebiło jedno spotkanie ze znajomymi, wtedy jeszcze teoretycznie tymi dobrymi znajomymi. Byliśmy wieczorkiem na plaży, normalne spotkanie, piwko, miło i w ogóle. Poszedłem na bok za potrzebą. Wracam, jestem już blisko i słyszę rozmowę, było ciemno, mnie nie było widać a wokół pełno innych ludzi. Słyszę jak dziewczyna, z BMI bijące moje niczym Pudzian Najmana, mówi mojej lubej, że nie ma pojęcia jak może być z takim ogrem jak ja, drugi koleś mówi, że powinna znaleźć sobie kogoś lepiej zbudowanego ode mnie, bo jest za ładna na mnie, a kolejna laska im przytakuje. No kurna super znajomi.

Luba siedziała wystraszona i jakoś próbowała mnie bronić, jednak siła nacisku była zbyt wielka. Więc podszedłem fioletowy ze złości i zaczął się balet, napiszę to grzeczniej niż było. Grubej (określenie to fakt, a nie obelga) wygarnął hipokryzję i krótko ją podsumowałem, drugiej zobrazowałem jakich pokaźnych rozmiarów jest nos i pieprzyk, z którego chociaż by powyrywała pokaźne włosy, a koleś... wstał i chciał na mnie rękę podnieść, więc skwitowałem go damskim, aczkolwiek na tyle silnym, że się przewrócił, plaskaczem w twarz (i to w zasadzie jedna rzecz, której żałuję, że zrobiłem).

Zabrałem lubą i po prostu poszedłem z nadzieją na znalezienie nowych znajomych.

Więc teraz proszę powiedzcie mi: jak ludzi, których teoretycznie znacie, mogą się okazać aż takimi idiotami?
Komentarze (35)

#7KdId

Kiedy skończyłem 24 lata i wciąż ciążyło na mnie brzemię prawictwa, zapadała decyzja o pozbyciu się tego defektu. Poszedłem za namową kolegów i koleżanek umawiając się z panną, którą wybrałem spośród ogłoszeń na pewnym znanym portalu. Wyjaśniłem na czym polega problem, a ponętny głos w słuchawce kazał mi przyjść w umówione miejsce o określonym czasie.

Zjawiłem się punktualnie, przywitała mnie Pani, która trochę odbiegała od tego czego się spodziewałem po zdjęciach, niemniej jednak przyjąłem zaproszenie do mieszkania. Od momentu przekroczenia progu obleciał mnie ogromny strach i miałem ochotę się wycofać. Kobieta kazała wpierw zostawić pieniądze we wskazanym miejscu, a następnie skorzystać z jej prysznica. Cebuliony zostały na szafce, a ja po ich odłożeniu wymyśliłem pretekst, aby się stamtąd wydostać mówiąc, że chyba zapomniałem zamknąć samochodu. Tak oto ostałem pozbawiony 130 złotych i nadal jestem prawiczkiem.
Komentarze (21)

#umbO9

Mężczyzna nie może być zgwałcony lub molestowany. Przecież to dla niego nagroda.
Taki jest tok myślenia dużej ilości osób. I zawsze gdy to słyszę, muszę się kontrolować, żeby nie zatłuc osoby szerzącej tego typu poglądy.

Mam dość specyficzną aparycję. Podnoszenie ciężarów przez wiele lat, wzrost oraz broda sprawia, że na pierwszy rzut oka wyglądam jak germański barbarzyńca, który odkrył sterydy anaboliczne. W związku z aparycją ludzie uważają, że na pewno muszę mieć silną, ekstrawertyczną osobowość.
A jednak nie. Nie licząc ukochanej, nie potrafię nikomu zaufać. Nie mam żadnych przyjaciół, a kolegów trzymam na dystans. Dlaczego?

