Tydzień temu spełniliśmy z narzeczonym nasze marzenie i kupiliśmy działkę w okolicy mojego rodzinnego miasta. No mówię Wam - marzenie, tuż przy lesie, świetny dojazd, piękne drzewa, grzybów całe polany.
Działka ma jeden problem - jest na niej górka z piasku na kilka metrów. Dla nas na początku była to atrakcja - w przyszłości dzieciaki będą miały gdzie jeździć na sankach. Dziś rzeczywistość odrobinę zweryfikowała moje podejście.
Bo okazało się, że ta górka podoba się ludziom z całej okolicy i dotąd była uważana za miejsce niczyje, czyli publiczne. Karyny przychodzą tam latem ze stadkiem dzieci na pikniki, młodzież pije.
Są tam tony śmieci, opon, butelek i innego świństwa. Janusze całymi przyczepami wywożą piach, z drugiej strony krzewinki rozjeżdżają nam goście w quadach i jeepach.
Stwierdziliśmy - postawimy częściowo ogrodzenie, ludzie zobaczą, że ktoś to kupił, że sprząta, dba - będzie im głupio.
A gdzie tam.
Już pierwszego dnia gość w jeepie po prostu ominął ogrodzenie, łamiąc drzewka i wjechał nam na górkę, którą ładnie wyrównaliśmy, żeby zasiać trawę.
Mało tego - TO BYŁO PRZY NAS. Miał w dupie, że tam jesteśmy i na niego machamy, a jak mu stanęłam na drodze - prawie mnie rozjechał, szczerząc do mnie zęby.
Później w ciągu dnia dwa razy z jadącego ulicą auta (aut?) posypały się k*rwy i podobne w moją stronę.
Dlaczego? Bo śmiałam ogrodzić SWOJĄ działkę? Bo przesadzam drzewa na MOJEJ ziemi? Bo wyciągam stare opony z rowu?
Ludzie pomóżcie, bo ja przestałam ogarniać ten kraj.
Kojarzycie reklamę, w której chłopiec siedzi z kolegami i dzwoni do niego mama? Czuje się on zmieszany, zawstydzony, a po zakończeniu rozmowy stwierdza, że dzwonił do niego kolega.
Bardzo mnie ta reklama zdenerwowała. Bo pomyślcie, co ona wnosi do głów małych odbiorców? Że należy się wstydzić swoich rodziców? Aktualnie mam 13 lat i nie wyobrażam sobie spędzania czasu w towarzystwie, w którym to, że moja mama się o mnie martwi, jest powodem wstydu. Kocha mnie i interesuje się tym co robię. Rozumiem jakieś nagminnie powtarzające się telefony co 20 minut, czy wszystko jest ze mną w porządku, mogą być już irytujące i troszkę ośmieszające w oczach znajomych, ale tutaj widzimy, że chłopiec jest najprawdopodobniej na jakiejś wycieczce, a mama po prostu martwi się, czy wszystko jest dobrze, jak dogaduje się z nowymi znajomymi.
Kompletnie nie rozumiem co ukazana sytuacja miała na celu, bo przynajmniej w mojej ocenie, reklamowanie batonika zeszło na drugi plan.
Niby mała rzecz, a jednak ważna.
Nie wiem o co kaman, ale ostatnio Kraków nawiedziła dziwna moda przyjmowania dostawców pizzy. Osobiście dowożę pizzę i coraz częściej spotykam się z przedstawicielami płci męskiej, którzy otwierają mi drzwi w... uwaga... samych gaciach. Jezu... jeden facet był tak gruby, że sadło zasłaniało mu gacie i myślałem, że odbiera pizzę nagi.
Oczywiście nie tylko mnie zdarzają się takie sytuacje.
Sam przyznaję że lubię sobie popylać w majtkach po mieszkaniu, bo jest wygodnie, ale jak mam komuś otworzyć drzwi, to ubieram jakąkolwiek odzież wierzchnią.
Ludzie, to nie jest sex pizza, a tym bardziej gej pizza. Zlitujcie się i noście jakiekolwiek spodnie. Błagam w imieniu wszystkich dostawców pizzy.
Jestem psychologiem, który nienawidzi ludzi. Poszedłem na te studia, bo nie dostałem się na inny, nie-ludzki kierunek. Okazało się, że jestem w tym dobry (zdanie wykładowców), sprawdzam się (zdanie współpracowników) i umiem pomagać (zdanie pacjentów). I co z tego, skoro jak słyszę kolejną osobę, która mi opowiada o sobie, to mam ochotę wepchnąć jej knebel w dziób. Nie zrezygnuję z tej pracy, bo za dobrze zarabiam. Po prostu pewnego dnia to ja trafię na kozetkę.
