Nie jestem mściwa. Ale...
Od roku jestem w związku, który niczym szczególnym się nie wyróżnia. Wzloty i upadki jak wszędzie, jednak bilans był zawsze dodatni. Celowo użyłam czasu przeszłego, ponieważ sprawdzając godzinę w jego telefonie zobaczyłam wiadomość od jego byłej kochanki, która jest mężatką (i mężatką była w momencie ich romansu, on był singlem). Zlinczujcie mnie, ale weszłam w ich wiadomości, w których ona ćwierkała jak było im cudownie w łóżku, a on jak bardzo boli go to, że nie chciała odejść od męża i że lepszej niż ona już nie znajdzie. Z dalszych rozmów wynikało, że mają ze sobą stały kontakt (kategorycznie temu zaprzeczał - i nie, nie robiłam mu przesłuchań, sam zawsze pierwszy poruszał jej temat).
Zabolało.
Nie jestem mściwa. Aleee...
Zrobiłam zdjęcia rozmów moim telefonem i wysłałam je do jej męża.
I nie żałuję.
A tego dupka pognałam w cholerę.
Nie znoszę dzieci. Nie cierpię ich. Nie chcę mieć dziecka. Dotychczas nie było od tej reguły żadnego wyjątku. Mam też stałego partnera, który o tym wie.
Mój partner ma też starszego brata. Brat to typowy pijaczura, a ze swoją partnerką tworzą iście książkowy przykład polskiej patologii. Kłótnie, awantury, alkohol, fajki, nawet bójki i wyrzucanie się nawzajem z domu na porządku dziennym.
No i szwagrowi urodziło się ostatnio dziecko. Teraz mały ma już kilka miesięcy. A ja się w tym bobasie zakochałam. To jedyne dziecko, które może przy mnie przebywać (zwykle czuję taką niechęć, że dzieci to odczuwają i nie chcą być przy mnie). Jedyne dziecko, którego pilnuję, karmię, przebieram i pomagam we wszystkim jego mamie, kiedy u nich jesteśmy. Mama go zaniedbuje trochę, nie dba o rozwój maluszka, tylko kładzie go na okrągło spać, żeby nie przeszkadzał. Boli mnie serce, bo to naprawdę grzeczne, złote dziecko (nigdy nie słyszałam, żeby płakał!!). Mały jest moim oczkiem w głowie.
Co w tym anonimowego? Często wyobrażam sobie, że jego rodzice giną w jakimś wypadku, albo zabijają siebie nawzajem, a ja i mój partner adoptujemy ich dziecko i wszyscy będą szczęśliwi - mały będzie miał bardziej odpowiedzialnych rodziców, mój partner będzie miał dziecko, którego zawsze chciał, a mi serce przestanie się krajać na widok warunków, w jakich żyje ten mały.
Nigdy w życiu nie przypuszczałam, że mogłabym marzyć o czyjejś śmierci, wstyd mi za siebie...
Założyłem na Wykopie konto jako dziewczyna. Wrzuciłem kilka zabawnych wpisów o zabarwieniu lekko erotycznym, które zyskały dużą popularność, na pierwsze nieprzyzwoite zdjęcia wysyłane mi w wiadomościach prywatnych nie musiałem długo czekać.
Zrobiłem to wszystko, żeby sprawdzić, czy przypadkiem nie jestem gejem. Jestem. I choć wcale tego nie planowałem i wcześniej o tym tak nie myślałem, to teraz mam bazę nagich zdjęć chłopaków! :D
Jestem królową "cichaczy".
Generalnie to mam po prostu problemy jelitowe i czasem brzuch tak boli, że jeśli sobie nie "popuszczę", nie idzie wytrzymać.
Problemów nie da się ot tak wyeliminować dietą (trzymam dość restrykcyjną), bo wynikają ze stresu. A trybu życia nie zmienię, bo to nie on jest stresujący, tylko ja jestem nadwrażliwa - pracuję nad tym, ale cóż, idzie mi powoli... [to był akapit dla ludzi, którzy w komentarzach uwielbiają udzielać złotych rad typu "idź do dietetyka"].
No więc puszczam te bąki masowo. Czasem nawet nie są śmierdzące - ot, jakbym powietrze z materaca gumowego spuszczała. Co ciekawe, mam już tak bogate doświadczenie, że wiem, czy nadciąga mega śmierdzący zabójca (mam sumienie i staram się wtedy jednak powstrzymać, gdy w pobliżu są ludzie), czy tylko lekko nieświeży bączek. No i mięśnie mam wyćwiczone na tyle, że umiem wypuszczać bezgłośnie nawet "grubsze salwy", które dawniej "pyrkałyby" aż miło lub brzmiały jak wybuch bomby. Wpadka zdarza mi się raz na kilkadziesiąt/kilkaset (no, nie prowadzę spisu, więc nie wiem, jak często dokładnie), a i wtedy nie jest jakoś przesadnie głośna.
Więc jeśli czasem zdarza wam się poczuć, że ktoś uwolnił swojego potwora, ale za Chiny Ludowe nie idzie zidentyfikować winnego - to mogę być ja. Sorki.
Na urodzinach jakichś pięcioletnich bliźniaczek występowałem jako przystojny i czarujący Książę Czaruś. Po odegranej scence kolega spytał dzieciaki „Czy książę jest przystojny?”, a dzieci chórem krzyknęły „Nieeee!”.
Dzieci nie kłamią... tak mówiła babcia... dzieci nie kłamią...
Zadzwoniłem do pracy i powiedziałem, że mnie nie będzie, bo zalało mi ulicę i nie mam jak dojechać. Szef krzyknął tylko w słuchawkę, żebym nie pier*olił głupot, bo "inni jakoś dojechali". Dopiero wtedy sobie uświadomiłem, że większość z nas mieszka w tym samym miejscu.
