#agB2n
Długo myślałam, co mogłabym zrobić dla nich jako córka. Długo rozważałam różne opcje i w końcu zdecydowałam. Przyniosłam im psa wziętego ze schroniska. Gunia to średniej wielkości futrzak, od którego bije świeża energia i pełno miłości. Oboje byli zszokowani. Mama się przeraziła nowymi obowiązkami, a tata choć na początku sceptyczny, już po chwili pokochał tego nietypowego nowego członka rodziny. Ze względu, że razem już nie mieszkamy, po pojawieniu się z prezentem zniknęłam, wpadłam w wir pracy i dopiero za parę miesięcy przyjechałam do nich ponownie.
Przy wejściu do mieszkania powitała mnie Gunia, wspinając się na mnie, podskakując, liżąc (trochę się poznałyśmy zanim dałam ją rodzicom). Później w ramiona rzucił mi się uśmiechnięty na całą gębę tato. A po chwili z kuchni wyleciała mama z nietęgą miną, którą po chwili zamieniła na serdeczny uśmiech oznajmiając, że upiekła ciasto - czego dodam, nie robiła od kilku lat.
Oboje opowiadali mi, jakie kłopoty mieli z psem na początku. Mama nie umiała się przyzwyczaić do nowego trybu życia, nawet chciała oddać mi Gunię z przeciążenia. Tata wywalczył, by psiak został u nich pomimo jakiegoś małego załamania mamy oraz serii biegunek, jakie nałapała Guńka z nowego środowiska. Oboje podzielili się spostrzeżeniami, iż pies odmienił ich życie. Rodzice zaczęli więcej ze sobą rozmawiać, zaczęli wychodzić ze sobą (i Gunią) na dłuższe spacery, a nawet planują wycieczkę parodniową, na którą wyruszyliby wraz z psiną.
Mój plan zadziałał nawet lepiej, niż sobie to wyobrażałam. Podarowanie zwierzaka jest bardzo ryzykowne, nigdy za tym nie byłam, bo to nie jest rzecz, którą można rzucić w kąt, kiedy złapie cię nuda lub problem. Ale widocznie wystarczy, by taki prezent wybrać dla osób odpowiedzialnych i dobrych. :)
#XgKti
Oczywiście kościół raz w tygodniu to za mało, żeby dostać się do nieba, minimum trzy razy. Ale to nie wszystko, bo trzeba też należeć do jakiejś wspólnoty, na której spotkanie poświęca się 1/3 swojego życia. W wejściu do domu MUSI wisieć woda święcona, wszędzie MUSZĄ być święte obrazy i najlepiej żeby gdzieś na ścianie w korytarzu był spisany dekalog. Słowo "głupi" to przekleństwo, a alkohol to wróg człowieka, więc moja osiemnastka będzie bezalkoholowa.
Spotkania z chłopakiem? Tylko w domu dziewczyny i z otwartymi drzwiami, bo u chłopaka to grzech. A jak chłopak nocuje u dziewczyny, nawet w innych pokojach, na innych piętrach, to jest to grzech śmiertelny, bo zgorszenie dla sąsiadów, przecież mogą sobie pomyśleć coś złego o dziewczynie. Bajki dla dzieci i filmy to ZŁO, chyba że o Jezusie, tak samo jak książki, radia czy czasopisma. Każdy niewierzący to potępiona osoba i nie można takim ufać ani z takimi się zadawać, a ludzie wierzący, którzy odeszli od kościoła, ale wierzą w Boga we własnym zakresie to "ateiści". Jedynymi słusznymi znajomymi są ci z kościoła. Inne religie to zło, tylko katolicy są coś warci. Własne poglądy? Nie ma takiej opcji, jedyne słuszne to te księży i biskupów.
Tak, mam 17 lat i to nie jest moje zdanie, a moich rodziców. Dla mnie wiara to kwestia indywidualna każdej osoby. Wierzę w Boga, ale nie wierzę do końca w to co mówią moi rodzice i Kościół. Szanuję inne religie i ogólnie poglądy ludzi. Ale każda próba przeciwstawienie się i wyrażenia swojego zdania kończy się zakazami na dosłownie wszystko, od telefonu po spotykanie się z chłopakiem. Muszę pomagać im organizować jakieś wyjazdy z kościoła z pewnej wspólnoty i oczywiście wyjeżdżać na wakacyjne i weekendowe rekolekcje z nimi jako pomoc, ale o wyjeździe na wakacje ze znajomymi nie ma mowy. Pech chciał też, że jestem najstarsza, a według moich rodziców najstarsze dziecko powinno robić tak wiele, że czasem myślę sobie skąd oni to wszystko biorą, ale to już byłby materiał na inne wyznanie.
