#LtwuK
Gdy mam jakieś wolne przy świętach albo coś, nie myję się tak długo jak się da. Bielizny też nie przebieram. Lubię zapach przepoconych majtek i odoru spod pachy. Gdy już się tak zaśmierdzę mocno mocno, to biorę długi prysznic i wręcz czuję, jak mój smród ze mnie spływa. To jest mega satysfakcjonujące.
#9Ba7U
Wprowadziłam się miesiąc po śmierci ukochanej babci. Mieszkanie mieści się w starej kamienicy, która jako tako przetrwała II wojnę, przeszła kapitalny remont kilka lat temu i stanowi wymarzone miejsce na gniazdko dla mnie i mojego męża. Jako dziecko często bywałam u dziadków, klimat tego miejsca był dla mnie zawsze magiczny, stare mury, wysokie wnętrza, sztukaterie i witraże na klatce schodowej. Wszędzie blisko, dosłownie w kapciach mogę wyjść do kawiarni czy sklepu, okna sypialni wychodzą na podwórko, które jest ciche, salon ma piękny widok na eklektyczne kamienice z naprzeciwka, żyć nie umierać. Mimo centrum Warszawy jest cicho i przyjemnie. Do pewnego czasu...
Pewnej nocy usłyszałam, że ktoś chodzi po mieszkaniu, przeraziłam się, że nas okradają, choć poza stylowymi meblami po dziadkach to tam nie ma co kraść! Obudziłam męża, sprawdził każdy zakamarek i nikogo! Dosłownie nikogo! Sądziłam, że może to piętro wyżej ktoś chodził. Kolejnej nocy znowu obudziły mnie kroki po mieszkaniu, znowu obudziłam mojego ukochanego i razem wsłuchiwaliśmy się w dźwięki dochodzące z naszego gniazdka, ewidentnie dochodziły z salonu! Zapaliliśmy wszystkie światła i okazało się, że nie ma nikogo! Myślę sobie - stara kamienica, to słychać inaczej niż w bloku. Darowaliśmy sobie, mąż uspokajał mnie, że to na górze i właściwie przestałam zwracać na to uwagę.
Którejś nocy włączył się gramofon na winyle, mało zawału nie dostałam w środku nocy, Edith Piaf! Wyłączyliśmy i poszliśmy spać. Apogeum było latem, klnę się, że słyszeliśmy głosy i kroki, nie dochodziły ani z mieszkania nad nami, ani z ulicy.
Byłam przerażona, nawet mój rycerz zbladł. Babcia niejeden raz mówiła, że w tym mieszkaniu zginęło kilku powstańców, ale nigdy nie brałam sobie tego do głowy. Podobno dostali serię z karabinu, kończąc swój żywot na podłodze mojego salonu. Nigdy nie byliśmy specjalnie wierzący ani praktykujący, mimo to następnego dnia pojechaliśmy do pobliskiego kościoła i poprosiliśmy księdza. Po długiej namowie pojechał z nami, pomodlił się, kilka dni później odprawił mszę i albo to pomogło, albo sama jego obecność i msza uspokoiły nas na tyle, że jak ręką odjął, nic, kompletnie nic...
Wierzcie lub nie, nam nie było do śmiechu. Bałam się sama być w mieszkaniu, a teraz? Teraz już nie, czuję się normalnie.
#0GKQZ
Atak mojego partnera był zaraz jak przyszedł po pracy i miał wziąć prysznic. W łazience upadł nagi na płytki i uderzył się o umywalkę. Wszędzie było pełno krwi. Gdy weszłam (usłyszałam łomot przewracającej się mydelniczki), to widziałam cały napad. Przytrzymałam mu głowę i płakałam. Mieszkamy sami, więc nie miał mi kto pomóc . Gdy skończył się atak, to ułożyłam go w pozycji bezpiecznej i zadzwoniłam na pogotowie. Gdy go zabrali, aby zszyć ranę na głowie, to puściło mi wszystko. Byłam w kompletnej rozsypce.
