Jestem konduktorem.
Pewnego razu podróżna zwróciła mi uwagę, że ktoś pali papierosa w toalecie. Strasznie jej to przeszkadzało, bo zapach dymu było czuć w jej przedziale, który sąsiadował z toaletą. Powiedziałem, że się tym zajmę. Głupio mi było powiedzieć, że to ja paliłem tam przed chwilą.
Jestem programistą.
Jakiś czas temu wpadłem na pomysł stworzenia dość ciekawej aplikacji mobilnej, jednak przez wzgląd na brak czasu na jej realizację, pomysł "kisił się" w mojej głowie, a ja co wieczór przed snem dokładałem do tej kiszonki coraz to nowe udoskonalenia.
Po zakończeniu długoletniego związku postanowiłem udać się do baru, by kulturalnie schlać się jak świnia. Gdy miałem za sobą już blisko pół litra whisky zorientowałem się, że niedaleko mnie siedzi grupka znajomych, w podobnym stopniu upojenia, którzy to żywo dyskutowali o technologiach, które i ja wykorzystywałem w pracy. Dosiadłem się do nich, dorzuciłem swoje trzy grosze do rozmowy i bardzo szybko zostaliśmy "najlepszymi barowymi przyjaciółmi". Na fali alkoholowych uniesień postanowiłem nieco zabłysnąć super pomyślunkiem i wygadałem się o moim pomyśle (bardzo dokładnie, w każdym drobnym szczególiku). Zachwytom nie było końca. "Przyjaciele" postawili mi nawet kilka kolejek w nagrodę za trud włożony w obmyślanie apki. Rozeszliśmy się nad ranem.
Przez następny miesiąc dość regularnie piłem po barach, więc nie interesowało mnie zbytnio, co dzieje się w "świecie IT". Jednak gdy zacząłem trochę radzić sobie z rozstaniem, przejrzałem sobie najnowsze aplikacje, które pojawiły się w ostatnim czasie na sklepie od Google. Nie mogłem wyjść ze zdziwienia, gdy wśród apek, które w ogromnym tempie zyskiwały popularność, była "moja aplikacja". Wygląda na to, że kolegom tak bardzo spodobał się mój pomysł, że zwyczajnie go ukradli.
Od tamtej pory minęło już sporo czasu, a ja nadal z bólem dupy dość regularnie zaglądam w statystyki aplikacji. Na obecną chwilę, przy bardzo ostrożnych wyliczeniach, generuje przynajmniej dziesięciokrotność mojej pensji, przy czym jej miesięcznie utrzymanie nie kosztuje praktycznie nic...
Nie wiem jak pomóc koleżance - a w sumie to nie wiem czy bardziej koleżance czy jej synowi.
Ona jest samotna matką, syn teraz 10 lat.
Znamy się "od pieluchy".
Już dawno widziałam że robi błędy wychowawcze. Udaje, że nie widzi jak jej syn robi coś niewłaściwego, na uciszenie mu ustępuje i ogólnie wychowywała go telewizorem i konsolą zamiast swoim zaangażowaniem.
Próbowałam ją ostrzegać, że pewne rzeczy jak wymuszanie histerią i płaczem, "same" nie przejdą, że trzeba jednak mimo zmęczenia po pracy usiąść nad dzieckiem, wprowadzić i trzymać się zasad, tam nie było zasad, miało być miło i przyjemnie. A kto ma dzieci to wie, że wychowanie nie polega na robieniu dziecku dobrze niezależnie od jego zachowania.
Obecnie: dzieciak piąta klasa. Tabliczki mnożenia nie umie i nie ma zamiaru się uczyć. Ogólnie niczego nie ma zamiaru się uczyć czego nawet nie ukrywa, bo jego życie to granie na konsoli. Ledwo zdał z czwartej, a teraz już widać, że piątej raczej nie przejdzie.
Bo mu się nie chce, bo wie, że mama zawsze wybaczy i w ramach nagrody za szlaban na konsolę (sic!) zabierze go do kina, a potem na pizzę.
Wrzeszczą na siebie obydwoje, ona jest nerwus, syn też. Synuś potrafi powiedzieć "pier...lona matka" do niej. I takie tam klimaty.
Ona sama jest winna temu na co wyrasta jej syn.
Ale i on jest wredny i wyrachowany, nieraz widziałam jak się uśmiecha pod nosem udając że jej nie słyszy. I inne sytuacje, kłamie jak z nut byle mu zdalnie konsolę włączyła, mimo że wie, że i tak się wyda po jej powrocie do domu.
Tłumaczę jej że żadna "pozytywna dyscyplina", żadne tam bezstresowe wychowanie, ma zacząć czuć presję a wręcz ma zacząć mieć przej...ne na całej linii.
Nie dociera, dziewczyna coraz bardziej znerwicowana, dzieciak coraz głupszy.
