Kiedy miałem z 13 lat, to miałem na pieńku z osiedlowym szefem dresiarskiego podwórka, postrachem szkoły, 4 lata ode mnie starszym Kosiarzem - chodził do równoległej klasy w gimnazjum. Bardzo pechowo wpadłem na niego na chodniku po szkole. Kosiarz był w towarzystwie dwóch Karynek i zaczął się rzucać, pluć na chodnik i przemawiać w typowym dla rycerzy ortalionu narzeczu "kuwa, kuwa, zaebe cie śmeciu, kuwa, kuwa, zaebe, rozumesz?". Nie powiem, obsrałem się nie na żarty, ale byłem tak sparaliżowany strachem, że tylko się uśmiechałem, tak jakbym z niego drwił. Zagotował się i już się składał do "wpierdolu", ale wtedy jedna z jego "świnek" poklepała go po głowie i powiedziała "daj spokój, głąbie, to fajny chłopak jest, ja go lubię" i puściła do mnie oczko. Kosiarz dał spokój, a ja odszedłem w chwale, chroniony przez osiedlowe Karynki.
To był mój pierwszy w życiu "wygryw", więc przez pół nocy leżałem potem w łóżku myśląc o tej niesamowicie seksownej Karynce, która puściła do mnie oko. Jakież to były fantazje młodego gówniaka - starsza dziewczyna, w tym wieku, uchhh... a ona naprawdę była bardzo ładna! Trzy lata później spotkałem ją na osiedlowej imprezie i zrobiłem z nią o wiele więcej, niż byłem sobie w stanie w wieku 13 lat wyobrazić. Na taki ostateczny wygryw warto było czekać te parę lat.
Jestem zła na moich rodziców.
Dla większości ten powód będzie bezsensowny, ale proszę przeczytajcie do końca.
Nigdy ja i moje starsze rodzeństwo nie czuliśmy się kochani, ale to co rodzice robią teraz sprawia, że czujemy się odrzuceni jeszcze bardziej, a zwłaszcza ja.
Traktują naszego ośmioletniego brata jak jakiś cud.
Nam nigdy nie urządzili przyjęć urodzinowych, może raz dostawaliśmy jedno ciasteczko z tej okazji. Wiele razy prosiłam rodziców, aby wynajęli takie sale dla dzieci na nasze urodziny jak nasi rówieśnicy, ale od razu słyszeliśmy "nie". On to co innego. Nawet nie pytał, bo rodzice sami zaczęli planować gdzie wynajmą,dla kogo zaproszenie itd.
Inna sprawa, to że nigdy mnie nie docenili. W wieku 6 lat umiałam już czytać i pisać, a on? W wieku 8 lat ledwo zna początek alfabetu! Ja mówiłam w szkole wiersze i występowałam w teatrzykach, ale rodzice nigdy nie przychodzili, choć ich zapraszałam. Jako jedyne dziecko siedziałam sama smutna na ławeczce, kiedy inni rodzice gratulowali swoim pociechom.
Jemu gratulują choćby tego, że nie przeszkadzał na lekcjach.
Zawsze chciałam chodzić na tańce w naszej szkole, ale rodzice byli temu przeciwni. Zabierając go ze szkoły zobaczyli ogłoszenie o takich samych zajęciach i od razu go zapisali.
Dzieci często się ze mnie śmiały, bo nie przynosiłam nic słodkiego i smacznego do szkoły, jak inni od swoich rodziców. Wody też do szkoły mi nie dawali, więc spędzałam cały dzień odwodniona ze wspaniałą myślą, że za kilka godzin będę mogła napić się kranówy, jak inne dzieci nie popatrzą.
Jemu codziennie batoniki, czekoladki, żelki, napoje itd.
To wszystko nie jest najgorsze, chociaż też bardzo mnie smuci.
Najgorsze jest to, że nigdy nie miałam kolegów, bo nikt przez nich mnie nie zapraszał, nie chciał się przyjaźnić, nawet ze mną rozmawiać. Rodzice o tym wszystkim wiedzieli, ale nic z tym nie robili. Teraz nie mam nawet znajomych. Jestem aspołeczna, jestem introwertykiem i 24/h siedzę w pokoju, a w szkole marzę żeby uciec od tych ludzi i być z powrotem w swoim pokoju. Chciałam już jako małe dziecko chodzić na terapię, ale rodzice uznali, że jestem jakaś upośledzona jeśli myślę, że mnie tam zabiorą.
Mój młodszy brat to co innego. Nie ma przyjaciół w klasie, bo jest chytry, złośliwy, nieznośny i wszystkich bije? Zabierzmy go na terapię!
On dostał pomoc, chociaż jej nie potrzebował. Po prostu tak go wychowali, że do każdego odnosi się z agresją i bez szacunku. Nawet do rodziców.
Rodzice są wielce zdziwieni, że nawet młodszy brat ma przyjaciół, a ja siedzę z depresją pod kocykiem w pokoju bez żywej duszy u boku.
Przez nich moje życie jest okropne. Doprowadzili mnie do takiego stanu emocjonalnego, że wiele razy miałam się zabić, ale rezygnowałam, ale ten temat to już jest na inne wyznanie.
