Jestem prawiczkiem, mam 27 lat. Nigdy nie miałem dziewczyny, jednak nie dlatego, że jestem jakiś szpetny (przynajmniej z tego, co słyszę). Powód dlaczego tak jest bardziej nadaje się na anonimowe (i prawdopodobnie do jakiegoś specjalisty).
Otóż panicznie boję się... Bycia posądzonym o gwałt lub o molestowanie. Nigdy nie podszedłem żeby zagadać do jakiejkolwiek dziewczyny, żadnych prób flirtu, żadnego kontaktu fizycznego też. Nawet przytulas na powitanie. Nawet w autobusie staram się jak mogę nie mieć kontaktu z żadną dziewczyną, choćby poprzez przypadkowe trącenie dłonią. A co dopiero mówić o pieszczotach, czy zbliżeniu. Paraliżuje mnie strach, że jakiekolwiek próby flirtu z mojej strony mogą być wzięte za molestowanie, a po seksie oskarży mnie o gwałt z jakichś powodów, wszyscy uwierzą jej a nie mi, skończę w więzieniu i będę miał zniszczone życie.
Dodatkowo, jakiś czas temu padł pomysł, żeby to mężczyzna oskarżony o gwałt musiał udowadniać, że jest niewinny. Już teraz cały czas czuję silne napięcie psychiczne, a jeżeli pomyślę sobie, że to prawo mogłoby wejść w życie... Wypada wtedy chyba tylko ze sobą skończyć. Albo pójść do psychiatry, żeby mi dał możliwość spędzenia reszty życia w bezpiecznym wariatkowie.
Sprawdzam milion razy czy gaz jest zakręcony nie dlatego, że boję się śmierci. To to tam nic.
Sprawdzam dlatego, że boję się astronomicznego rachunku, który by za niego przyszedł, gdybym zostawiła go na noc.
Dzisiaj robiłem zakupy w Lidlu, podjechałem jak zwykle z synem na parking, zatrzymując się na miejscu oznaczonym dla rodziców z dziećmi. Jakież było moje zaskoczenie, gdy po dokonaniu zakupów i zapakowaniu ich do auta w momencie usadawiania syna w foteliku zostałem zwyzywany przez dwie matki za to, że stoję tam, gdzie nie mogę. Po moim wyjaśnieniu, że jestem z dzieckiem, dowiedziałem się, że to jest miejsce dla matek z dziećmi, a nie dla ojców.
Nienawidzę mojej siostry.
E choruje na autyzm i wybaczają jej dosłownie wszystko.
Nieważne czy coś zniszczy, zacznie krzyczeć, piszczeć albo płakać.
Tysiące razy kupowałam sobie coś dobrego, jakiś sok albo paczkę chrupek i po powrocie do domu odkładałam ją na biurko. Kiedy wracałam po kilku minutach mojej paczki już nie było. I nikt mi tego nie odkupił albo nie oddał pieniędzy. Pamiętam jak brała moje pieniądze tylko po to, żeby się nimi bawić.
W dodatku mam wrażenie, że jest uzależniona od komputera.
Mam już jej dość. Zawsze kiedy coś się stanie słyszę "E jest chora." i koniec tematu.
Mimo, że ma 10 lat zachowuje się gorzej niż przedszkolak. Non stop trzeba jej pilnować. A najgorsze jest to, że mam z nią pokój.
Nie mogę po prostu się przebrać, bo cały czas mnie obserwuje i cały czas czuję jej wzrok na sobie.
Wolałabym mieć już 2 zdrowe siostry zamiast niej...
Szlag już mnie trafia.
Jakieś rady jak przetrwać?
Byłem ostatnio w odwiedzinach u siostry. Ma dwóch synów (16 i 14 lat) oraz córkę (13 lat).
Siedzieliśmy, piliśmy kawę. W pewnej chwili N. powiedziała:
- Chłopaki, oderwijcie się na chwilę od tej gry i pozmywajcie.
(Dodam, że nie była to gra online, dało się zastosować)
- A K. nie może? - zapytał młodszy.
- Właśnie, zmywanie to babska robota - dodał starszy.
Widziałem, jak siostrze drgnęła powieka.
- A niby gdzie jest to napisane? Chłopcy mają wrodzone uczulenie na pomaganie w domu?
- Mamo, ale zawsze tak było. Mężczyźni polowali i przynosili jedzenie, a kobiety zajmowały się domem i dziećmi.
Na twarzy N. pojawił się chytry uśmiech. Wstała, wyjęła z gniazdka wtyczkę od konsoli.
- W takim razie ja i K. posprzątamy dom, a wy wypieprzajcie do lasu i proszę nie wracać mi bez dzika. Z czegoś w końcu kobiety muszą ugotować obiad, prawda?
Pozmywali.
Jeden nawet później odkurzył.
Kiedy jadę samochodem i wpadnę w jakąś dziurę, to głaszczę samochód po kierownicy. Czasem jeśli jest możliwość to i całuję w kierownicę na przeproszenie.
Jak przeczytałam wyznanie #SvHRv przypomniały mi się własne zaręczyny. Wszyscy - rodzina, znajomi - są przekonani, że mój mąż oświadczył mi się nad Morskim Okiem z całą romantyczną otoczką.