Pracuję w punkcie ksero. Dziś przyszła klientka, przez którą prawie padłam. Pani przyniosła czarno-białe wydruki i poprosiła o zrobienie kolorowych ulotek. Nie potrafiła pojąć, czemu nie wykonam usługi...
Często słyszę tekst, że "matka to zawsze matka" oraz że "trzeba ją kochać i szanować mimo wszystko". Tylko że ja po prostu nie umiem.
Wychowałam się w rodzinie dysfunkcyjnej.
Mieszkałam z matką i ojczymem.
Ojczym odkąd pamiętam bił matkę, ale ona i tak zawsze do niego wracała. Za kołnierz też nie wylewali.
Gdy miałam 6 lat, ojczym mnie molestował. Nie rozumiałam tego co zaszło, ale mówił mi, że to normalne i nikomu nie mogę powiedzieć, a zwłaszcza mamie, bo będzie na mnie bardzo zła, więc milczałam. Z wiekiem coraz bardziej rozumiałam sytuację, ale i tak czułam zbyt wielki wstyd, żeby cokolwiek powiedzieć. 6 lat zajęło mi zebranie się w sobie, żeby powiedzieć matce co się wtedy stało. Wydusiłam to poza domem, spontanicznie i w miejscu, gdzie jakby co nie mogłaby mnie uderzyć. Zapytała się, czy doszło do penetracji. Gdy odpowiedziałam, że nie, machnęła ręką i stwierdziła, że nic takiego się nie stało, że przesadzam i pewnie to przeze mnie.
Mniej więcej rok po tym trafiłam do psychiatry, który stwierdził depresję. Na dodatek dostaliśmy kuratora po tym, jak w szkole zauważyli siniaki na moim ciele. Oczywiście to była moja wina, za co zostałam ukarana złamanym nosem. Nie poszli ze mną nawet do szpitala.
W wieku 15 lat na popijawie moich rodziców zostałam zgwałcona przez kolegę mojego ojczyma. Dopiero rok później wykrzyczałam to matce, gdy po raz kolejny mówiła mi, że jestem niewdzięczna, a ona wychowała mnie najlepiej jak mogła i inne dziecko to by się cieszyło z takiej matki. Ze śmiechem odparła, że mogłam zrobić mu dobrze ustami. Bezsilność czy gniew to za mało.
Po mojej próbie samobójczej narzekała, że jestem na tyle tępa, że się zabić nie potrafię.
Kurator wiedział tylko o przemocy w rodzinie i próbie. Matka mówiła, żebym się nie chwaliła swoim "dziwkarskim" zachowaniem.
Straciłam nadzieję na pomoc od kogokolwiek, gdy powiedziałam kuratorowi, że się bardzo źle czuję psychicznie i nie mam już siły wstawać z łóżka, a on na to śmiejąc się "Nie dramatyzuj, jakie wy możecie mieć problemy w tym wieku? Żeby nie mieć czasu na pójście ze znajomymi na lody?". A matka tylko pokiwała głową uśmiechając się.
5 lat temu się usamodzielniłam. Byłam na różnych terapiach i biorę leki od psychiatry, ciągle nad sobą pracując. Ale nadal nie jestem w stanie zbudować normalnej relacji czy nie ryczeć po kątach, gdy ktoś mnie zaprosi na randkę, a ja mimo chęci nie mogę pójść, bo nie wyobrażam sobie kontaktu cielesnego z kimkolwiek.
To będzie jedna z tych historii, których nie lubicie. Myślę jednak, że temat jest rzadko poruszany, a jednak bardzo potrzebny i może część z was zwróci na niego uwagę.
Cierpiałam na depresję poporodową, nie zdając sobie z tego sprawy. Przytłoczona opieką, zmęczona, niewyspana, sama, coraz częściej chciało mi się wyć, kiedy tylko słyszałam, że dziecko znowu się obudziło. Bałam się zastawać z nią sama, nie chciałam tego, a jednocześnie panicznie bałam się, że coś jej się stanie i nie zdołam jej pomóc na czas. Nie mogłam spać, co chwilę sprawdzałam, czy dziecko aby na pewno oddycha, czy nie ulała, czy czasem się nie dusi... Wszyscy zbywali moje problemy. Matka twierdziła, że to normalne. Mąż, że przecież bardzo kocham dziecko i nic jej nie zrobię. Nawet kiedy płacząc zapytałam się, czy mam zabić ją i siebie, żeby sobie uświadomił, że coś jest nie tak. Przed znajomymi natomiast zawsze udawałam szczęśliwą matkę.
