Dopiero teraz jestem tak naprawdę gotowa, żeby to opisać. Wcześniej bałam się o tym nawet myśleć.
Otóż rok 2017 był najgorszym rokiem w moim 24-letnim życiu. W styczniu w wypadku samochodowym zginęła moja mama. Nie mogłam, nie chciałam w to uwierzyć. Przez tydzień po jej śmierci tak naprawdę jeszcze tego do siebie nie dopuszczałam. Nie mogłam spać, jeść, potrafiłam przez kilka dni się nie myć, a jak już poszłam się umyć to polewałam się gorącą, prawie wrzącą wodą, żeby bólem fizycznym zagłuszać ten psychiczny. Przez pierwszy miesiąc praktycznie nic nie jadłam (czasami zjadłam jabłko albo grejpfruta przez cały dzień, a czasami nic). Schudłam 20 kg, włosy wypadały mi garściami.
Po 2 miesiącach zaczęłam w miarę poprawnie funkcjonować, miałam jeszcze pod opieką 16-letniego brata, który też bardzo to przeżył (jednak lepiej sobie z tym radził niż ja). Po 3 miesiącach od śmierci mamy kolejny cios - tragiczny wypadek mojego chłopaka - został potrącony przez pirata drogowego. Zmarł w szpitalu po 2 dniach walki o życie.
W tamtym momencie kompletnie mi odbiło. Zaczęłam mieć zwidy, halucynacje, omamy słuchowe. Cały czas byłam na psychotropach. Budziłam się w środku nocy i słyszałam śmiech mojego chłopaka albo moją mamę, która woła mnie na obiad. Szłam za tym głosem nieświadoma tego, że to tylko wytwór mojej wyobraźni i kiedy sobie to uświadamiałam, kładłam się w pozycji embrionalnej i wyłam. Taki stan utrzymywał się przez prawie pół roku. Kolejne pół roku uczyłam się żyć na nowo. Uczyłam się jeść normalnie. W najgorszym momencie ważyłam 48 kg przy wzroście 178 cm. Zaczęłam wychodzić z domu, spotykać się z ludźmi.
Poznałam faceta, który też dużo przeszedł (był świadkiem zabójstwa, oprócz tego został brutalnie pobity, kiedy stanął w obronie napadniętej dziewczyny i do dzisiaj ma na twarzy pamiątkę w postaci blizny) i dzięki temu doskonale mnie rozumie, znosił moje jazdy, wahania nastrojów, ataki paniki (które już ustąpiły). Można powiedzieć, że liżemy sobie nawzajem rany. On sprawił, że potrafię żyć normalnie.
Urodziłam córkę przez przedwczesne ratunkowe cesarskie cięcie. Było ze mną źle, tak zwana rzucawka. Mała trafiła do inkubatora, bo nie umiała samodzielnie oddychać i utrzymać ciepła. Gdy doszłam do siebie jedyne co czułam to rozgoryczenie, bo nie tak miało to wyglądać, miała być radość, a nie strach i walka o życie. Z zazdrością patrzyłam na mamy wychodzące ze szpitala, ze swoimi maluchami, gdy ja przechodziłam na noworodkowy OIOM.
Na początku mogłam dziecko tylko oglądać, potem na chwilę dotknąć, po kilku tygodniach dawano mi ją na chwilę na ręce. Oczywiście nie karmiłam piersią, odciągałam mleko, którego prawie w ogóle nie było. Na początku czułam ogromną złość, potem przywykłam, wpadłam w rutynę. Ograniczony kontakt z córeczką bolał coraz mniej. Jej postępy w drodze do wyjścia ze szpitala oczywiście cieszyły.
Aż nadszedł ten wielki i wyczekiwany dzień. Powrót do domu. Jakoś to po mnie spłynęło. Patrzyłam na to małe zawiniątko śpiące w łóżeczku jak na kogoś obcego. Nie czułam więzi. Opiekowałam się, karmiłam, przewijałam, ale robiłam to na automacie. Jej płacz doprowadzał mnie do wewnętrznego szału. Nie raz miałam nadzieje, że przestanie oddychać, gdy będę spała. Czułam się najgorszym człowiekiem na świecie. Gardziłam sobą. Jednocześnie czułam się okradziona z tego pięknego macierzyństwa, ogromu miłości i bliskości, karmienia piersią, które za nic nam nie wychodziło - z tej lukrowej wizji macierzyństwa pokazywanej wszędzie.
Jednak to nie moje emocje były najgorsze. Najbardziej bolały komentarze i uwagi innych matek, teściowej, rodziny. Jak mogę karmić mlekiem modyfikowanym, dlaczego odbijam ją tak, a nie inaczej, to robię źle, tamto źle, czemu jej nie śpiewam do snu, pieluszki to powinny być naturalne, a nie taki syf, "teraz to matki są leniwe". Powodowały, że czułam się jeszcze większym potworem wobec mojego dziecka. Chciałam oddać małą, lub odejść. Uratowała mnie daleka znajoma, która któregoś razu wspomniała o tym jak okropnie czuła się po porodzie, jak nie radziła sobie z emocjami.