Co robić?
Jestem dwudziestokilkuletnią dziewczyną. Moja praca polega na wyjazdach w kilkumiesięczne wyjazdy. Na ostatnim z nich poznałam faceta. Z wyglądu - nie mój typ. Z charakteru - ideał. Inteligentny, troskliwy, z poczuciem humoru. Bardzo szybko złapaliśmy świetny kontakt. Nigdy z nikim nie rozmawiało mi się tak lekko i przyjemnie. Mieliśmy podobne problemy w przeszłości, podobnie patrzyliśmy w przyszłość, lubiliśmy te same rzeczy i wspólnie nienawidziliśmy innych. Kurde, nawet stolik do kawy w salonie wybralibyśmy taki sam.
Poza pracą chodziliśmy na spacery, kawę, obiad czy kolację, również w większej grupie. Po paru dniach zaczęło między nami iskrzyć, co stanowiło problem, ponieważ oboje byliśmy w związkach. Ja w bardzo burzliwym, on - nie do końca szczęśliwym. Prawie codziennie słyszałam jak się kłócą, ciągle dzwoniła do niego z pretensjami. Raz była sytuacja, w której zadzwoniła, że jak mógł nie przelać na jej konto pieniędzy (on ją utrzymuje od czterech lat, bo ona zmienia setny raz kierunek studiów, a praca dorywcza jako kelnerka "nie jest dla niej"). I możecie pomyśleć "kurde, musi być piękna". Odpowiem - potrafię docenić ładną kobietę, ale obok niej przeszłabym zupełnie obojętnie.
Jako, że staram się być osobą uczciwą - przez trzy miesiące spędzone razem do niczego nie doszło, ale postanowiliśmy, że jeżeli po powrocie będzie taka szansa (jesteśmy z innych miast, dosyć oddalonych od siebie + sprawa tych naszych "drugich połówek") - na pewno spróbujemy.
Ja wróciłam miesiąc wcześniej. Rozstałam się z chłopakiem, który chyba tak jak ja poczuł ulgę. Z "kolegą" z pracy codziennie rozmawialiśmy przez telefon, wideoczaty i te sprawy. Snuliśmy plany gdzie pojedziemy na weekend odpocząć, co zjemy na kolację jak przyjedzie i jaki film obejrzymy. Jeszcze dzień przed jego powrotem napisał jak bardzo się stęsknił i że nie może się doczekać spotkania.
Wrócił. Wczoraj. Do niej.
Jestem idiotką.
Jestem byłym policjantem. Moja rodzina i znajomi wiedzą, że powodem odejścia ze służby była głównie zbyt niska pensja w stosunku do ryzyka zawodowego, mnóstwo bezpłatnych nadgodzin miesięcznie i ciągłe zmiany służb przez telefon.
Nikt nie wie, że podczas krótkiej przerwy w toalecie przyłożyłem sobie broń do skroni, walcząc z niewyobrażalną pokusą naciśnięcia na spust. Do końca życia nie zapomnę uczucia tego chłodnego metalu dotykającego mojej skóry.
Z racji tego, iż moja ciąża nie do końca przebiegała bez komplikacji, w 7 miesiącu trafiłam na oddział patologii ciąży w moim mieście, będącym bardziej zabitą dechami dziurą, gdzie każdy każdego zna i każdy każdemu rąbie dupsko aż miło.
Szpital najlepszy w kraju (podobno). Nie neguję, nie potwierdzam, byłam w nim raptem 3 razy. Licząc moje własne narodziny, pobyt na początku ciąży i ten kilka tygodni temu.
Najlepszy, fajnie. Mimo iż miasto małe, z kadry znani mi tylko nieliczni. 3 ginekologów i 1 położna. Reszty nie znam, widziałam kilka razy, ale nie kojarzę nawet z pracy (pracuję w większym markecie w mieście).
W pracy mam wścibską koleżankę (nie utrzymujemy kontaktu), która wie wszystko o wszystkich, zna każdego najnowszego newsa z najnowszych, kto z kim śpi, kto komu co tam robi i gdzie. No dosłownie wszystko, zna całe miasto, jak nie powiat, co potwierdza liczba znajomych na Fb.
Po wyjściu ze szpitala, gdzie udało się podtrzymać moją ciążę przed zbyt wczesnym rozwiązaniem, udałam się do mojej pracy, w celu uzupełnienia lodówki.
Ku mojemu zaskoczeniu, koleżanka owa bez większego problemu, przy innych pracownikach czy też klientach, wyśpiewala mi, że wie na co leżałam w szpitalu, jak długo, jakie podano mi leki, jak to lekarz prowadzący się o mnie martwi, że nie jestem wpisana na listę do cesarskiego cięcia i najważniejsze: NIE MUSZĘ jej informować, że urodziłam, bo ona będzie wiedziała, jak tylko przekroczę próg porodówki...
