Bardzo nie lubię telemarketerów, a rozmowa z nimi to dla mnie prawdziwa gehenna. Po tym, jak kolejny raz musiałem odmawiać pani usiłującej wcisnąć mi kartkę kredytową z funkcją skakanki i maszynki do mięsa, postanowiłem zrobić coś, co chodziło mi po głowie od dłuższego już czasu. Wszystkie numery, z których telemarketerzy do mnie wydzwaniali wrzuciłem na tzw. czarną listę, co jest jednoznaczne z tym, że dzwoniący natną się na moją pocztę głosową.
Kolejnym etapem mego planu było nagranie odpowiedniej wiadomości. Trik polegał na tym, aby rozmówca miał wrażenie, że rozmawia z żywą osobą, więc całość mojego nagrania brzmiała mniej więcej tak: „Halo <tu jakieś 10 sekund przerwy> tak <znowu przerwa> oczywiście <przerwa> mhmmm <przerwa> dobrze <przerwa>” i tak dalej.
Nawet nie wiecie jak wielką radochę sprawiało mi odsłuchiwanie tych „konwersacji” pomiędzy moim głosem z poczty a coraz bardziej zirytowanymi paniami, które były święcie przekonane, że po drugiej stronie słuchawki jestem ja.
Radość moja skończyła się wczoraj, kiedy okazało się, że… wyraziłem zgodę na wzięcie kredytu gotówkowego od jednego z banków, w którym mam założone konto.
Mam ogromny problem z moją przyjaciółką.
Z D. znamy się od dziecka i jesteśmy jak siostry. Jej mama prowadzi jedyny sklep i D. od zawsze zakładała, że go przejmie i zostanie w naszej wiosce liczącej niewiele ponad 200 mieszkańców, dlatego wybrała zawodówkę. Ja marzyłam o tym by wyrwać się do większego miasta, studiować. Krótko po tym jak zdałam maturę, D. wpadła do mnie oznajmiając, że pokłóciła się z matką i wyjeżdża razem ze mną.
Po początkowym szoku nawet się ucieszyłam - zawsze to ktoś znajomy w obcym mieście. Niestety D. bardzo utrudnia wspólne mieszkanie mi i pozostałym lokatorkom
(mieszkamy na stancji w 6 osób). Średnio raz w tygodniu urządza awantury - głównie o korzystanie z łazienki. Uważa, że za często i za długo się myjemy, niepotrzebnie w ciepłej wodzie, zajmujemy miejsce kosmetykami, za często wstawiamy pranie. W końcu skoro na wsi się tak nie robiło, to po co dbać "przesadnie" o wygląd.
Miałyśmy składać się na środki czystości i papier toaletowy - uznała, że kupujemy wszystko za drogie i ona się nie będzie dokładać - papier ma swój, szary, najtańszy, którego zużywa wyliczoną ilość. Dodatkowo, jeżeli ja lub inna z lokatorek przyprowadzimy kogokolwiek, to już jest awantura, że ona nawet nie może mieć spokoju we własnym domu.
Nie mogła długo znaleźć pracy. Żadna nie spełniała jej wymagań. Ona się musi wyspać, to na rano jej nie pasuje, w ogóle kto to wymyślił pracować 8 godzin, ona jest wykończona już po 5. W końcu załatwiłam jej etat w tej samej sieciówce z ciuchami, gdzie sama pracuję. Niestety szybko tego pożałowałam - D. kombinuje byleby mieć jak najmniej godzin, a jednocześnie cały czas narzeka na brak pieniędzy.
Co w takim razie robi całymi dniami? Nudzi się i narzeka, na wszystko - na smog, na to, że na stancji nie wolno trzymać zwierząt, że miasto jest za głośne, brzydkie, jest za dużo ludzi.
Przynosi mi wstyd wśród znajomych, kiedy czasami przyłazi po mnie na uczelnię.
Propozycja wyjścia do kawiarni/knajpy - raz z nami poszła, to komentowała tak, że wszyscy się na nas gapili. Bo ona to zrobi sobie herbatkę trzy razy z tej samej torebki, a nie ponad 10 złotych za kawę. Kino - też nie. Zakupy - zapomnij. I nie chodzi tylko o kasę - ona po prostu nie toleruje większych skupisk ludzi.
Znałam wcześniej jej poglądy, ale nazywanie mojego czarnoskórego kolegi, przy reszcie znajomych małpą albo wrzeszczenie zakaz pedałowania na widok dwóch chłopaków trzymających się za ręce w parku, to już przegięcie. Na zwrócenie jej uwagi, zawsze odpowiada tak samo - To nie jest normalne, bo u nas na wsi tego nie ma.
