Wydarzyło się to, gdy miałam 6-7 lat. Rodzice postanowili zapisać mnie na lekcje muzyki, bym nauczyła się grać na jakimkolwiek instrumencie, gdyż się uparłam, że chcę.
Mój kochany tatuś poszedł ze mną do domu kultury i zapisał mnie. Został ze mną na pierwszej lekcji. Pani nauczycielka rozdaje różne instrumenty, oczywiście jako dziecko uznałam, że wolę coś lepszego niż granie na trójkącie. Opowiedziałam pani, że umiem śpiewać i grać na fortepianie. Oczywiście nauczycielka była zdziwiona, ale po moich prośbach zgodziła się, bym zagrała i zaśpiewała. Pełna radości usiadłam przy fortepianie i zaczęłam moją grę, oczywiście szło mi tak, jakby słoń na ucho mi nadepnął, ale to było najmniej ważne, gdyż grając zaczęłam śpiewać wtedy bardzo znaną piosenkę zespołu Wilki - Baśka. Jakie było zdziwienie nauczycielki gdy zaśpiewałam "Baśka miała fajny biust, Ania styl, a Zośka coś, co lubię....". Mój ukochany tata nie mógł się powstrzymać od śmiechu, a ja stwierdziłam, że dobrze mi poszło. Nigdy więcej się tam nie stawiłam.
Dzisiaj, po wysprzątaniu całego mieszkania, wycieczce do sklepu, skręceniu mebli i stworzeniu na nowo całego wnętrza doszłam do wniosku, że porządek w domu daje mi więcej satysfakcji niż dobry seks...
Zawsze kiedy widzę rodzinę z dwójką lub większą ilością dzieci, gdzie jedno z nich jest upośledzone, to z tyłu głowy zawsze pojawia mi się pytanie: co będzie dalej?
Co będzie za te kilka lat, kiedy rodzice nie będą już dawali rady opiekować się tym chorym dzieckiem?
Czy drugie dziecko będzie już do końca życia skazane na opiekę nad niepełnosprawnym rodzeństwem?
Czy przy większej ilości dzieci tylko jedno z nich zostanie wybrane, żeby tę opiekę sprawować?
Nie jest to moja sprawa, a życie obcych mi ludzi nie wpływa na moje, jednak te myśli zawsze się pojawiają.
Ot, takie anonimowe, od osoby, która czasami zbyt dużo myśli na tematy, które jej nie dotyczą.
Wiecie co zrobił mój brat w Dzień Kobiet? Poszedł do kwiaciarni, specjalnie po bukiet białych kwiatów dla… swojego KOTA. I wręczył mu (znaczy jej) te badyle z okazji Dnia Kobiet (!). Białe, bo musiały pasować do koloru jej futra…
Szukam fajnej dziewczyny z Krakowa dla mojego brata – chłopak powoli zaczyna fiksować z braku związku.
Odkąd pamiętam, zawsze zastanawiałam się nad tym, czy jeżeli straciłabym kiedyś pamięć i później pierwszy raz popatrzyłbym na siebie w lustrze, to czy podobałabym się sobie.
Wróciłem napruty z imprezy, rozebrałem się i poszedłem spać. Śniło mi się, że wstałem do toalety się wysikać.
Obudziły mnie czyjeś krzyki. Okazało się, że stoję nad łóżkiem mamy i pomyliłem ją z toaletą... Szlaban na imprezy na miesiąc.
Mój dziadek zwyzywał lekarzy za to, że urodziła mu się córka, a chciał syna.
Mam cudowną 8-latkę. Nie odbiega zachowaniem od swoich rówieśników. No może ma słownictwo ponad przeciętną, ale nie o tym chciałam... Moje dziecko jest niewidome - wrodzony brak gałek ocznych... Nawet w moich wyobrażeniach nie śmiałam marzyć, aby była TAKA... Z chwilą jej narodzin rozpoczęła się najpiękniejsza przygoda mojego życia... Jest szczęśliwa z tym co ma i z tym czego jej brak, bo nie wszystkie dzieci widzące są szczęśliwe, prawda?
Dziś moja Maja powiedziała: "Tak bym chciała chociaż na chwilę zobaczyć ciebie, mamuś... ale wiem, że twoje serce bije dla mnie".
Dla takich momentów warto żyć.
Mam 16 lat, moje życie było bajką, dopóki moja mama nie zachorowała. We wrześniu 2018 dowiedziałam się, że ma raka... A dzisiaj, że jest to nawrót z dzieciństwa. Gdy była mała, miała raka nerki. Wycięli jej ją i wszystko było dobrze. Lekarz powiedział, że jeśli guz nie zmniejszy się po 3 chemii, zostało jej kilka miesięcy życia, a jeśli się zmniejszy, to kilkadziesiąt miesięcy lub kilka lat. Boję się i nie za bardzo sobie z tym radzę. Każdej nocy myśli o śmierci mamy przychodzą ze zdwojoną siłą i po prostu płaczę. Tata stara się mnie pocieszyć, że wszystko będzie dobrze, ale ja już w to nie wierzę...
Parę dni temu po raz pierwszy w życiu zdecydowałam się zrobić sobie ściągę na sprawdzian z języka niemieckiego. Napisałam sobie kilkanaście słówek i ich tłumaczeń na dłoni. Nie zdążyłam z niej skorzystać przez własną głupotę. Miałam problem ze zrozumieniem jednego z zadań w teście, więc podniosłam do góry rękę, aby pani rozwiała dręczące mnie wątpliwości.
Tak, ręka, którą podniosłam była tą, na której miałam ściągę. Zostałam bezceremonialnie wyrzucona z klasy.
Dodaj anonimowe wyznanie
