W gimnazjum miałam taką koleżankę, która ze swoim szczurem spędzała 24/7, wiecznie siedział jej w kapturze, a latem w biustonoszu 😅

Tak samo miałam ;) . Szczurek był ze mną wszędzie. Mój akurat jak dzieciaki się darły na jego widok to zaczął je gonić ;) ale po usłyszeniu imienia wrócił z powrotem ;). Szczurzyca to mnie trochę wkurzała bo się nauczyła wychodzić z klatki (później już na kłódkę się ją zamykało) i w nocy do łóżka mi wchodziła aby się przytulić..

A najśmieszniejsze jest to, że miałam psa, amstaffa.
Uciekał przed szczurem, serio... Szczur chodzil jak boss po całym domu...
Była kochana, i zazdrosna okrutnie. Podgryzała mojego chłopaka w nogi jak spał w moim łóżku.
Raz jak spałam to niechcący ja przygnotlam, tak mnie dziabla, że do teraz mam bliznę na brzuchu 😁😁

Szczury w ogóle w porównaniu do inncyh gryzoni są bardzo inteligentne i przyjazne.

Uwielbiam "miłośników szczurów", którzy skrajnie społeczne zwierzęta trzymają samotnie :) a jeszcze bardziej tych, którzy zwierzaki nocne i zdecydowanie preferujące poruszanie się w ukryciu, wynoszą na biały dzień i trzymają odsłonięte, bo popisanie się pupilkiem jest ważniejsze, niż komfort i bezpieczeństwo zwierzaka :)
Ps. Nie, człowiek nie może być stadem dla szczura - człowiek nie porusza się jak szczur, nie potrafi się komunikować, ani bawić jak przedstawiciel tego gatunku. I szczur to wie. A tych, którzy zaraz zakrzykną "ja miałem samotnego szczurka i był szczęśliwy", zachęcam to zahodowania choćby dwójki i porównania.

Rattonowa dzięki za Twój komentarz, chciałam napisać to samo! Jak mamy zwierzaki to i nie dbajmy :)

Zmeczonaoddychaniem czyli też męczyłaś szczura.

Nie męczyłam. Ciapka miała towarzystwo, fakt że 3 miesiące spędziła tylko że mną, ale dokoptowalam jej 2 przybłędy. Opisałam tylko ją, bo tylko ona była taka milusińska.
Szczur miał otwarta klatkę i wychodził kiedy chciał. Nie wiem od czego było to zależne, ale łaziła w dzień po domu, potem spala i zaś łaziła.
Także odwalcie się anonimowi, dbam o swoje zwierzaki!
W szkole też się kimnela w kieszeni, i tak jak pisałam Była tam 2 razy, było to dobre 13 lat temu i nie mam wyrzutów sumienia. dostałam ja od kuzynki, której przybyła gromada, a informacje o zwierzu dopiero zdobywałam , stąd też dopiero później miała swoje małe stado. ( kupno większej klatki i osprzętu kosztowało mnie wtedy majątek, a nie upchne 3 w klatce 50x70...

Jeśli szczurek miał towarzystwo, to super i przepraszam za pochopne oskarżenie.
Nie zmienia to jednak faktu, że narażanie zwierzaka na gigantyczny stres, trwający wiele godziny, tylko dla atencji otoczenia jest skrajnie nieodpowiedzialne i nieetyczne. I tak, jestem pewna, że szczurka umierała ze strachu w tej szkole. Od lat jestem wolontariuszką w akcji kynoedukacyjnej - nasze psy pracują maksymalnie dwie godziny, nie wychodzą na korytarz w czasie przerwy, a zajęcia są absolutnie bezdotykowe i nastawione przede wszystkim na komfort zwierzaka. Mimo to psy po powrocie do domu padają, jak kawki i odsypiają przez kilka godzin. Bo szkoła nie jest naturalnym miejscem dla żadnego zwierzaka - za głośno i zbyt tłoczno. Nawet dla psów, które przez miesiące były przygotowywane do pracy z dzieciakami. A co dopiero dla szczura, którego po prostu wyciągnęłaś z klatki i wrzuciłaś w to bagno, bo uwaga rówieśników była ważniejsza niż komfort zwierzaka. Naprawdę nie trzeba być specjalistą, żeby wiedzieć, że zwierzątko nocne, bardzo źle widzące (szczególnie w dzień), o niezwykle czułym słuchu i węchu, a na dodatek z natury uciekające i ukrywające się, raczej nie będzie się czuło dobrze w głośnym, śmierdzącym i zatłoczonym otoczeniu. Do wyciągnięcia tego wniosku wystarczy odrobina zdrowego rozsądku i szczątkowa empatia... Tobie go niestety zabrakło. Szkoda szczurka.

Ratttonowa. Tłumaczenie ci tego drugi raz nie ma sensu. Powtórzę tylko, wiedzę zdobywałam i byłam NASTOLATKĄ nie widzącą problemu:) i nie wiedza wtedy nie była aż tak powszechna. Nie mam sobie nic do zarzucenia, szczur głodny nie chodził, stado miał i jakiś pseudo wolontariusz nie będzie mnie obrzucał gownem tylko dlatego, że byłam młoda i nieświadoma. Skończyłam.

Ma, bo to jej nieodpowiedzialni rodzice nie dopilnowali. Na odczep zgodzili się na zwierzątka ale nijak najwidoczniej ich nie interesowało co dalej.

to nie zwalnia dziecka z odpowiedzialności.

I po co piszesz, że zabiła skoro o tym wie? Dziewczynka dbała o te zwierzęta, a brak nadzoru ze strony rodziców to inna sprawa. Zirytował mnie twój komentarz, bo brzmisz jak osoba, która napisze cokolwiek tylko po to aby dostać polubienia.

Dziecko cały czas rozwija myślenie przyczynowo-skutkowe. Autorka nie przewidziała, że może się to skończyć źle dla jej ukochanych zwierzątek. Zauważ też, że dzieci często śpią z pluszakami, a dużo osób śpi z większymi zwierzętami, dziecko mogło więc myśleć, że nie jest to nic złego.

Ciekawe, czy komentarze byłyby podobne jakby autorka zadusiła małe kotki czy pieski, bo myślałaby, że to zabawa.

Tylko, że autorka nie zabiła myszek dla zabawy, stało się to w wyniku nieszczęśliwego wypadku i to jest różnica między tym wyznaniem a przykładem który przytaczasz

WhiteBaran to troll lub jakiś straszny idiota. Ale wolę myśleć, ze ktoś robi sobie zarty i dlatego pisze takie durne komentarze.

To troll 🤷‍♀️

Troll.

i nackiem zalatuje.

Chciałeś obwinić Autorkę, a nawet nie zdajesz sobie sprawy, że obwiniłeś (i słusznie) jej rodziców. „Nauczone opieki”, to rodzice powinni wytłumaczyć jej, jak się zająć zwierzęciem. Nie zrobili tego jak należy. Autorka nie chwali się „debilizmem”, bo żadnego debilizmu tu nie było, było to całkiem normalne dziecięce myślenie, którego jej rodzice nie sprostowali. Dziecko nie robi się mądre samo, dziecku trzeba tłumaczyć przyczyny i skutki różnych zachowań, aby było mądre na przyszłość.