Zawsze chciałam być sportowcem.
W gimnazjum dostałam propozycję dołączenia do szkolnego klubu. Nic takiego, ale cieszyłam się niezmiernie. Pierwsze poinformowane zostało moje rodzeństwo. Ich reakcji nigdy nie zapomnę, mnóstwo śmiechu i teksty typu: "No fajnie, ale przecież jesteś za gruba." Mama stwierdziła, że "fajnie", ale jakoś szczególnie nie obchodziło jej to, a tata? Tata powiedział mi od razu, że i tak nic nie osiągnę.
Miał rację, nie osiągnęłam nic, przestałam chodzić na treningi. Odstawiłam sport na bok, zajęłam się o wiele bardziej nauką.
Dzisiaj oglądając mistrzostwa Europy, usłyszałam, jak każdy z naszych reprezentantów, który udzielał wywiadu, dziękował rodzinie, a zwłaszcza rodzicom za kibicowanie i wsparcie. Za każdym razem płakałam.
Ubiegłej nocy śniło mi się, że zostawiam swojego męża oraz czwórkę naszych dzieci dla ciemnoskórego, miastowego przestępcy. Moment, kiedy wyznawałam mężowi, że od niego odchodzę i już go nie kocham, był straszny, czułam, jak serce łamie mi się na małe kawałki. Jednocześnie jednak byłam szczęśliwa, że w końcu mogę być z osobą, którą naprawdę kocham. Po tej rozmowie rzuciłam się w ramiona mojemu nowemu partnerowi.
I wtedy się obudziłam.
Mam dwadzieścia lat, nie mam nawet chłopaka, a tym bardziej dzieci.
Mimo wszystko, kiedy pomyślę o tym śnie, czuję emocje nie do opisania. To pierwsze takie doświadczenie w moim życiu.
Współlokatorka powiedziała mi, że znalazła tarantulę, która mi uciekła, wsadziła ją do pudełka i położyła na moim łóżku.
Nigdy nie miałem tarantuli. Pudełko było puste.
Kiedyś odkryłem dzwoneczek, który do mojego szalika przywiązała moja młodsza siostra. Lubi mi wycinać numery, a ten był iście diabelny, bo
1) odkryłem ten dzwoneczek po tygodniu
2) jestem głuchy
3) były święta
4) przez ten tydzień musiałem chodzić po skwerkach i chodnikach niczym cholerny bimbająco-dyndająco-dzwoniący elf.
Nieźle, mała, naprawdę nieźle.
Dwa lata temu postanowiłam z moim partnerem spędzić urlop w górach. Mieliśmy się spotkać na miejscu, bo on wracał z delegacji. Po kilkunastu godzinach spędzonych w pociągu wysiadłam na dworcu i dostałam SMS, że "z nami koniec". No cóż, urlop słabo udany.
Tegoroczne wakacje. Te same góry, nowy chłopak. Spędziliśmy tam dwa tygodnie. Wszystko cacy. Po powrocie przestał się do mnie odzywać (nie mieszkaliśmy razem).
W następnym roku planuję urlop nad morzem.
W podstawówce byłam prześladowana ze względu na bycie "grubasem". Wyzwiska, rzucanie kamieniami, poniżanie. Co tylko można sobie wymarzyć. W pewnym momencie byłam tak wściekła, że podsunęłam moim "kolegom" inne odstające od normy osoby, nad którymi razem się znęcaliśmy. Z ofiary stałam się oprawcą.
Przepraszam was za to, wiem, jak musiało was to boleć, ale nie wiedziałam wtedy, jak inaczej mogę się obronić.
Moje rybki w akwarium zmarły w tajemniczy sposób - wszystkie naraz. Dopiero po paru dniach doszedłem do prawdy.
Robiłem imprezę, a moi wspaniali znajomi postanowili w ramach "cudu" zamienić mi w butelce wodę na wódkę, żebym rano się jej napił. Niestety, mam taki odruch, że jak widzę resztkę wody w butelce, to dolewam jej do akwarium...
