Strasznie nie w porządku ta baba, co kłamała, że nie ma, przecież mogła grzecznie poprosić "A nie może być tak? Potrzebuję rozmienić, właściwie, tylko po to te pocztówki kupuję".
Ale po za takimi przypadkami, zrozum też kupujących. Każdy sklep chce jak najdrobniej, to co z tą stówą zrobić? Czekać aż gdzieś będzie do zapłaty 90-100zł? Fajnie, ale jeśli ktoś w portfelu ma 20zł, 100zł i 100zł, a musi w trzech sklepach kupić coś za 10-20zł?
Klienci i tak mają straszne poczucie winy płacąc grubszymi, można zwyczajnie poprosić, by jednak tu oddali drobne. Nie sądzę, by zbyt dużo ludzi próbowało wtedy kłamać.

Pracowałam w tym sklepie przez trzy sezony, za każdym razem, kiedy ktoś płacił stówą za drobiazg pytałam, czy nie mają drobniej, bo nie wiem, czy będę miała wydać, a i tak każdy mówił, że nie ma. Dopiero kiedy zaczynałam wydwać im resztę w "klepakach", to znajdowały się u ludzi drobne, bo nie chcieli 90zł w drobniakach nosić. Często też sama widziałam, że mają w portfelu różne nominały, ale mówili mi, że mają tylko stówę. Często wydawałam z własnych pieniędzy, bo nie miałam inaczej, a ludziom i tak trudno było dać mi tę dychę, chociaż widziałam, że mają.
Wiem, że czasami ma się stówy, bo bankomat najczęściej tak wydaje pieniądze, ale ja też nic nie zrobię z tym, że każdy z tą stówą idzie do mnie rozmienić. Bywały dni, kiedy częściej latałam po mieście szukając drobnych, niż sprzedając, bo dosłownie osoba po osobie płaciła stówą. Niektórzy nawet śmiali mi się w twarz, kiedy prosiłam o drobniejsze i z szyderą na twarzy czekali, aż im uzbieram resztę z kasy i dodatkowo z własnego portfela, kiedy w kasie brakowało. Wtedy z kpiną mówili "I co, uzbierała pani, tak trudno było"?Mówiłam, że tak, z własnego portfela, na co reagowali śmiechem i komentarzem w stylu "Nie nasz problem, jutro też przyjdziemy ze stówą" i przychodzili. Rozumiem ludzi, którzy naprawdę nie mają inaczej, niektórzy przepraszają, starają się coś znaleźć, bywało tak, że z drobnych brakowało im około 2/3zł, to nawet im to darowałam, ważne, że drobne, a tę końcówkę dokładałam sama. Bywali super klienci, naprawdę, ale takich chamów to miałam po dziurki w nosie. Raz facet wyciągnął dwie dychy, spojrzał na mnie, uśmiechnął się, schował i wyciągnął stówę, no co to miało być? Dlatego nie znoszę turystów, a przynajmniej większości. Przyjeżdżają do małej miejscowości i zachowują się jak ostatnie buraki, przynajmniej większość.

Miło wspominam pewnego Pana z Warszawy, starszy człowiek, po siedemdziesiątce. Kupił coś za około 40/50zł i spytał, czy się nie obrażę, jeśli zapłaci mi w bilonach, bo ma tego bardzo dużo. Rozpromieniona odpowiedziałam, że pewnie, że mi drobne się przydadzą, bo wszyscy płacą grubymi. Facet zdziwiony, ale nie dość, że zapłacił bilonem za zakupy, to jeszcze mi prawie stówę rozmienił. Jedna taka sytuacja, a dała mi tyle radości, że do dziś to pamiętam.

Ja jak pracowałam w kiosku przez 2 miesiące to też miałam o 6 rano klientów, co chwili płacić banknotem 200 zł. A 200 zł to ja w kasie miałam. Zwyczajnie mówiłam że nie wydam, bo nie mam. Tak samo mówiłam jeśli w ciągu dnia miałam mało drobnych (choć o dziwo w kiosku za często na brak drobnych narzekać nie można). Zwykle albo ktoś znajdował magicznie drobne, albo szedł do kiosku obok bez słowa. Rozumiem, że w niektórych sklepach nie można ot tak powiedzieć, że się nie ma, jeśli się ma, ale jak faktycznie nie masz, to nie szukałabym we własnym portfelu tylko bym nie sprzedała.