I tak najbardziej boli mnie brak prawa do posiadania własnego zdania. Nie mogę się doczekać aż wprowadzę się od rodziców, tylko dlatego, że będę mogła wtedy w końcu głośno powiedzieć komuś o swoich poglądach i nie zostanę za to ukarana.
#qJj4m
Byłam wtedy w wieku 6 może 7 lat. Gdy byłam w szkole bardzo chciało mi się kupę, ale wstydziłam się pójść do toalety, zresztą nawet nie wiedziałam gdzie jest, a bałam się spytać.
Tak więc siedziałam te 5 h na krześle bojąc ruszyć się nawet o milimetr, byleby moja dupa nie wypuściła klocka.
Na szczęście nie musiałam wtedy iść do tablicy itd (dzięki Bogu), nie poszłam nawet grać z dzieciakami, choć bardzo o to prosiły, udawałam że po prostu jestem zajęta.
Brzuch bolał mnie niemiłosiernie, nie mogłam się skupić na lekcji, ale wytrzymałam.
Następnie szybki powrót do domku autobusem i koniec mojej męczarni. O dziwo na czas jazdy autobusu na chwilę odechciało mi się.
Była to jednak cisza przed burzą. Wyszłam z autobusu. Zostało mi jakieś 300 metrów. Szłam bardzo szybko by zdążyć, ale nie zdałam sobie sprawy, że nie dobiegnę. Dookoła był las, ale zamiast iść dalej w las, ja zdjęłam gacie i narobiłam na pobocze drogi. Dużo tego było plus ze dwa opakowania chusteczek. Na szczęście nikt nie jechał w tym czasie. Podciągnęłam gacie i szybko zwiałam.
Następnego dnia szłam do szkoły na przystanek z mamą.
Mama idąc obok powiedziała coś w stylu "ludzie nie mają kultury" itd. Wszyscy na przystanku wyrażali swoją opinię o człowieku, który dopuścił się tej zbrodni. Ja do niczego się nie przyznałam, ale było mi totalnie wstyd.
#lfsKb
#LacPB
Ale jeden rodzic nie ma tyle czasu, co dwoje, więc czasem podrzucał mnie do dziadków i babć z obu stron. Jednak rodzice mamy po jej śmierci zaczęli bardzo ozięble traktować swojego zięcia. A także mnie. Może za bardzo przypominałem im córkę i to wspomnienie było zbyt bolesne. I tak nie upoważniało ich to do niepilnowania mnie, niedawania jeść, pić i faworyzowania przy mnie moich kuzynów, co oni też zaczęli wykorzystywać (gdy babcia robiła wszystkim herbatę, tylko nie mi, kuzynowie śmiali się, że bez mamy nie ma herbaty (?)).
Kiedy miałem sześć lat, samodzielnie, w zimę, doszedłem do domu rodzinnego oddalonego o 10 kilometrów od domu dziadków ze strony mamy. Tata przyjechał po pracy do nich, żeby mnie odebrać, ale oni nawet nie wiedzieli, że wyszedłem.
Nie włączyli się do poszukiwań. Powiedzieli, że kiedy zgłodnieję, to wrócę, a ja w tym czasie lepiłem bałwana pod domem.
Po tej sytuacji tata już nigdy więcej nie przyczyniał się do tego, żebym utrzymywał relacje z rodziną od strony mamy. Ja też, miałem same przykre wspomnienia z nimi związane.
I tak minęło 20 lat. Planując ślub z moją narzeczoną, jasnym dla mnie było, że zapraszam rodzinę tylko ze strony ojca.
Dlatego gdy na weselu zjawili się jacyś obcy dla mnie i mojej już-żony goście, zacząłem się domyślać, kim oni są.
Zrobili awanturę kelnerowi, że nie ma dla nich miejsca. Po drodze komentowali, że biednie, że tandetnie. A szli całą chmarą, nietrudno było ich zauważyć.