Dopiero po prawie roku odważyłam się na telefon zaufania. Tam dowiedziałam się, że cierpię prawdopodobnie na depresję poporodową. Przeszłam terapię, już wszystko OK.
Dlaczego o tym piszę? Co w tym anonimowego? Ano to, jak się przez ten czas zachowywałam. Nie umiem sobie wybaczyć, że kiedy mała płakała, ja wychodziłam do drugiego pokoju i wyłam razem z nią, zamiast przytulić ją do siebie. Że kiedy nie chciała jeść, niemal na siłę wciskałam jej butelkę do buzi. Gdy nie chciała zasnąć, potrafiłam potrząsać ją w nerwach, krzycząc. Raz nawet ją uderzyłam...
To wszystko już za mną. Dziś córka ma ponad dwa lata. Kocham ją nad życie i ona kocha mnie. Poświęcam jej każdą wolną chwilę. Razem się bawimy, gotujemy, sprzątamy... Nie umiemy żyć bez siebie, jestem najlepszą matką, jaką mogę dla niej być. Tylko czy ktoś, kto zachowywał się jak ja, może w ogóle mówić, że jest dobrą matką?
Byłem umówiony z moją dziewczyną, mieliśmy zjeść kolację na mieście. Przyjechałem po nią, czekam i czekam, ale nie wychodzi. Dzwonię, ale nie odbiera. Wyszedłem więc z auta i poszedłem do jej mieszkania, sprawdzić co się dzieje.
Zastałem ją na łóżku, w płaczu i spazmach. Przestraszyłem się, że stało się coś strasznego, podbiegłem, przytuliłem ją i zapytałem, dlaczego tak strasznie płacze.
Odpowiedziała, że skończył się jej ulubiony serial...
Jak byłem na studiach, to często chodziłem po różnych klubach. Jako, wówczas jeszcze, wolny mężczyzna lubiłem czasem poznać jakąś dziewczynę i niezobowiązująco sobie poromansować. Zazwyczaj jednak miałem jakiegoś straszliwego pecha i poznawałem niewiasty tak samo ładne, jak i bardzo dziwne.
Jedna piękność podczas rozmowy ze mną nieoczekiwanie wylała sobie piwo na głowę, bo uznała, że to dobry, podprogowy sposób na „pokazanie mi, jak bardzo jest mokra”. Inna dziewczyna, prześliczna blondynka z burzą kręconych włosów, miała dziwny fetysz i podczas seksu udawała kurę. Poważnie – podniecało ją to! Mnie natomiast nie, więc sami rozumiecie…
Najdziwniejszą z białogłów, które spotkałem, była pewna ruda okularnica o urzekającym spojrzeniu i absurdalnie wręcz wyzywającym seksapilu. Po piętnastu minutach tańca i rozmowy, dziewczyna patrząc na mnie w przeszywający sposób, zapytała: „Czy chcesz pójść ze mną do mojego domu i posłuchać mojej <tutaj przysunęła się do mojego ucha i zamieniła głos na szept> poezji…?”.
Nie zdążyła skończyć, a ja już byłem ubrany i gotowy do wyjścia, wizualizując sobie wszystkie złe rzeczy, które zaraz mieliśmy robić.
Przyszliśmy do niej do domu, zdjęliśmy kurtki, ona zapaliła klimatyczną lampkę, rozpaliła kadzidełko, puściła stonowaną muzykę relaksacyjną, chwyciła mnie za rękę i zaprowadziła do łóżka. Kazała mi się położyć i zamknąć oczy.
I tak sobie właśnie leżąc przez trzy godziny słuchałem, jak ona czytała mi kolejne tomiki napisanych przez siebie wierszy.
Mój chłopak uważa, że jeśli będzie szedł pod prysznic po dwójce, to nie ma potrzeby wycierać tyłka, bo przecież gąbka zrobi robotę dwa razy lepiej i jest wielorazowa.
Dowiedziałam się o tym dzisiaj. Od 3 miesięcy mieszkamy razem i używamy wspólnie wszystkich rzeczy, nawet gąbek...
Dodaj anonimowe wyznanie