Dzięki jednej rozmowie przestałam czuć się tak okropnym człowiekiem, zaakceptowałam swoje emocje, i mimo, ze było ciężko powoli oswajałam się ze swoją rolą, ciężkim początkiem, uczyłam się kochać swoje dziecko. Żałuję, że dałam się nabrać na przesłodzony obraz macierzyństwa, mimo, że wiedziałam, że będzie ciężko nie spodziewałam się tego co działo się potem, tego co czułam i wiele czasu zajęło mi wychodzenie ze stanu "jestem potworem, moja córką zasługuje na lepszą matkę", który najbardziej blokował mnie w budowaniu relacji z dzieckiem.
Mój chłopak zamówił dla mnie seksowną bieliznę. Spędzałam weekend u niego, siedziałam z jego rodzicami w salonie i piłam herbatę. W pewnym momencie ojciec wyszedł i wrócił z tą bielizną, pokazał ją matce i powiedział, że jak z nim pobaraszkuje, to też jej taką kupi. Byłam tak zażenowana, że nawet nie wspomniałam o tej sytuacji chłopakowi.
Mój chłopak zrobił mi niespodziankę i przygotował dla mnie kilka ciasteczek świątecznych „z kremem”. Zjadłam dwa, a on nagrywał to telefonem i nie mógł opanować śmiechu. Spytałam więc co go tak diabelsko śmieszy, że aż się krztusi. Co się okazało? Ten „krem”…
Zjadłam ciastka z nasieniem mojego chłopaka.
PS. Z chęcią odstąpię tego śmieszka jakiejś wolnej koleżance.
Dziś w pracy jakiś pijak zamówił sałatkę, której nie mieliśmy. Wszedł do kuchni i zażądał, bym mu taką przyrządziła. Kiedy powiedziałam, że nie mamy takich składników, zrzucił mikrofalówkę i wybiegł. Po chwili przyszedł szef i dał mi naganę za bycie "arogancką i niemiłą dla klientów".
Często jeżdżę pociągami. Na każdym dworcu są jacyś żebracy, nie tylko, są na rynkach i często pod sklepami. Kilka razy podzieliłem się jakimiś groszami z reszty, pomimo faktu że wiele razy czytałem by tak nie robić. W końcu wiele takich osób zajmuje się żebraniem zawodowo. Jednak z "dobroci serca" czasem przymykałem oko na to zalecenie i dzieliłem się, dobrze zarabiam i kilka groszy czy nawet 5 złotych to w końcu nic takiego.
To wszystko jednak skończyło się po dwóch przypadkach, które były bardzo blisko siebie w czasie.
Na jednej stacji notorycznie widziałem pewną panią, która chodziła po pociągach i opowiadała ckliwą historię jak to nagle trafiła na bruk i potrzebuje trochę pieniędzy by od nowa zacząć sobie życie. Widywałem ją przez pół roku, w pewnym momencie zacząłem mówić słowo w słowo, wraz z nią jej historię. Nie dostała tego dnia ani grosza, widziałem ją natomiast tydzień czy dwa później, jak siedziała w słońcu w parku popijając piwo i chwaląc, że dzisiaj sporo wyciągnęła, nie usłyszałem kwoty, ale za to mówiła to do dwóch osób. które widywałem na tym samym dworcu jak żebrały.
Dwa tygodnie później, pewne romskie dziecko podeszło do mnie z kubeczkiem, w którym były niemal same grosiki i tylko grzechotało dając do zrozumienia, że potrzebuje tych pieniędzy. Spotkałem je nieco później (pociąg się opóźnił o znaczny czas, a ja postanowiłem wyjść poza dworzec by zapalić). To samo dziecko stało przy czarnej nowiutkiej terenówce BMW i wyciągało z kieszeni pieniądze które wyżebrało, mogę przysiąc, że był tam banknot 50zł, sporo innych po 10 i 20, i część banknotów temu dziecku wypadła. Z samochodu wysiadł wtedy bardzo dobrze ubrany Rom, coś tam pokrzyczał w ich języku i uderzył dziecko w twarz. Chyba zostawił jakiś ślad czy coś, bo po chwili niemal wrzucił dzieciaka do samochodu i odjechał. Jak skończyłem papierosa, z jakiegoś powodu podszedłem na to miejsce i podniosłem to co zostawili, a był to banknot 20zł i prawie 8zł w drobnych.
Nie dawajcie się oszukać żebrakom, być może wiele z nich faktycznie potrzebuje pomocy, ale ja wtedy uwierzyłem, że jednak dla większości jest to praca jak każda inna.
Czas przedświąteczny przywodzi mi na myśl wspomnienia sprzed roku.
Jestem kelnerką i pracowałam wtedy za granicą (wyjeżdżam regularnie co roku na jarmark świąteczny do Niemiec, spędzam tam miesiąc i odkładam oszczędności). Postanowiłam zrobić mojemu ówczesnemu chłopakowi niespodziankę i przyjechałam do domu w Wigilię, choć miałam to zrobić dzień później.
On też zrobił mi niespodziankę. Zastałam go pod choinką, w stroju Mikołaja… z moją koleżanką, „Mikołajką”. W pozycji na pieska.