Jak w co drugi dzień przyszedłem na moją siłownię. Przebrałem się i po rozgrzewce siadam na rower, zaczynając dzienną porcję cardio. Po niedługiej chwili na rower obok mnie (90% z nich były wolne) siada dziewczyna w wieku około 25 lat, którą kojarzyłem z widzenia, jak przewijała się gdzieś po siłowni.
Nie minęło 5 minut, a dziewczę zsiadło z rowerka, oparło się łokciem o kierownicę i wyciągając dłoń w moim kierunku powiedziało: "Cześć, Magda jestem". Trochę skonfundowany uścisnąłem jej dłoń podając swoje imię, nie przywiązując do sytuacji większej wagi i nie przestając pedałować wróciłem do oglądania National Geographic.
Następne słowa wypowiedziane przez Magdę jasno nakreśliły intencje niewiasty: "Widziałam, że przyjechałeś ładnym samochodem...".
W pierwszej chwili chciałem od razu zakończyć rozmowę, ale pomyślałem że to jednak może być ciekawe, więc odpowiedziałem jedynie "Dziękuję", kręcąc kolejne okrążenia na rowerze treningowym. Na reakcję Magdy nie musiałem długo czekać... Wymownym gestem odgarnęła grzywkę za ucho i zalotnym, przyciszonym głosem powiedziała: "A ja też jestem ładna".
Starałem się zachować poważny wyraz twarzy, próbując powstrzymać paniczny wybuch śmiechu. Wiedziałem, że w tym momencie muszę skończyć konwersację, więc aby szybko ją zgasić, dalszy ciąg rozmowy wyglądał następująco:
- Wiesz, Magda, w sumie masz coś wspólnego z moim BMW.
- Tak? A co takiego? Powiedz! No powiedz!
- Lekko się prowadzisz...
Dziewczyna momentalnie dostała buraka na twarzy, obróciła się na pięcie, poszła do szatni i już nigdy więcej jej nie widziałem :) Może i zachowałem się trochę po chamsku, ale serio, polecieć na samochód? :D
Mój ojciec, od kiedy pamiętam, kazał zwać się "panem ojcem" i jeśli już musiałam się do niego zwrócić, to mówiąc "panie tato" albo "ojcze". Matka z największą pokorą mówiła doń "panie małżonku", ewentualnie "panie mężu", bo on tak chciał. Matkę bił, mnie bił, niby pracował, ale w sumie... głównie chlał. Ojciec to typowy zapasiony wąsaty Janusz, którego jedynym hobby jest picie i oglądanie TV. Pan ojciec pija jedynie wódeczkę, a na przystawkę piwko. Piwko z puszki, wódeczkę ze szklanki. Taki pan hrabia, co pracował "na produkcji", sir Don Nawalon. Do dziś mu to zostało, ta tradycja z dziada pradziada.
Dawno się wyprowadziłam, mam własne, naprawdę miłe mi życie. Z rodzicami kontaktu nie utrzymuję, kwestie prawno-finansowe załatwiłam dawno temu sądownie, jedynie informacje jakie mam, to te od sąsiadki, która pilnuje, czy oni jeszcze żyją. Nie mam jakiejś specjalnej traumy, syndromu dorosłego dziecka alkoholika ani nic z tych rzeczy. A wiecie czemu?
Bo kiedy toaleta była do północy okupowana przez ojca, tuż po tym, jak na 2-4 godziny zajmowała ją matka, każdego wieczora (z musu) chowałam się w szafie i sikałam do słoika. W sumie robiłam to co codziennie, często po kilka razy. I za każdym razem wylewałam te siuśki na ulubioną szklankę ojca i talerz matki leżące w zlewie. Połowa mojego urobku szła do resztek wódki (jeśli jakieś w butelce zostały, a mocz był idealnie przezroczysty) albo do resztki piwa. Ojciec zawsze rano na kacu wypijał to duszkiem. Bardzo mu smakowało.