Nie chciałabym zrywać tej przyjaźni, ale mam ochotę wykrzyczeć jej, żeby wracała na tę wiochę skoro nie potrafi żyć w mieście. Nikomu o tym nie mówiłam, bo nie chcę wyjść na tą, co się wypina na dawnych znajomych, bo miasto ją zmieniło.
Moja dziewczyna zachorowała – miała anginę, a na dodatek zapalenie spojówek. Leżała w łóżku plackiem, z gorączką i zaropiałymi oczami.
Zaproponowałem jej pizzę wieczorem – odmówiła, bo źle się czuje.
Spytałem, czy może chce chociaż obejrzeć jakiś serial – nie, bo „nie ma siły”.
Tego samego dnia zadzwoniła kobieta, która robi jej paznokcie, z informacją, że zwolnił się jej termin.
Poszła na paznokcie.
Mam 12 lat. Wczoraj w szkole rozmawiałem z kolegami na przerwie o tym, co chcielibyśmy dostać pod choinkę – wiecie, świąteczny nastrój już się trochę udziela. Większość z moich rówieśników wymieniała konsole do gier, telefony, ipady i laptopy. Też powiedziałem, że chciałbym najnowszego macbooka, ale to wcale nieprawda.
Najbardziej na świecie chciałbym, żeby moi rodzice zakończyli separację i wrócili do siebie. Pełna rodzina, to moje największe marzenie.
Moja była dziewczyna zawsze twierdziła, że nie jest zazdrosna. Była, bo wczoraj ze mną zerwała.
Polubiłem zdjęcie koleżanki na Instagramie.
Mam 24 lata i jestem dziewczyną cichą, skrytą i nieśmiałą. Nigdy nie miałam chłopaka i nikt nigdy nawet się mną nie zainteresował pod tym kątem, ale prawdę mówiąc jakoś mnie nie ciągnie ani do związków, ani do seksu.
Teraz zwrot akcji. Uwielbiam oglądać gejowskie porno. Nie podniecam się tym, nie robię sobie dobrze ani nic z tych rzeczy. Po prostu lubię je oglądać. Uwielbiam patrzeć, jak dwóch dorosłych mężczyzn się kocha. Nie chcę, żeby wyglądali jak greccy bogowie - wydepilowana klata i kaloryfer na brzuchu, bo to nie jest prawdziwe. Oczywiście nie mogą też być zaniedbani i wyglądać byle jak, ale najważniejsze, by byli prawdziwi.
Zwracam uwagę na ich spojrzenia, gesty i ciało. Ważne, aby była między nimi chemia, prawdziwość. Sam akt seksualny jest tylko dodatkiem. Lubię patrzeć, jak dwaj mężczyźni są dla siebie delikatni, jak ich męskie dłonie się splatają, jak podczas stosunku patrzą sobie w oczy i czule się dotykają. Lubię patrzeć na wyraz ich twarzy, kiedy jest im dobrze, jak się do siebie przytulają i delikatnie całują. Uważam, że to jest piękne.
Nie umiem przyjmować komplementów, wręcz źle to znoszę.
Na miłe słowa natychmiast czuję, że to nie w porządku i nie powinno tak być, oczywiście lekka panika i narastająca czerwień na twarzy. Dotychczas usłyszałam 5 komplementów. Moim małym marzeniem jest reagować bardziej, hmm, kobieco? Czyli bardziej lekki rumieniec i uśmiech, czując, że może byłoby w tym troszkę racji.
Od dzisiaj staję przy lustrze i mówię sobie coś miłego. Trzymajcie kciuki! :D
Dostalam właśnie od koleżanki życzenia świąteczne bożonarodzeniowe. 25 listopada, miesiąc przed świetami. Ludziom naprawdę coś się pomyliło.
Od dziecka mam chorobę lokomocyjną. Nie pomagają żadne leki, nie ma nic, czego bym nie próbowała. Żadnych efektów, czasem nawet pogarszały mój stan.
Mój narzeczony o tym wie, ale i tak planujemy wycieczkę po naszym pięknym kraju. Nikt nigdy nie chciał ze mną nigdzie jeździć, ale dla niego to nie problem.
Dzisiaj zwymiotowałam ujeżdżając go.
Ale to go nie zraziło i powiedział tylko, że z jednego miasta do drugiego będziemy jechać przez trzy dni.
Tak, wyjdę za tego wariata!
Nie korzystam z rabatów studenckich, jakie mi przysługują, bo nie potrafię pokonać mojej nieśmiałości, przemóc się i zapytać o nie przy kasie.
Dodaj anonimowe wyznanie