Zapytacie skąd? Ano ma znajomą położną, która pracuje na oddziale... Ja kobity nawet nie kojarzę, a ona wyniosła poza mury szpitala tak wrażliwe dane. Nie mam pojęcia co z tym zrobić. Czuję się upokorzona. Ja rozumiem, że każdy z nas po pracy rozmawia o pracy, ale czy położnych nie obowiązuje tajemnica lekarska? Czy gdy przyjdzie mi rodzić, w pracy - a tam w pracy, całe miasto - będą wiedzieć jak bardzo krzyczałam z bólu, ile mi szwów założyli na rozdartą ci**, czy może jednak konieczna była cesarka?
Skarga na położną nie wchodzi w grę. Cicha zemsta położnej - wenflon przypadkiem wyrwany czy złe zszycie nacięcia po porodzie - za bardzo mnie przeraża. Chętnie podeszłabym do tego bardziej dyplomatycznie, tylko nie chcę robić sobie pod górę przed porodem. Po owszem, skarga pójdzie, i to wyżej niż do ordynatora. Wiem już jak wygląda owa położna, chciałabym do niej podejść jak trafię już na porodówkę i walnąć tekst, że jak tylko przekaże koleżance z pracy, że rodzę, to z miejsca idę na skargę do ordynatora, ale z bólu i zaskoczenia porodem mogę nie mieć głowy do tego, albo zwyczajnie nie trafię na jej zmianę. Co zrobić, jak to ugryźć?
Mam w pracy zabunkrowaną butelkę whiskey. Litrową. Pociągam sobie czasem, jak nie mam nic do roboty. Tak jak teraz.
Mam również czekoladę z wiśniami w likierze na biurku jako wymówkę, gdyby ktoś poczuł...
Nie, nie będę dodawać nowych wyznań za każdym łykiem. Nie, od mojej pracy nie zależy niczyje życie. Jestem biurwą.
Ostatnio moja niezrównoważona i chorobliwie zazdrosna była dziewczyna opisała dość niejasno na Facebooku, jak to walczy z przestępczością i jak to bardzo pomogła światu, który teraz będzie lepszym miejscem i tak dalej i dalej. Brzmiało to jakby co najmniej mały afrykański kraj dźwignęła z kolan i nakarmiła wszystkie jego dzieci. Tak naprawdę po prostu zadzwoniła na komisariat i złożyła donos na moją obecną dziewczynę, że ta ma w domu narkotyki. No i wpadli jej na chatę, zawinęli pół grama marihuany, zabrali ją do radiowozu i teraz siedzi w areszcie na komisariacie.
Szurnięte byłe to najgorsza cena, jaką trzeba płacić za związki.
Miałam faceta i nadal go stalkuję.
Był ode mnie o 10 lat starszy, przystojny, doświadczony, inteligentny, kłamca jakich mało. Na tyle zakochałam się w wyobrażeniu o nim, że nie przyjmowałam żadnych jego wad.
Mieszkał z mamą, notorycznie nie pracował, nie pomagał nawet w domu. Byliśmy ze sobą 4 lata.
Zawsze mnie motywował. Mówił co podoba się jemu, a ja jak żabka skakałam by wszystko dopiąć na ostatni guzik. Dla niego się odchudzałam, dla niego pracowałam, ja go ubierałam, a po całym dniu orki robiłam mu loda żeby nigdy nie pomyślał o innej.
Każdy jego wybryk brałam na klatę, zdarzyło się nawet, że dałam za niego raz kolesiowi w mordę.
Po tych czterech latach pękłam, wyrzuciłam go ze swojego życia i głowy, a przynajmniej tak myślałam. Minęły już dwa lata, a ja nadal go stalkuję. Wiem z kim jest, gdzie jeździ, czym jeździ. Nie potrafię utrzymać dobrej relacji z obecnym chłopakiem mimo tego, że przy nim odżyłam. Jesteśmy w trakcie budowy naszego domu, a ja czasem nadal w nocy płaczę. Na żadnego faceta nie spojrzałam tak samo. Przytyłam już prawie 30kg, obecnym facetem pomiatam jak chcę i wiem, że gdyby ON się do mnie odezwał - wróciłabym do niego w minutę.
Chodzę w tajemnicy do psychologa, próbuję przepracować mój syndrom sztokholmski i to on doradził mi streszczenie tego tutaj.
Wylejcie na mnie wiadro pomyj, może to mnie chociaż otrzeźwi, dziękuję.
Klient nawrzeszczał na mnie, bo sernik z rodzynkami, który kupił, miał w sobie rodzynki i on chce zwrot pieniędzy (prawie cały zjadł).
Dodaj anonimowe wyznanie