Wspomnienie tego, jak "pan tato" żłopał moje siki z TAKĄ rozkoszą, skutecznie pomogło mi ze wszelkimi traumami i problemami. Nie pofatygowałam się, by mu to uświadomić, bo raz, i tak by nie uwierzył, dwa, już nie za bardzo rozumie co się z nim dzieje, a trzy, nie odzywam się do niego ani do matki.
Marek. Człowiek młody, pracowity, z dobrym zawodem, tylko jakoś życiowo nieogarnięty. Za nienaprawienie szkody trafił na 50 dni do wiezienia. Szybko dostał w ZK pracę przy hydraulice, drobne prace konserwacyjne. Szkoda naprawiona przez rodzinę, sędzia na urlopie, czas się dłuży. Ekipa spod celi naprawdę dobrana, dużo rozmawiali, kłótni nie było, żarty na porządku dziennym. Na "wyjściu" był wyżej wspomniany i jeszcze jeden młody chłopak, Piotr.
Pewnego dnia przybył do celi nowy, tzw. świeżak. Chłopaki się przywitali, przedstawili, powiedzieli co i jak ze sprzątaniem, omówili sprawy organizacyjne. Trzeciego dnia świeżak czuł się już całkiem "pewnie" w nowych okolicznościach życiowych i zaczął obserwować życie kumpli spod celi. Nowy pyta Marka "Marek, a gdzie ty tak z tymi klapkami kąpielowymi codziennie wychodzisz?" (praca przy hydraulice). Marek podchwycił i się zaczęło.... "A bo wiesz, ja mam zgodę dyrektora na wyjścia na basen". Nowy zdziwiony pyta "Ale jak to?". Na co Piotr, drugi z rezydentów, odpowiada - "A tak to, jak się będziesz dobrze sprawował, to też przywileje dostaniesz!". Młody dopytuje zaciekawiony "Piotr, a ty w ciuchach wolnościowych możesz chodzić?". Piotr na to "Mogę! Dziś wyjątkowo ładnie się ubrałem, bo idę na dyskotekę do pawilonu żeńskiego, dyskoteki są co piątek". Młody był bardzo zdziwiony, ale o nic więcej tego dnia nie zapytał.
Następnego ranka młody budzi się rozemocjonowany i po apelu mówi "Słuchajcie, ja też chcę mieć przywileje. Co mam zrobić, żeby chociaż spróbować?". Marek z Piotrem z kamiennymi twarzami wyjaśnili mu, że na wszystko musi mieć zgodę dyrektora. Musi napisać prośbę. Młody bierze kartkę, długopis i pyta "Chłopaki, pomożecie?". Mówią, że oczywiście :)
"Młody, zaczynasz tak: Do Dyrektora ZK w... Zgłaszam się z uprzejmą prośbą o zgodę na wyjścia na basen. W tym celu proszę o wydanie klapek kąpielowych (i czepka, młody! Musisz mieć czepek w odpowiednim kolorze. Żółty dla pierwszy raz osadzonych, zielony dla drugi raz osadzonych i czerwony dla recydywy, jak masz kolor młody?) i żółtego czepka kąpielowego. Proszę także o zgodę na wyjścia na dyskotekę do pawilonu żeńskiego w każdy piątek. Podpisano...".
Chłopaki zapukali do drzwi, klawisz wniosek odebrał i zaniósł do wychowawcy. Nie minęło 15 min, a wychowawca z pianą na twarzy wjechał chłopakom na celę, patrzy na świeżaka i krzyczy: Nie wiem co brałeś zanim tu trafiłeś, ale miło by było, gdybyś zdał sobie sprawę, że jesteś ku..#wa w pierdlu, a nie w jeba...ym sanatorium!!!
PS Pozdrowienia dla kolegów!
Dodaj anonimowe wyznanie