Od tego momentu minęło dokładnie 10 miesięcy i 12 dni. Każdego dnia gdy usłyszę jakiś dźwięk, choćby nawet upadającego widelca, biegnę do kuchni sprawdzić, czy wszystko jest OK. W nocy często nie śpię, gdy tylko się poruszy. Cały czas siedzi w mojej głowie to, że zaraz może mieć napad. Do tego dobija mnie to, że nie możemy mieć dziecka. Istnieje duży wskaźnik prawdopodobieństwa, że dziecko urodzi się bardzo chore w związku z lekami, jakie mój partner bierze przeciwko epilepsji. Zastanawiam się nad terapią, ale nie wiem, czy to coś da. Nie mogę z nikim o tym porozmawiać, ponieważ on się bardzo wstydzi swojej choroby i prosił mnie o dyskrecję. Jestem tak przewrażliwiona każdym ruchem, że mam ochotę cały czas sprawdzać, czy wszystko jest OK. Przez to chodzę od pewnego czasu bardzo niewyspana i spięta. Zawalam pracę... Moje myśli (nawet jak jestem w pracy) krążą tylko wokół tego, czy mu nic nie jest lub czy czasem nie dostanę zaraz telefonu, że miał atak. Jestem załamana, a jednocześnie ubieram maskę osoby, która jest silna. Kocham go i nie zostawię go ze względu na chorobę. Ale obecna sytuacja rujnuje moje życie.
#2knQO
W przypadku tej pierwszej sytuacji jakoś nie czuję zażenowania, bo byłam mała, ale jako pomyślę o smaku pachy, to niedobrze mi i nie wiem co ja miałam w głowie w tamtej chwili, tym bardziej, że od małego byłam pedantyczna, np. brzydziłam się dotknąć klamki, więc otwierałam łokciem, mycie rąk do przesady, otwieranie deski klozetowej w miejscu publicznym butem itd. No... To tyle :)
#zMSlK
#maowR
Wybrałam się ze swoimi przyjaciółkami na koncert. Z kasą nam się nie przelewało, dlatego też przed występem poszłyśmy do monopolowego po piwko. Oczywiście na jednym się nie skończyło. Po konsumpcji na schodach przy jakimś parkingu, naszła nas nagła i bardzo mocna potrzeba. Wieczór, parking, do klubu kawał drogi (a w toalecie damskiej pewnie tłumy), więc postanowiłyśmy załatwić się pomiędzy samochodami. Wszystkie trzy znalazłyśmy sobie dogodne miejsca i sikamy. Wstrzymywałam wcześniej bardzo długo, więc byłam mega uradowana, że nie muszę już się męczyć. Coś tam sobie nuciłam (bo ten maraton wcale tak szybko się nie kończył). Niestety zapomniałam chusteczek, toteż wykonałam jeszcze zamaszysty ruch biodrami, by resztki wylądowały na ziemi (a nie na bieliźnie) i w tym momencie zorientowałam się, że w aucie obok siedzi koleś. Tak, widział mnie, bo mi pomachał.
#3mLH8
Dla mnie była durną zakompleksioną stara panną. Na szczęście nigdy nie miałam z jej powodów kompleksów
Skończyłam liceum, studia i otrzymałam pierwszą pracę w finansach, następnie po 4 latach kolejną, tym razem w banku. Mam świetne wyniki, w ciągu kilku lat awansowałam kilkukrotnie.
Jakie było moje zdziwienie, jak moja „matematyca” już na emeryturze pojawiła
się w moim oddziale.
Okazuje się, że ledwo wiąże koniec z końcem, ma marną emeryturę i zadłuża się gdzie tylko może.
Anonimowe, bo nie mogę opowiedzieć nikomu, kto mógłby połączyć fakty, w pracy mamy jasne reguły - tajemnica bankowa. Ale mam satysfakcję. Po mnie jej obelgi spływały jak po kaczce, niestety jedna dziewczyna odebrała sobie życie.
#K0y5W
Na początku - może i tak było. W końcu mogę robić co chcę, nikt mnie nie kontroluje, nie narzeka.
Z czasem jednak zaczęłam coraz mocniej tęsknić za domem, mimo tego, że jest niecałe 20 minut drogi stąd, a i tak co tydzień z chłopakiem tam jeździmy na obiadki. Najzwyczajniej w świecie tęsknię za rodzicami. Mimo że doprowadzali mnie nieraz do szału, miałam wrażenie, że nie mają nic lepszego poza wiecznym narzekaniem, że robię syf, nie uczę się itp., obecnie jestem w stanie siedzieć i jak dziecko zacząć ryczeć, bo chcę tam wrócić.
W przeciągu jakoś dwóch miesięcy mój stosunek do nich uległ zmianie o niemal 180° - jak zwykle nie chciało mi się z nimi przesiadywać, tylko tyle, co na obiady czy jakieś rodzinne spotkania, tak teraz każdą chwilę spędziłabym w ich gronie.
