Mojej studniówki i tego co działo się po niej nie zapomnę do końca życia.
Byłam lekko pijana i poszłam rozmawiać z moim kolegą. Poszliśmy na parking pod przepiękną salą i tam długo rozmawialiśmy, po czym chwycił mnie i zaczął całować, nie wspominając już o jego dłoni, którą pchał mi pod sukienkę i tylko to, że w momencie otrzeźwiałam sprawiło, że dałam radę mu postawić jakiś opór. No cóż, całowaliśmy się, po czym on wsiadł w samochód i pojechał, a ja jak gdyby nigdy nic wróciłam na studniówkę i udawałam, że jest wszystko super, mając ciągle to wydarzenie w głowie. Rozważałam dosłownie tysiąc scenariuszy dlaczego tak się stało, koniec końców chciałam puścić to wszystko w niepamięć, żeby nie psuć ostatnich miesięcy w klasie. Ale tego, co dowiedziałam się dziś, dosłownie się nie spodziewałam...
Unikał mnie od poniedziałku jak ognia, zablokował mnie na wszystkich social mediach, a dziś wyznał mojej klasie, że nie mógł się pozbierać po tym co mu zrobiłam i chciał podać mnie na policję o napastowanie seksualne...
Kto tu jest poszkodowany, bo już lekko się zgubiłam...
Jestem osobą bardzo honorowo nastawioną do życia. Jeśli trzeba było przyjść i komuś w czymś pomóc, porozmawiać czy wyprowadzić pająka, wystarczyło tylko dać mi znać i jak tylko miałem czas, to nie było żadnego problemu - jestem i pomagam.
Mam też taką swoją pewną znajomą/przyjaciółkę z pracy, która przez długi czas, bo ponad 5 lat, była w związku - nazwijmy ją roboczo Elwira.
Kiedy jej drugiej połówki nie było akurat w pobliżu, to zawsze potrafiłem znaleźć czas, żeby przyjść na kawę, porozmawiać, poradzić, jeśli akurat trzeba było.
Co by się nie działo, to w miarę możliwości służyłem pomocą.
Z drugiej strony jeśli ja chciałem z nią o czymś pogadać, to tak naprawdę też nie było jakichś większych problemów, ale było tylko jedno małe ''ale'' - wspomniana osoba, z którą wcześniej się spotykała. To właśnie ona była najwyższym priorytetem dla Elwiry.
Jeśli ta ''persona'' chciała iść spać, to Elwira sama mnie przepraszała, że niestety też już musi iść. Tak naprawdę rzadko kiedy rozmawialiśmy normalnie w cztery oczy, prywatnie.
Tak czy owak poprzez kumplowanie się w pracy bardzo zacieśniliśmy naszą przyjaźń z Elwirą (nie w sensie miłosnym, żeby było jasne). Jeździliśmy nawet we troje na wakacje, na których było miło i przyjemnie - nie przeszkadzało mi bycie trzecim kołem u wozu.
Jednak chcąc nie chcąc bardzo często schodziłem na dalszy plan. Nagle zorientowałem się, że wiele ludzi tak mnie w życiu traktowało. Nie zaprzeczam, jest to też moja wina, że daję się traktować i wykorzystywać. Zacząłem porównywać się do zwykłej tarczy, która potrafi przyjąć trochę uderzeń na siebie, a jak już jest niepotrzebna i powykrzywiana, to można ją rzucić w odstawkę, aż do następnej sytuacji kryzysowej.
Jakiś czas temu w życiu Elwiry doszło do rozstania. Bardzo to przeżyła, płacząc na moim ramieniu, przytulając się. Starałem się być takim wsparciem dla niej jak zwykle, stałą w chaosie. Znów obrać pozycję tarczy.
Jakiś czas po tamtych wydarzeniach wyznała mi, że się z kimś spotyka. Pierwszą moją myślą było, że pewnie znów jak zwykle pójdę w odstawkę, bo już przestałem być potrzebny i tu moja rola się kończy.
Podczas tej rozmowy powiedziała mi, że jej nowy partner chciał się z nią dziś zobaczyć, jednak ona już nie pozwoli się tak zamknąć jak wcześniej. Umówiła się na dziś ze mną i to ze mną chcę spędzić ten wieczór i tylko jakiś nagły wypadek mógłby to zmienić. Myślałem, że w tym momencie pęknę i pomimo przygryzania warg zaleję się po prostu łzami. Nie miałem pojęcia, że tak długo czekałem, aż ktoś mi powie te słowa.