Zdenerwowałem się, w końcu to było moje wesele, nie chciałem ich tam, co im powiedziałem. Wywiązała się niepotrzebna dyskusja, do której włączyli się również bracia panny młodej. Dyskusja przerodziła się w bójkę. Ochrona sama nie dawała rady z wykopaniem ich.
Teraz mi cholernie przykro. Żal mi mojej żony, zdjęć, na których mam poobijaną twarz, a najbardziej ojca, który dostał przez to zawału.
#vDxuM
Co na to mama? "Idź synku tu wody wejdź i po cichutku zrób, akurat mam ważny telefon".
No ludzie, dajcie spokój. Do czego to doszło żeby matka kazała dziecku sikać w basenie, gdzie pływają inni ludzie. I to dziecko tak stanęło obok starszego Pana, który akurat uczył młodego nurkowania. Przecież było widać taką żółtą plamę wokół niego.
Na razie odpuszczę sobie wizyty na basen. I wam też radzę zastanowić się czy warto wydawać kasę na to, by kąpać się w czyimś moczu.
#oHhGq
Pracowałem kiedyś w pewnej firmie. Mój przełożony i zarazem najważniejsza osoba na piętrze, często sobie robił żarty z mojego wzrostu, a sam był raczej niski. Bardzo mnie to wkurzało. Któregoś dnia zobaczyłem kątem oka na jego telefonie aplikację randkową. Zarejestrowałem się na owym portalu jako ładna kobieta i go odszukałem. Wymieniliśmy może z 10-12 wiadomości. Wszystko szło w dobrym kierunku w jego mniemaniu, a nawet już się lekko nakręcił na "mnie" i na randkę.
W końcu napisałem, że dopiero teraz "zobaczyłam" ile ma wzrostu i że nigdy bym się nie "umówiła" z takim konusem. Odpisał, że bardzo mu przykro że jest taki niski, że on sobie sam tego nie wybierał i błaga mnie o randkę, bo jest fajnym gościem. Miał 174cm. To był wtorek wieczór. Od środy do końca tygodnia poszedł na L4, bo niby zachorował. Wrócił na drugi tydzień i nic się nie zmieniło, ale ja miałem satysfakcję.
#JXrDI
Toksyczna relacja trwała przez parę miesięcy. Jej rodzice przyjeżdżali do moich co tydzień i za każdym razem ją przywozili. Szukałam najróżniejszych wymówek, byle tylko dała mi spokój, a to spałam, a to byłam chora, a to szłam na dodatkowe zajęcia w szkole itp. Ale ona nie ustępowała i ciągle się narzucała, twierdząc że jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami, koniec kropka.
W końcu zaczęła do mnie przyjeżdżać bez rodziców, bez żadnej zapowiedzi, ot pojawiała się w drzwiach, a moja mama ją wpuszczała mimo moich próśb by tego nie robiła.
Była sytuacja, że w tym czasie, gdy ona u mnie była, przyszła do mnie koleżanka z sąsiedztwa, a ona zrobiła mi scenę zazdrości, bo według niej nie miałam prawa mieć innych koleżanek. Oznajmiła wtedy ze złością, że mam ją przepraszać na kolanach za to, że nie jestem jej wierna. Bardzo żałuję, że wtedy nie byłam tak wygadana jak teraz, bo bym ją wyśmiała w twarz i spławiła, no ale jako zakompleksione i niepewne siebie dziecko, nie umiałam tego zrobić. Dzisiaj nie byłoby z tym problemu, bo z takiej cichej szarej myszki zrobiłam się naprawdę przebojowa i pewna siebie.
Pisałam pamiętnik, w którym dokładnie opisałam jak bardzo mnie ona denerwuje i trafia mnie szlag gdy przyjeżdża. Niby przypadkiem zostawiłam go na wierzchu w dobrze widocznym miejscu, po czym wyszłam z pokoju, żeby się wykąpać. Nie potrzebowałam kąpieli, chciałam tylko żeby ona przeczytała pamiętnik i dała mi spokój. Zamknęłam się w łazience na dobre pół godziny. Gdy wróciłam, jej już nie było. Zostawiła kartkę, że mnie nienawidzi i już więcej się do mnie odezwie i coś tam o tym, że straciłam taką super przyjaciółkę i powinnam żałować.
Uff...
#EnPMi
Mam pieniądze, a w głowie siedzi mi blokada, która mnie ogranicza do tego stopnia, że żyję jakbym była biedna...