Często też przypominam sobie, ile razy bez sensu się z nimi wykłócałam o jakieś bzdury, jak dużo idiotycznych słów w ich kierunku wypowiedziałam. Teraz, jak o tym myślę, to zdaj sobie sprawę, że wszystko to było dlatego, że się o mnie martwili i chcieli wszystkiego dobrego. Czasem aż chciałabym cofnąć czas i za każde moje głupie gadanie walnąć sobie porządnie w twarz.
Teraz też, jak przeglądam Facebooka czy słucham, jak znajomi źle opowiadają o swoich rodzicach - coś mnie po prostu bierze.
Momentalnie robi mi się przykro, zwłaszcza że zdaję sobie sprawę, że sama tak robiłam. I przykre jest to, że dzieci czy tam nastolatkowie w większości nie doceniają tego, co rodzice dla nich robią, tylko czują się wielce poszkodowani, chociaż widać wyraźnie, że nieba im chylą.
Bardzo chciałabym swoich przeprosić za wszystko, co kiedyś się działo i dziękować, że mimo tylu ostrych słów czy też wszystkich "nienawidzę cię" dalej cały czas mnie wspierają, są obok i zawsze mogę na nich liczyć. Nie wyobrażam sobie, żeby kiedyś mogłoby ich zabraknąć.
#w4Cse
W tej historii najpierw pojawiam się ja, szczęśliwy gość 24-letni z piękną narzeczoną i datą ślubu, a zaraz potem nowa praca, w której muszę dać z siebie wszystko i prezentować się jak najlepiej.
Moja praca polega na negocjacjach z klientami, zatem prezencja jest najważniejsza. Odstawiam się jak szczur na otwarcie kanału, perfumuję jak mogę i idę na spotkanie z kontrahentem.
Po jakimś czasie w mojej pracy pojawiła się inna postać, kobieta, właścicielka firmy mającej z nami wchodzić w nowy układ. 40-paroletnia, w miarę dobrze zadbana babka, która spotkała się ze mną na kolacji biznesowej. Nic wielkiego - spotkaliśmy się, omówiliśmy warunki umowy, podpisaliśmy dokumenty i tyle. Problem w tym, że babka odebrała to chyba inaczej, bo praktycznie gadała tylko ze mną. Nie było mowy, aby dzwoniła do szefa, prezesa czy gdziekolwiek indziej, jak był jakiś problem, to ja miałem się pojawiać. A to zobaczyć surowiec, a to rozwiązać problem z dostawcą, a to zweryfikować normy produkcyjne - niby moja robota, za to mi płacą, ale u innych partnerów biznesowych bywam może z 2-3 razy na miesiąc, a u niej co najmniej z 8!
W pewnym momencie wręcz nalegała na spotkania, ja miałem grafik pełen roboty, poczułem czym to śmierdzi. Zacząłem się wykręcać, tworzyć wymówki, posyłać zastępców czy raz nawet stażystę, za co dostałem opieprz. Szef stwierdził, że on też czuje czym to pachnie, ale mam się zamknąć i nie wydziwiać, bo kręcimy na tym dobrą cenę. A że ja się czuję niezręcznie, dając w każdym momencie babie do zrozumienia, że mam kogoś i wręcz uciekając od lepiącej się kluchy? "A tam, wrażliwy jesteś".
Babie odwaliło na pewnym etapie kompletnie, wysłała mi butelkę whisky i czekoladki "na naszą rocznicę", wypisywała - nieprofesjonalne co najmniej - wiadomości na Facebooka i mail służbowy oraz telefon, zapraszała średnio co 2 dni na osobiste spotkanie. Czułem się osaczony. Szef dalej nic.
Nawet jak przesyłała mi swoje nagie zdjęcia, góra zbagatelizowała sprawę i stwierdziła, że mam się nie przejmować, "bo to tylko nieprofesjonalizm".
Coś we mnie pękło, jak wystalkowała moją żonę. Wypisywała, że co ja robię, że po co z taką siksą jestem, że jak już ją zbrzuchaciłem, to i mogę zostawić, bo "kobiety jak wino" itd.
Wiedziałem o niej wszystko, bo wszystko bez ogródek mi mówiła. Gdzie łamie prawo, gdzie ma błędy rachunkowe, jakich ludzi zatrudnia na czarno, skąd pochodzą.
Trzy anonimy - do służby celnej, PIP i skarbówki poleciały tego dnia.
Babę dosłownie zniszczyłem, jej firma przestała istnieć, ją przymknęli.
A mnie? A mnie szef zwolnił z wilczym biletem, bo "takiego dobrego kontrahenta mu utrąciłem".
Po czym jego też skarbówką i PIP dojechałem.
Do dziś się boję, co by było, gdyby to babsko poszło w swym stalkingu jeszcze dalej.