Aktualnie siedzę na urlopie, niedługo jednak wracam do swojego „normalnego” życia. I nie chcę tego. Praca za najniższą krajową i wczesne wstawanie to nic trudnego, jednak jazda przez szare, depresyjne miasto, żeby 8 godzin spędzić z tymi ludźmi, jest demotywująca. Nie zrozumcie mnie źle, nie mam trudnej pracy, ale ja naprawdę nie potrzebuję większej liczby znajomych i staram się ze wszystkich sił zachowywać kontakty tylko służbowe, nie uważam współpracowników za swoich kolegów, pewniej się czuję przed sprzątaczkami, bo one mnie nie wypytują o nic, o rodzinę, dom, plany na przyszłość, nie interesuje ich, czy zachlałem weekend. Dla mnie ci wszyscy ludzie to grupa nieznajomych i nie czuję potrzeby spowiadania się im z czegokolwiek, zwłaszcza że moje słowa przez nich docierają dalej, poza dział produkcji.
Dodaj anonimowe wyznanie
Jak by płacili za wymyślanie sobie problemów to z pewności szybko byś awansował: nie bawią Cię small talk to odpowiadaj zdawkowo - nic ciekawego nie robiłeś w weekend, nie mam żadnych większych planów, zobaczymy co życie przyniesie i tyle. Problem solved.
No to... Nie spowiadaj się? Można mieć dobry kontakt z ludźmi z pracy i nie dzielić się swoim życiem prywatnym
Jak tam młody? Było co w łykend?
Problemy pierwszego świata...