Trzeba się cofnąć do lat, gdy chodziłem do pierwszej klasy gimnazjum (2005 r). Nowa klasa, nowe twarze. Warto zaznaczyć w tym momencie, że jako trzynastolatek byłem mikrusem - najniższy z chłopców. Byłem do tego bardzo nieśmiały, nie potrafiłem rozmawiać z dziewczynami. Zaprzyjaźniłem się z jednym chłopcem, nazwijmy go Paweł. Szybko złapaliśmy wspólny język - ja zaczynałem interesować się siłownią, a on miał sporą kolekcję pism kulturystycznych, które zostawił mu jego starszy brat. Jak to w gimnazjum też bywa - w klasie miałem kilku kozaków, którzy z racji tego, że byłem najmniejszy, znaleźli we mnie ofiarę do gnębienia. Mimo że wzrostem nie grzeszyłem, zawsze byłem pyskaty i nie dałem sobie w kaszę dmuchać.

Zemściło się to na mnie po lekcji WF-u. "Kozaki" postanowiły dać mi nauczkę w okrutny sposób. W szatni rzucili się na mnie i ku uciesze zebranych, zdjęli mi majtki. Następnie, trzymając mnie w kilku, zawołali dziewczyny, które stały na korytarzu, aby dołączyły. Weszły do szatni, zobaczyły mnie, część z nich wyszła, kilka zostało. Dalej pamiętam, że jedna z nich brudnym butem dotykała mnie po członku, reszta się śmiała i mnie wyzywała, jeden z "kozaków" bił mnie po twarzy moimi majtkami. Pewna osoba nagrywała telefonem całe zajście. Ku uciesze gawiedzi, ze stresu dostałem erekcji, przez co usłyszałem jeszcze więcej darcia się i wyzwisk. Całe zajście trwało tylko kilka minut, które dla mnie były niczym godziny.
"Impreza" skończyła się, bo dziewczyny, które wyszły, poszły po nauczyciela WF-u.

A kto był "kamerzystą"? Mój "przyjaciel" Paweł. Nagrywał całe zajście, śmiejąc się mi w twarz.

Sprawa oczywiście doszła do dyrekcji i moich rodziców. Dyrekcja zabrała Pawłowi telefon, zobaczyli nagranie i podeszli z pełną surowością do tego. Parę osób skończyło z kuratorem, nagannym zachowaniem, itp. Ja natomiast zostałem wyrzutkiem i konfidentem. Nie brakowało też głosów, że skoro dostałem erekcji, to musiało mi się podobać. Z czasem fizycznie przerosłem "kozaków" i miałem spokój, zwłaszcza jak jeden z nich skończył ze złamanym nosem.

Dla mnie za późno, nigdy nikomu naprawdę nie zaufam. Potraktujcie moją historię jako przestrogę.
Komentarze (31)

#FUeTF

Niedawno opisałam tu, dlaczego wstydzę się swojej rodziny. Chcę opowiedzieć wam ciąg dalszy.

Oczywiście uprzedziliśmy z narzeczonym jego rodziców, że moja rodzina jest bardzo prosta. Ja poprosiłam też rodziców i braci żeby pokazali się z dobrej strony.
Niestety oni specjalnie czy nie, zepsuli nam zaręczyny.

Tego, że ubrali się niezbyt ładnie nikt nie komentował (ojciec w spranej koszuli i pogniecionych spodniach, matka w znoszonej sukience, bracia w ulubionych dresach). Wiadomo, nie są majętni.

Sam obiad był katastrofą. Jedli tak głośno i niechlujnie, że goście przy innych stolikach się na nas patrzyli. Sapali, siorbali i chrząkali. Mieli pretensje, że do obiadu podano po lampce wina zamiast wódki. Widziałam, że rodzice i siostra Mariusza nie byli zachwyceni, ale próbowali prowadzić normalną rozmowę. Nie dało się. Ojciec albo próbował opowiadać sprośne żarty, matka mu wtórowała. Kiedy próbowaliśmy mówić o swoich planach mówili ,,ło tam, zoboczycie jesce płakoć bedziecie" (Mariusz awansował, ja zaczynam pracować na umowę stałą więc chcemy wyremontować domek, do którego się przeprowadzamy). Siostra Mariusza wybiera się na weterynarię i w wakacje po raz kolejny będzie wolontariuszką w schronisku, na co moi rodzice jej powiedzieli, że to nic nie warte i lepiej by się czym innym zajęła.