Amzi
sama to sobie zrobilas
trzeba bylo
1. powiedziec, ze widzisz, ze maja drobniej
2. zaczac wydawac w klepakach
3. absolutnie nie wydawac ze swoih
juz po tym wiekszosc sie zniecheci
4. powiedziec- nie mam wydac, poprosze mniejszy nominal. najwyzej nie kupia, dostawalas % od utargu, ze tak ci zalezalo na zbycie? po co robic sobei problemy z powodu OBCYCH ludzi, w dodatku cwaniakow?

Bazienka, ludzie bywają naprawdę podli. Kiedy stanowczo odmówiłam przyjęcia stówy za jeden magnes, to na mnie wrzeszczeli, a potem skarżyli na mnie szefowi. Nie raz się zdarzało, że dosłownie na mnie krzyczeli, że jak to nie mam jak wydać? Jakby to była moja wina, że ludzie przychodzą rozmienić pieniądze akurat do mnie. Na nic były tłumaczenia, a kiedy się dwa/trzy razy postawiłam i odpowiedziałam, że w takim wypadku nie sprzedam im nic, to lecieli na skargę do szefa (szef miał też knajpę obok, a na drzwiach sklepu było to napisane, że sklep i knajpa, zapraszamy, więc wiedzieli, gdzie iść na skargę). Takich cwanych turystów jest co roku od groma, większość z nich to ostatnie chamy. A że mieszkam w naprawdę malutkim mieście, to pracy na sezon prawie nie ma, bo nie ma tylu miejsc pracy. Odeszłabym ze sklepu, to nie miałabym pracy, a dojeżdżać codziennie do miasta oddalonego o 50km, to jednak trochę wadzi, bo autobusy na takiej pipidówie nie kursują co kilka minut, a prawa jazdy niestety nie mam. Tacy są ludzie, co bym nie zrobiła, to było źle. Bywali super klienci, którzy prosili np. o odłożenie ich zakupów, a oni postarają się rozmienić gdzieś na mieście i wrócą. I wracali, zadowoleni. Ale chamideł było o wiele więcej, do tego uparci, raz mi ludzie prawie 40min stali w sklepie i się targowali, nic do nich nie docierało, w końcu wku*wili się na mnie, że jestem nieugięta (bo sorry, ale z jakiej racji mam im dać rabat na dwa magnesy?) i mnie nawyzywali. Tak jest co roku.

Weź przeczytaj jeszcze raz wyznanie bo masz problem z dupy.

Pracowałam w sklepie i tak, są klienci którzy kladą stówe złośliwie. Na dodatek płacąc za jedną bułke o 6 rano. I tak dzień w dzień. A przepis oczywiście że jest.

@Serwatka31 Dokładnie. Nie rozumiem jeszcze fragmentu "nagle płacą kartą". Ja na przykład na koncie mam pieniądze, które są tam, aby opłacać comiesięczny abonament, który schodzi z konta automatycznie. Dlatego jeżeli mam wybór, to płacę gotówką, ponieważ później mogę zapomnieć wpłacić i cofnie mi się subskrypcja, więc bez sensu jest ta wstawka o płaceniu kartą. Wiadomo, jak już kasjerka mówi, że nie ma wydać, to zapłacę kartą zamiast odkładać wszystkie produkty i lecieć do domu po drobne.

Filomenaona, oczywiście, że nie masz racji. Odsyłam do art. 535 kc. Jeżeli sprzedawca nie ma jak wydać, to jest nie jego problem, a klienta.

Oczywiście, że SĄ złośliwi klienci, którzy nawet mają te 60gr w portfelu, ale kij z tym kłamią, że nie mają, bo chcą rozmienić. Od lat (niestety) pracuję w handlu. Zwykle właśnie jest tak, że rzucają stówę, gdy pytam o drobne, mówią, że nie ma, a gdy wręczam im woreczek podpisany np. 70zł, w którym są same 10gr, to nagle te 60gr magicznie znajdują w portfelu. Hitem była młoda dziewczyna, która przyszła i spytała otwarcie, czy mam rozmienić 100zł (plus dla niej, że zapytała), ale akurat nie miałam. Położyła więc na ladę gumy za 3zł i powiedziała, że teraz to już muszę wydać. xD Zawsze mnie to rozwala, gdy mi klienci wmawjają, że to JA mam mieć wydać. Nawet się zdarza, że wmawiają mi kłamstwo gdy cytuję im artykuł 535 KC. xD