Mojej 5-letniej córce zawsze szalenie podobały się moja dość obfita broda i wąsy. Można wręcz powiedzieć, że to jej fetysz. Nie mniejszym jest owłosienie na moich rękach, nogach i torsie. Każdy kot ma +100 do urody za sam fakt posiadania wąsów (wiem, że to są wibrysy), podobnie jak pies, ryba czy ptak, która posiada coś na kształt zarostu. Teriery, sumy, dorsze, niektóre żuki i jarząbki to jej ulubione zwierzątka, bo mają "zarost" jak tata. Czesanie albo zwyczajne głaskanie mojej brody to jej ulubione zajęcie. Po prostu tak ma i już. Cóż, pewnie po mamie...
Ostatnio przywitał mnie w domu karłowaty wilkołak. Żona raz, że chciała, abym to zobaczył, a dwa, nie bardzo wiedziała, jak to ogarnąć.
Córka dorwała się do szuflady, gdzie trzymam zapas wszelakich klejów, w tym cyjanopanu. Nie umiała rozbroić zamka, więc po prostu niczym dzięcioł, na raty, przez kilka dni wydłubywała z "pleców" PRL-owskiej komódki sklejkę, aż nie powstała dziura. Następnie bardzo ostrożnie brała po kępce każdej zebranej w domu sierści/włosów, maczała w kleju i się tym oklejała. Materiał podobno zbierała od miesięcy.
Operacja odwilkołaczania była długa, ale dziecko nie odniosło żadnego uszczerbku na zdrowiu, a jedynie na dumie. Tak rozpaczała, że wyciągnąłem z szafy prababcine futro i zaniosłem do kolegi kuśnierza, żeby uszył jej własny, kudłaty kożuszek. Zostało nam wybaczone i mała chodzi w nim po domu/u rodziny/po ogródku od wiosny dzień w dzień. W te nieludzkie upały ostatnio też w nim chodziła. Ludzie mają nas za chorych psychicznie, nasłali na nas MOPS, byliśmy z tym u dziecięcego psychologa i cóż... ten typ tak po prostu ma. Przynajmniej jest szczęśliwa.
W tym wyznaniu chciałabym opisać moją teściową, a tym samym pewnie potwierdzić krążący o takich kobietach stereotyp.
Nigdy jakoś specjalnie nie lubiłam matki mojego partnera. Gdy na świat przyszła nasza córka, nic jej nie pasowało, chociaż nie miała nic do powiedzenia, gdyż to moje dziecko. A to imię nie takie, a to ubranka zbyt męskie, a to zabawki nieodpowiednie.
Ostatnio nie miałam z kim zostawić córeczki (mała ma teraz trzy latka), więc musiałam z bólem serca zadzwonić do niej. Posapała, pojęczała (a taka kochająca babcia), ale w końcu zgodziła się przyjechać.
W domu wszystko jej wyjaśniłam, rozpisałam, kiedy nakarmić małą - wyjeżdżałam tylko na kilka godzin, ale przypuszczałam, że gdybym nie wspomniała, dziecko byłoby głodne. Przekazałam także, żeby posiedziała z małą w salonie, a gdy ta zajmie się swoimi zabawami, może w tym czasie obejrzeć coś w telewizji.
Co ważne w tym wyznaniu - w salonie stoi moja ukochana wieża i stosy płyt, które zbieram przez lata. W sypialni natomiast mój mąż ma jakiś stary odtwarzacz na kasety, który ostatnio mu się zepsuł i nie zdążył go naprawić.
Teściowa wpadła na pomysł, że posłucha sobie Marylki Rodowicz, ale skoro odtwarzacz męża nie działa, to najlepiej do tego posłuży moja wieża. Gdy wróciłam do domu zastałam obrażoną teściową i rozwaloną wieżę. Ta szalona kobieta wyrwała z mojego kochanego sprzętu tackę na płytę i do powstałego otworu grubości centymetra próbowała wcisnąć kasetę magnetofonową.
Wpadłam w istny szał i wywaliłam ją za drzwi, na końcu płacząc już z bezsilności. Teściowa obraziła się na maksa, przez co mój mąż był przez kilka dni naburmuszony jak stary Niemiec. W końcu jednak przeprosił za nią i kupił mi nową wieżę.
Gorący, sierpniowy dzień.
Przejażdżka z chłopakiem starym rzęchem bez klimatyzacji. Zdjął koszulkę, więc i ja postanowiłam zostać w samych spodenkach (i staniku).
Położyłam dłoń na jego udzie, uśmiechnął się do mnie zalotnie, a po chwili uczynił to, co ja. Z każdą chwilą atmosfera rozgrzewała nas coraz bardziej.
Zjechaliśmy gdzieś na wiejskie dróżki, by ukryć się za kępą zielska przed oczyma zbyt ciekawskich.
Udało się. Tylko my. Z tyłu auta. Niewidoczni. Zatopieni w swych objęciach. Totalny odlot.
I nagle słyszę hałas. W pierwszej chwili pomyślałam, że ktoś zbliża się do nas ciągnikiem.
Ale gdy spojrzałam przez szybę, cały świat wirował. Wystraszyłam się, to działo się tak szybko.
Mój napaleniec nie zaciągnął ręcznego i samochód zaczął zjeżdżać po bardzo nierównym terenie. Na szczęście na dole była łąka i się zatrzymaliśmy, ale tego strachu nigdy nie zapomnę :D
Kiedyś dostałem 0 punktów za długie opowiadanie z angielskiego. Nauczyciel napisał tylko "TL;DR".
Dodaj anonimowe wyznanie