Tak naprawdę dał mi pierścionek od razu po powrocie z Zakopanego, tak zwyczajnie, bez klękania, kwiatów itp. Po prostu zapytał czy za niego wyjdę i dał pudełeczko z pierścionkiem. Tym, który sama sobie wybrałam u jubilera (o to akurat nie mam pretensji). Zawsze marzyłam o romantycznych zaręczynach i on o tym doskonale wiedział.
Jesteśmy już 10 lat po ślubie, kocham go, ale wciąż mam o to żal, czasem wracam myślami do tych nieszczęsnych zaręczyn i za każdym razem jest mi strasznie smutno.
W zeszłe wakacje pracowałam w Niemczech na magazynach na 3 zmiany. Akurat byłam na końcówce nocnej zmiany, gdy dostałam okresu. W torbie tylko dwie podpaski, gdyż nie spodziewałam się go tak szybko.
Pierwsza przesiąknęła szybko, więc muszę iść do toalety wymienić na ostatnią, jaką mam przy sobie.
W tamtejszych toaletach były kosze z półeczką. Gdy otworzyłaś kosz, podnosiła się półeczka i uniemożliwiała zajrzenie do wnętrza kosza.
Mój zmęczony móżdżek przypadkiem wrzucił ostatnią podpaskę do kosza. Co robić? Nie da się jej normalnie wyciągnąć, niemieckiego nie znam, kobiety około czterdziestki, które były ze mną na zmianie, nie znały ani polskiego, ani angielskiego, a włożony w majtki papier musiałabym wymieniać co 15 minut (szefostwo by nie było zadowolone, że tak często uciekam z hali). Pozostało mi jedynie jakimś cudem wcisnąć rękę obok tej plastikowej półki i wyciągnąć podpaskę.
Pokaleczyłam rękę o krawędź półeczki, ale udało mi się dostać do środka. Jednak nie mogło by być zbyt łatwo! Ręką nie sięgałam dna. Musiałam zatem podnieść kosz wraz z ręką w środku do pozycji poziomej i po omacku szukać mojego skarbu. Zanim znalazłam, dotknęłam ręką zużytej podpaski (nie mojej, bueh).
Uradowana, opuszczając kosz, nacisnęłam nim na klamkę, a otwierające się drzwi ukazały starszą Niemkę równie zdegustowaną i zmieszaną, co ja.
Bez słowa wyjęłam rękę z kosza i zamknęłam drzwi. Rękę po tym szorowałam chyba 10 minut. Wśród pracowników rozeszła się plotka o Polce grzebiącej w koszu na odpadki sanitarne. Na szczęście był to mój ostatni tydzień pracy.
Jedno z najobrzydliwszych sytuacji w moim życiu, o której nie wie nikt z moich znajomych. Jesteście pierwsi, drodzy anonimowi.
Nadal mam ciarki obrzydzenia, fuj.
Kiedy miałem 6-8 lat byłem bardzo wyrywny co do obierania ryb złowionych przez mojego tatę.
Jaką mi radość sprawiało zabijanie szczupaków, skrobania ich i patroszenia. Wyrywanie wnętrzności było najlepszą częścią całego procesu.
Tydzień temu pojechałem na ryby pod lód. Nie pytajcie co mnie podkusiło, sam nie wiem. Złowiłem kilka okoni, zabrałem do domu. Zabrałem się do obierania. W momencie wbicia noża w rybę, gdy wypłynęły wnętrzności zwymiotowałem do zlewu.
Ryby wyrzucone, a ja chyba do końca życia będę marketowym wędkarzem. Mrożona tilapia też jest spoko.
Zacznę od tego, że moja rodzina jest nienormalna. Bicie i wyzywanie jest tu na porządku dziennym.
Mieliśmy kiedyś psa. Właściwie tylko jego traktowałam jak członka rodziny. Był to wielki labrador o jeszcze większym sercu. Mój najlepszy przyjaciel. Niestety nie dożył spokojnej starości, ponieważ został otruty w niewyjaśnionych okolicznościach.
A teraz historia właściwa.
Niedawno przeglądałam stare zdjęcia w rodzinnych albumach. Znalazłam tam zdjęcie, przez które wszystkie wspomnienia wróciły. Byłam na nim mała ja i mój kochany przyjaciel. Mój młodszy brat (mały szatan ma 7 lat) podbiegł i wyrwał mi to zdjęcie. Z wielkim złośliwym uśmiechem biegał po domu i chciał zniszczyć tę fotografię. Prosiłam, aby mi ją oddał, ale on z szyderczym uśmiechem uciekał i dalej śmiał się ze mnie. Ja nie wytrzymałam i wybuchłam wielkim płaczem z bezsilności. Prosiłam go dalej i próbowałam mu ją odebrać, ale bez skutku.
Jak zareagowała moja rodzina?
Wielki ŚMIECH.
Rodzeństwo zwija się ze śmiechu, rodzice mówią, że mam przestać robić z siebie idiotę.
Pewnie większość z was też sobie pomyśli, że przesadzam i robię z siebie idiotę, ale jak wy byście się zachowali?
Co WY byście zrobili, gdyby ktoś chciał zniszczyć jedyne rzeczy po waszej najważniejszej osobie w życiu, jedynej istocie, która was kochała?
Dodaj anonimowe wyznanie
