#qRLz9
Urodziłam córkę jako pierwsze dziecko z mojej strony oraz z męża strony. Dopóki nosiłam jeszcze dziecko pod sercem, z rodziny męża tylko słuchaliśmy, jak to oni się będą nią zajmować, co oni jej nakupują itp. Po urodzeniu córki największą pomoc dostałam od swojej mamy, głównie chodzi o opiekę i rady, których naprawdę potrzebowałam. Moja mama zawsze mi mówiła, że ona nie jest lekarzem, ale jej zdaniem trzeba sprawdzić to czy tamto, ale decyzja zawsze należy do mnie i do męża. A teściowa razem z teściem, pomimo że mieszkają „rzut beretem”, stali się facebookowymi dziadkami, wpadającymi raz na dwa miesiące i dającymi niepotrzebne i idiotyczne rady, na które odpowiadałam z grzeczności.
Wszystko zmieniło się po sugestiach mojej mamy, żeby sprawdzić córkę, bo miała duże problemy z mową. Teściowa skwitowała to tylko, że „kiedyś tego nie było, wymyślają se teraz różne choroby, nie wiem, po co będziecie dziecko krzywdzić, wszystko przyjdzie z czasem” i mówiła o historiach dzieci, jak to ona je nauczyła mówić.
Okazało się, że bardzo słaby rozwój mowy był wynikiem Aspergera, diagnoza nie zmieniła naszego życia w żaden sposób, córka po zajęciach zaczęła rozwijać mowę i stała się bardzo odważnym, grzecznym dzieckiem. Ale teściom chyba nie spodobało się to, że ich wnuczka jest „chora” i od dłuższego czasu unikają kontaktów z własną wnuczką, więc spotykamy się tylko na rodzinnych spotkaniach typu urodziny czy święta. Przestali już wstawiać relacje z tekstami „moja kochana wnuczka”. Ze dwa lata temu pojawiła się druga wnuczka w rodzinie męża i na niej skupiają się teraz najbardziej.
Co do mojej mamy, w żaden sposób nie zmieniła swojego zachowania, miała po prostu przeczucie, że coś jest nie tak i jeśli ma możliwość do nas przyjechać (a mieszka godzinę drogi od nas) albo my przyjeżdżamy do niej, to jej uwaga skierowana jest głównie na wnuczkę, żeby zabrać na spacer, dać jej prezent czy wspólnie pomalować.
I to nie jest tak, że ja jestem zazdrosna, tylko dużo sytuacji w naszych relacji pokazało mi, że trzeba ograniczyć ten kontakt do minimum. Rozmawiałam o tych sytuacjach z mężem, że po prostu nie chcę tam jeździć do nich, bo wiem, że nie jestem mile widziana w tej rodzinie i jeśli on ma chęć do nich pojechać, to nie mam z tym problemu, ale beze mnie. Świadomie ograniczył kontakt do minimum z własnymi rodzicami i nie chodzi tylko o sytuację z naszą córką.
Nie warto utrzymywać kontaktów na siłę z kimś, kto tego nie potrzebuje. Nawet gdy jest to bliska rodzina.
Dziecko ma jedną babcię, która kocha twoje dziecko i poświęca mu uwagę.
To wystarczy, bo jest korzystne i pozytywne dla ciebie i pociechy.
Asperger u dziecka na ogół nie jest niczym strasznym. Znam to.
Mam nadzieję, że problemy ze słuchem zostały wykluczone u laryngologa, bo bywa, że dziecko ma nawet nieduży problem ze słuchem (typu płyn, opuchlizna), dlatego problemy z rozwojem mowy, a dostaję diagnozę spektrum autyzmu, bo ktoś w PPP nie pomyślał.
A co do rodziny to bardzo mi przykro. Dobrze, że twoja mama mieszka tylko godzinę drogi od was.
Tu nie ma nic anonimowego. Niemniej jednak życzę siły i żeby wszystko się jak najlepiej układało.