Tyle czasu czekałem, że ktoś powie - dziś to ty jesteś ten najważniejszy i nie jesteś tylko chwilową metodą na uśmierzenie bólu.
Dlatego... Dbajcie o swoje tarcze...
Mój kolega czasem sobie żartował, że nie ma rodziców, bo jest synem Boga Słońca i w dniu swoich osiemnastych urodzin spotka się ze swoim ojcem. Może nawet nie czasem, bo dość często to mówił.
Tydzień po jego osiemnastych urodzinach byliśmy na jego pogrzebie. Jak powiedział, tak zrobił. Wypił truciznę, położył się w trawie i poszedł do ojca.
Proszę Was, nigdy nie lekceważcie takich znaków i bardzo uważajcie na to, co mówią Wasi znajomi. Szczególnie młodzi i "z problemami". Pewnie mogliśmy uratować mu życie.
Byłam u przyjaciółki i zostałam u niej na noc. Koło godziny 10 napisał do mnie stajenny ze stajni, w której jeździłam. Zapytał się mnie, czy przypadkiem nie jeżdżę w stajni z pewnymi dziewczynami. Odpowiedziałam, że tak, uprzednio sprawdzając jego profil z ciekawości, skąd pochodzi. Znikąd zapytał się mnie, czy boję się rozmawiać o intymnych sprawach (dodam, że facet był po 30, a ja wtedy miałam 14). Odpowiedziałam mu, że nie, więc zapytał się, czy jak zacznie mi pisać jakieś zboczone rzeczy, to czy go zgłoszę na policję, a ja "obiecałam" mu, że nie. Więc zaczął do mnie wypisywać rzeczy typu: "jakie majteczki dziś masz na sobie?", "a teraz włóż rączkę pod majteczki i zacznij się dotykać". W pewnym momencie stwierdziłam, że jest zwykłym pedofilem i zgłoszę to na policję. I wtedy on zaproponował mi pieniądze za milczenie. Zgodziłam się, bo w sumie niezły interes. Dostałam od niego pieniądze raz, nie była to jakaś mega wielka kwota, bo 400 zł.
W sumie opłaciło mi się, nikt do dzisiaj nie dowiedział się o całej akcji, która miała miejsce prawie 2 lata temu. Aktualnie przeprowadziłam się bardzo daleko, ale w razie co nadal trzymam konwersację z nim.
Wczoraj wieczorem moja dziewczyna zadzwoniła do mnie w stanie okrutnego upojenia alkoholowego. Przez piętnaście minut opowiadała, jak bardzo mnie kocha, jakim wspaniałym mężczyzną jestem i jak bardzo chciałaby mieć ze mną dzieci.
Swój długi, kwiecisty wywód przerywała tylko parę razy. Gównie po to, aby poprosić faceta, z którym akurat była w łóżku, aby nie niecierpliwił się, nie był taki napalony i dał jej skończyć rozmowę...
Moja teściowa ostatnio mi marudziła, że jej głupio i smutno, że jej syn, a mój mąż, częściej używa prezentu świątecznego, który dostał ode mnie, niż tego od niej.
Ode mnie dostał szalik, a od niej samochód.
W mojej podstawówce gdy byłam dzieckiem zamiast obiadów jak w normalnych szkołach, były rozdawane kanapki. Żeby dostać posiłek trzeba było zapłacić albo załatwić to w MOPSie czy GOPSie. Wiecie co nam dawali? Kanapki z zeschniętym serem, kanapki z serkiem topionym, z zepsutym pieczonym pasztetem (mówiliśmy na to "kanapka z mózgiem") i wszystko okraszone Delmą czy inną masłomargaryną.
W gimnazjum (dalej w tej samej szkole) weszły już zupy na obiad. Tyle tylko, że talerze i sztućce były plastikowe i jednokrotnego użytku, a panie Woźne myły je pobieżne i takie tłuste dawały nam na drugi dzień skrupulatnie pilnując, żebyśmy oddali. Nie wiem czy się czymś nie zaraziłam.
Zacznę od tego, że to moje trzecie podejście do tego wyznania. Dwie próby powstrzymałam, jednakże ostatnie wydarzenia utwierdziły mnie w przekonaniu, że już dłużej sama nie dam rady. No właśnie. Sama.