Przy kawie moi bracia urządzili sobie konkurs bekania, a kiedy zwróciłam im uwagę wyśmiali mnie, matka jeszcze dodała ,,prawdziwe chłopy tak robią". O dwuznacznych gestach i odzywkach do siostry mojego narzeczonego już nie wspomnę. Wtedy mój przyszły teść zwrócił im uwagę, ale usłyszał, że ,,przynajmniej widać, że to zdrowe chłopaki a nie geje jakieś".

Wszystkiego dopełnił mój ojciec, kiedy po powrocie z toalety wszem i wobec obwieścił ,,ale żem się wysroł porządnie". Myślałam, że ze wstydu zapadnę się pod ziemię. Na szczęście wszyscy postanowili wracać do domu.
Rodzice Mariusza do końca byli mili dla mojej rodziny, jednak widziałam, że są zażenowani.

Kiedy potem rozmawiałam z matką, uznała że to rodzina Mariusza ,,ma kije w dupach", a oni zachowywali się normalnie. Kiedy odmówiłam przeprosin za to, że mam pretensje, obrazili się. Mam nadzieję, że na stałe.
Jedno wiem na pewno - ani ich, ani żadnego innego członka mojej rodziny nie zaproszę, bo w dniu swojego ślubu nie chcę czuć się przez nich tak zawstydzona jak podczas zaręczyn. Z resztą i tak nie planujemy wesela tylko uroczysty obiad i tort dla najbliższych.
Komentarze (35)

#IHkOl

Moja mama pracuje w hospicjum dla dzieci.
Jak były liczne protesty odnośnie aborcji (jest za wolnym wyborem ale), i mówiłam, że gdybym była w ciąży z chorym dzieckiem (nawet z zespołem downa), to bym usunęła.

I w tym momencie zawsze mówi „usunęłabyś swoje dziecko? A co mają mówić wszyscy rodzice od nas z hospicjum?”.

Tak, usunęłabym bez wahania. Nie obchodzi mnie czyjeś życie, tylko moje. Nie byłabym w stanie podporządkować swojego życia temu dziecku, gdzie ono by się męczyło, albo nie miało pojęcia o tym, że żyje, i ja. Na co to komu, ja się pytam?

Naprawdę kocham dzieci, ale dla mnie to męczarnia na samą myśl, tym bardziej jak wiem, jak to życie z takimi dziećmi wygląda od środka.
Komentarze (38)

#iu8e9

Sytuacja z dzisiaj.

Jestem sobie po sesji na uczelni i chilluję w domu. Nachodzi mnie ochota na sushi, które w związku z tym, że jest drogie, nie zamawiam zbyt często. Jednak skusiłam się.

Na wszystkim znanej stronie, na której się zamawia jedzenie, widnieje czas dostawy z pewnego lokalu sushi 45 min. Myślę sobie "Ok". Jednak po chwili dostaję sms, że moje sushi będzie za 90 min. Myślę sobie "No k***a". Same story again... Jednak nie anuluję i już postanowiłam czekać te 90 min. Po tym czasie przyjeżdża dostawca. Miałam zaznaczone, że nie mam dokładnej sumy i trochę tam dostawca powinien mi wydać reszty. Jednak, aby dostawca się nie doszukiwał dziwnych końcówek, sama przygotowałam tak drobne, żeby on wydał mi okrągłą resztę.

Po czym ten gbur rzuca mi resztę, którą normalnie miał wyliczoną dla mnie i mówi "A no tak, bo przecież Pani studiuje...", po czym macha na mnie ręką i odchodzi.
Ja się pytam: Co to jest za narzucanie ludziom obowiązku dawania napiwku?
Dostawca nie ma prawa sugerować, że "stać mnie" na to. Nie zna mojej sytuacji, a ja akurat staram się oszczędzać, więc każda złotówka jest dla mnie ważna. Rozumiem, że liczy się gest i nawet 10 groszy mogłoby być napiwkiem. Jednak zachowania niektórych dostawców przechodzą najśmielsze oczekiwania. Może i dałabym napiwek, jakby moje zamówienie przyszło faktycznie w 45 min, jak obiecuje lokal na stronie, a nie po 2x takim czasie.
Komentarze (48)
Dodaj anonimowe wyznanie