Tak że tego. Pilnujcie swoich chłopaków, żeby ich magia świąt zbytnio nie poniosła.
Pierwszy raz do ginekologa poszłam w wieku 17 lat. Na lewej wardze sromowej pojawił mi się mały guzek. Diagnoza - ropień gruczołu Bartholina (odpowiadający za nawilżenie kobiety). Słowa lekarza: "Dobrze, że Pani z tym przyszła, ale po pierwsze, ma Pani miesiączkę, a podczas miesiączki nie można wykonywać żadnych zabiegów, a po drugie to jest za małe i nic nie możemy z tym zrobić, trzeba czekać aż urośnie".
Na doraźną wróciłam jakieś 3 dni później, nie mogąc ruszyć się z bólu - nacięcie, ropa wyleciała, po problemie. Rok później, mając na uwadze słowa "z takim małym nic nie zrobimy", przyszłam do lekarza dopiero gdy zaczęło boleć. Procedura ta sama: proszę się zgłosić na czczo jutro rano. Zabieg dokładnie taki sam, nic nie boli, fajnie, pięknie. Z tym że po zabiegu, dostałam polecenie od tego samego lekarza: "następnym razem od razu na oddział". Jak nakazał, rok później zgłosiłam się na oddział ginekologiczny. Pani ginekolog wyjątkowo mnie zbadała, bo nie miałam skierowania. Po zabiegu zostałam zjebana, że:
a) nie poszłam najpierw do ginekologa,
b) za każdym razem przychodzę za późno żeby mogli coś zrobić i następnym razem mam przyjść od razu jak zacznie się coś dziać, żeby mogli wyciąć cały gruczoł.
Sytuacja obecna: Czuję że zaczyna robić mi się to samo, dzwonię więc umówić się na wizytę do ginekologa - najbliższa za 1,5 tygodnia (ropień potrafi zwiększać się z dnia na dzień 2x) i to nie u mojego ginekologa bo on JEST NA URLOPIE I WRÓCI ZA JAKIŚ MIESIĄC. Niestety szłam wtedy do pracy, więc nie zapisałam się na wizytę, poza tym moja kuleczka zniknęła. 2 tygodnie później, gdy znów się pojawiła, od razu po pracy zgłosiłam się na doraźną jako że miałam to zrobić jak najszybciej. Skierowano mnie na SOR. Na skórze nie zrobili nawet badania, zadzwonili do doktorki i kazali przyjść na drugi dzień na czczo. Po zapisaniu na oddział przyszedł czas na badanie które przeprowadził MÓJ GINEKOLOG, którego miało nie być przez miesiąc. Kazał mi iść do domu, bo jestem krótko przed miesiączką i nie mogą mi tego wyciąć, bo grozi to endometriozą. Dał do siebie numer i powiedział, że mam zadzwonić jak dostanę okres, wtedy dostanę skierowanie na chirurgię.
Po dwóch dniach i nieprzespanej nocy dzwonię do niego, że mnie boli i co mam robić, bo do pracy nie dam rady iść - na SOR po L4. Na SOR-ze dowiedziałam się, że jak chcę zwolnienie, to mam iść do rodzinnego (była sobota, w poniedziałek na 7 do pracy), a jak do szpitala to jutro rano na czczo. Wyszłam ze szpitala z płaczem, nie wiedząc co robić. Wybiegł za mną lekarz i spytał kiedy ostatnio jadłam. Stwierdził że mogą mi zrobić zabieg już dzisiaj. Leżę teraz i czekam na zabieg. Zastanawiam się tylko, kiedy w końcu wytną mi to gówno i będę miała spokój. Tą operację będę chyba musiała sobie zaplanować... Trzymajcie kciuki :/
Wczoraj byłam na imprezie.
Wiele rzeczy z niej nie pamiętam, ale jedna wyjątkowo zapadła mi w pamięć.
Wróciliśmy z chłopakiem taksówką, on mnie odstawił i pojechał do siebie. Odstawił mnie dosłownie pod moje drzwi. Mi już w taksówce dość mocno chciało się siku. Gdy wyszłam z taksówki już ledwo wytrzymywałam. Byłam bardzo, bardzo pijana. Gdy szukałam kluczy od domu w pewnym momencie poczułam, że już nie dam rady trzymać. Mogłam iść w krzaki, ale nie, mój pijany organizm tego nie ogarnął. W wieku 23 lat, po prostu zsikałam się w majtki, stojąc pod drzwiami własnego domu.
Nikt o tym oczywiście nie wie i się nie dowie, ale i tak jest mi niesamowicie wstyd.
Czasy liceum, zachciało mi się kupę. Cisnęło mnie ostro, ale to już ostatnia lekcja, w dodatku z wredną nauczycielką, korzystanie ze szkolnego kibla wydawało się przerażające, do domu daleko nie mam, więc pomyślałem - dam radę i dobiegnę. Dzwonek, zrywam się do biegu, dobiegam do domu, otwieram drzwi do kibla - zamknięte, ojciec siedzi na tronie.
Zesrałem się zanim wyszedł.
Dodaj anonimowe wyznanie