Jakiś czas temu mojej mamie ginęła bielizna. Pytała ojca, czy nie widział czasami czerwonych majtek z serduszkami itp. Warto nadmienić, że prania u nas nie robi tylko mama - w zależności od tego kto jest w domu, ten włączy pralkę i rozwiesza później pranie. Zaczęły się tworzyć historie, że może pralka połyka, jak skarpetki, że takich nie miała i najróżniejsze teorie na temat jak zginęły.
Pewnego dnia przychodzę do kolegi, jego ojciec mnie wpuszcza, mówi, że Tomek się kąpie i żebym poczekał w jego pokoju. Wchodzę, czekam, a jako że się nudziłem, to zacząłem rzucać sobie piłeczką, aż ta wpadła mi pod łóżko. Szukam piłeczki i znajduję stertę gaci. Przyglądam się - widzę czerwone z serduszkami i inne, o których mówili w domu, więc od razu skojarzyłem, że gość ma majtasy mojej rodzicielki w pokoju. Myślę sobie co za ku**a zbok, był u mnie i kradł brudną bieliznę matki.
Wraca spod prysznica, we mnie się gotuje, więc uderzyłem go i pytam co tu robi ta bielizna. Na co on, że to nie dla niego, a na handel. Okazało się, że sprzedawał napalonym gościom bieliznę mojej mamy przez internet.
Nikomu o tym nie powiedziałem, z nim nie rozmawiam od tamtej sytuacji, natomiast oficjalna wersja jest taka, że ukradł mi pieniądze, dlatego z nim nie gadam. Nie wiem, czy to dobre rozwiązanie, ale wydaje mi się, że pomimo obrzydliwości całego zajścia, lepiej żeby zostało to między mną a nim. Do teraz jak o tym pomyślę, to chce mi się rzygać.
Ta historia wydarzyła się kilka lat temu, podczas mojego pobierania nauk w gimnazjum. Pojechałem na wycieczkę ze szkoły - do Francji. Należałoby najpierw zaznaczyć, że moja znajomość języka francuskiego jest zerowa.
Poszliśmy całą wycieczką do jadłodajni. Usiadłem z kolegą i zabrałem się do jedzenia frytek z jakimś kotletem, a że nie byłem głodny, to dużo nie zjadłem. Już wstawałem od stolika, żeby wynieść talerz, aż tu nagle zaczął do mnie coś mówić jakiś pan ze stolika naprzeciw. Mówił oczywiście po francusku. Pokazał mi palcem na staruszkę na wózku jedzącą posiłek wraz z rodziną. Obejrzałem się w kierunku starszej pani z zapytaniem w oczach. Pan kiwnął twierdząco głową. Niewiele myśląc podszedłem do biednej babci, zabierając ją na jej wózku od jej stolika. Babcia wyglądała na dość zdziwioną, kiedy ze sztućcami w rękach i jedzeniem w buzi dostawiłem ją do stolika obcego pana. Pan również był zdziwiony i wtedy zrozumiałem, że chyba nie o to mu chodziło. Zarówno rodzina babusi, jak i pan patrzyli na mnie, jakbym uciekł z zakładu dla umysłowo chorych.
Okazało się, że pan nie pokazywał mi wcale staruszki, tylko pokazywał na mój talerz, żebym nie wyrzucał tyle jedzenia, bo się zmarnuje.
W ostatnich latach miałam niezły ubaw z tych wszystkich "bezglutenowców" i "bezlaktozowców". Nie to, że się śmiałam z czyjejś choroby, tylko z tej masy, która gdzieś tam usłyszała, że gluten i laktoza są be, więc na własną rękę, bez medycznego uzasadnienia, odstawili i zgrywali męczenników w sklepiku osiedlowym, bo nie ma bezglutenowych pierożków.
A najbardziej śmieszyło mnie bezglutenowe piwo...
Od tygodnia sama jestem zmuszona (jak najbardziej że względów medycznych, a nie mojego widzimisię) szukać bezglutenowych produktów na półkach.
I najbardziej brakuje mi bezglutenowego piwa w moim osiedlowym...
Gdy miałam 18 lat, matka wyrzuciła mnie z domu po tym, gdy powiedziałam jej, że mam raka macicy, którą trzeba będzie wyciąć.
Matka od razu mi wyjaśniła, że nic ze mnie nie będzie, moje życie jest bezwartościowe i pasożyta nie będzie trzymać (od 16. roku życia dorabiam sobie po szkole, aby nie prosić jej o pieniądze).
To się nazywa wsparcie :)
Nie będę się zbytnio nad tym tematem rozwodzić, więc pokrótce - jako dziecko miałem fantazje seksualne na temat jeleni. Na szczęście szybko mi przeszło.
Drodzy dresiarze, chciałbym powiedzieć, że jesteście największą rysą na dupie tego kraju i powinno się was zaorać pługiem i wyrzucić na środku Wisły w okolicach Radomia. Oczywiście anonimowo, bo trochę się cykam.