Pochodzę z kochającej rodziny, nigdy w życiu niczego mi nie brakowało. Moi rodzice dobrze zarabiają, dobrze nam się żyje. Ja sama mam dwadzieścia parę lat, studiuję i pracuję. Mam również młodsze rodzeństwo, wszyscy póki co mieszkamy razem. Jednakże od pewnego czasu jestem częścią tajemnicy rodzinnej, która zabija mnie od środka. Otóż jakiś czas temu dowiedziałam się od matki, że ojciec ma/miał kochankę. Ba, nawet ma z nią dziecko. Nie muszę chyba opisywać, jak bardzo świat mi się zawalił. Jednak to i tak nic w porównaniu z tym, że matka kazała mi milczeć. Nie mogłam przyznać się ojcu, że wiem, rodzeństwu, a nawet chłopakowi co na mnie spadło. Każdy rodzinny obiad z dziadkami, ciociami i wujkami to ta sama szopka.
To był pierwszy moment, kiedy zostałam z tym sama, kiedy chciałam to z siebie zrzucić i się z kimś podzielić. Ale nie mogłam.
Drugi moment nadszedł parę miesięcy później, kiedy to sam ojciec mi się przyznał. Dostałam to samo polecenie, że mam nawet matce nie mówić, że wiem. Na szczęście tu się nie posłuchałam, jednak w dalszym ciągu nie wyszło to dalej niż poza naszą trójkę. Wszystkie kłótnie, które jestem zmuszona słuchać, niekiedy nawet kończące się szarpaniną, rozmowy o rozwodzie, a na drugi dzień wspólne śniadanie, to wszystko sprawia, że żyję w ciągłym stresie. Matka za wszelką cenę chce podtrzymać obraz kochającej rodziny, gdzie rozwód nie wchodzi w grę, gdzie czasem nawet potrafi mnie obciążać, że "nie pomogłam jej w kłótni z ojcem, skoro i tak wszystko wiem, to mogłabym mu coś powiedzieć". Ale co ja mam powiedzieć, co ja mam czuć, kiedy musiałam w trybie natychmiastowym nauczyć się skrywać emocje, kiedy musiałam o tym po prostu zapomnieć i żyć dalej? Zostałam ze wszystkim sama.
Mówiłam również o trzecim punkcie kulminacyjnym, który już definitywnie mnie rozbił i jestem całkowicie oderwana od rzeczywistości. Otóż mój ojciec podjął kroki do zrzeczenia się praw do tamtego dziecka, przez co ostatnio odezwała się do mnie ta kobieta, nawet bez pewności, czy jestem we wszystko wtajemniczona, po prostu zapoznała mnie ze wszystkim. Z kontekstu doszłam do wniosku, że chce powstrzymać ojca przed zrzeczeniem się praw, dlatego postanowiła obciążyć tym mnie.
Na myśl o tym, że mogła to samo wysłać do mojego młodszego rodzeństwa, które nie wie kompletnie NIC, jest mi niedobrze. Nie powiedziałam o tym żadnemu z rodziców, chłopakowi, nikomu. Musiałam się tym gdziekolwiek podzielić, gdyż na bliskich nie mogę w tej sprawie liczyć. Nie liczę na porady, chciałam to z siebie wyrzucić. Skoro tyle się z tym sama borykałam, to coś wymyślę. Prawda?
Przez większość mojego życia zmagałam się z hemoroidami. W sumie do 15 r.ż. myślałam, że to normalne, że tak boli podczas wypróżniania.
Do rzeczy.
Mając jakieś 6 lat dostałam okropnej biegunki i w akcie najwyższej desperacji, po którymś z kolei posiedzeniu, poszłam do babci po poradę. Przecież babcia wie wszystko!
J: babciu, a jeśli bardzo boli mnie pupa, to co muszę zrobić, żeby przestało?
B: musisz pomodlić się do anioła stróża. On cię wysłucha i ci pomoże.
Tak oto, idąc za radą, siedziałam na tronie i odmawiałam wszystkie znane mi modlitwy, bo przecież miało pomóc. Babcia mówiła!
Ostatnio jakiś facet wyskoczył do mnie z nożem i próbował mnie okraść. I tak naprawdę to powinno być jego wstydliwe anonimowe wyznanie, bo jak wyciągał nóż, to skaleczył się w rękę i uciekł.
Dodaj anonimowe wyznanie