Mam pewien problem, nie jakiś poważny, raczej natury egzystencjalnej. Chodzi o mojego najlepszego przyjaciela, z którym znam się od dziecka. Teraz mamy po 23 lata, wciąż mieszkamy w rodzinnych domach niedaleko siebie, a on jest moją najbliższą osobą i z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że go kocham.
K. jest przede wszystkim dobrym człowiekiem. Miły, pomocny, muchy by nie skrzywdził. To cichy i spokojny introwertyk, nie szuka mocnych wrażeń, woli spędzić czas w domu. Poza mną nie ma bliższych przyjaciół, ale mu to nie przeszkadza.
K. jest przystojny. Wysoki, dobrze zbudowany, niebieskie oczy, ciemne włosy. Ideał faceta, za którym ogląda się prawie każda dziewczyna. On natomiast nie jest zainteresowany związkami, mówi, że tego nie czuje, jeszcze ma czas i nic na siłę.
Mieszkamy na wsi, na kompletnym odludziu. Od początku naszej znajomości byliśmy ze sobą blisko, bo wracaliśmy razem ze szkoły, a popołudnia też spędzaliśmy razem.
Ale wracając do mojego problemu. Od jakiegoś czasu czuję do niego coś dziwnego. Uprzedzając domysły: nie, nie zakochałem się w nim, nie pociąga mnie fizycznie. Ale czasami nie mogę przestać o nim myśleć. Jest dla mnie bardzo ważny i wiele rzeczy robimy razem. Widujemy się często, prawie codziennie. U niego albo u mnie.
Razem oglądamy filmy i seriale. Czasami oglądamy w moim pokoju leżąc w łóżku. Czasem nie chce mu się wracać, więc zostaje na noc i śpimy razem (podkreślam, bez podtekstów). Wiem, że to dziwne, ale ja naprawdę uwielbiam z nim spać. Lubię jak jest tak blisko i możemy ze sobą porozmawiać przed zaśnięciem.
Ciężko mi to pisać, bo sam nie wiem, co chcę powiedzieć. Ja naprawdę go kocham i zrobiłbym wszystko, żeby był szczęśliwy. Sam nie wiem czego chcę, bo przecież nie związku. Obaj jesteśmy hetero. Najbardziej boję się tego, że któregoś dnia go zabraknie. Że coś mu się stanie albo po prostu się wyprowadzi, może kogoś pozna i wyjedzie, a ja bez niego nie będę potrafił normalnie żyć.
Czuję się winny, a przecież nic nie zrobiłem. Może ja naprawdę się w nim podkochuję, ale nie mam tego świadomości. Chciałbym, żeby zawsze był blisko, żebym mógł go czasem objąć i poczuć jego zapach. Czuję, że to zmierza w złą stronę, ale jeszcze raz napiszę, że nie chodzi mi o seks ani nic z tych rzeczy, tylko o wszystko inne. Chciałbym z nim mieszkać, jeść śniadania, przygotowywać kolacje, wyjeżdżać razem na urlop. Po prostu z nim być.
Nie wiem czy wiecie, o co mi chodzi, ale to mnie strasznie męczy. Wiem, że zwykli przyjaciele nie robią takich rzeczy. Może to jakiś boczny etap znajomości, coś pomiędzy przyjaźnią a związkiem. Jemu chyba odpowiada nasza obecna relacja, wydaje się szczęśliwy. Zależy mi na nim i nie chcę mieć tego poczucia winy, że robię coś złego.
Dzień jak co dzień, wstaję, jem śniadanie, idę do szkoły. Jest lekcja matematyki. Nauczycielka podchodzi do mnie, bierze moją głowę i wkłada ją sobie w biust, a później zaczyna się ze mną całować. Otwieram oczy, myślę - ale zwariowany miałem sen. Ogarniam się, wykonuję poranne czynności i idę do szkoły. Jest lekcja matmy, cały czas pamiętam ten sen i o nim myślę. Nauczycielka podchodzi do mnie i mówi: "Tak, Maciek, ja też pamiętam". Ja zszokowany, co ona ma na myśli? Na co ona, że pamięta o pracy domowej. Mam wziąć zeszyt i rozwiązać równanie. Podchodzę do tablicy, zaczynam rozwiązywać równanie, odwracam się, a tam cała klasa na czele z nauczycielką zaczynają tańczyć w kółeczku jak na weselach. Myślę - co tu się wyprawia?
Otwieram oczy. Cholera, miałem sen w śnie. Znowu muszę wstać i iść do szkoły.
Najgorzej. Jem śniadanie, opowiadam bratu jakie bzdury mi się śniły, na co on patrząc na mnie z uśmiechem na ustach przemawia: "to ja jestem twoją nauczycielką od matematyki" i zamienia się w nią.
W tym momencie dzwoni budzik, znajomy głos mówi: "Maciek, wstawaj, bo zaśpisz do pracy", a ja przekręcam głowę, widzę moją żonę i uświadamiam sobie, że od 11 lat nie chodzę już do liceum i jestem dorosłym facetem z żoną i robotą.
Dodaj anonimowe wyznanie
