#oUcnJ
Miesiąc po otrzymaniu prawka kupiłam sobie autko. Pierwsze jazdy z rodzicami to był koszmar. Wg taty wszystko robiłam źle i namawiał mnie ciągle do przekraczania prędkości, a moja mama histeryzowała, że zaraz potrącę rowerzystę, który jest oddalony o 2 km lub np. wpadnę do rowu, bo lekko wyrównałam jazdę do lewej. Nie pomogło, że pierwsze jazdy odbywałam ich starym kombi, gdzie kompletnie nie miałam wyczucia gdzie się kończy jego tyłek i przód, a gdzie zaczyna; ale tragedii nie było, nie stwarzałam zagrożenia. Rodzice oczywiście są zdania, że skoro prawko jest, to powinnam umieć jeździć wszystkim od razu – i bardzo podcinali mi skrzydła. W końcu tak mnie denerwowali, że ich wywalałam i jechałam dalej sama. O dziwo było okej i trochę stres mi zszedł.
Zaczęłam jeździć sama, ale niezbyt dużo, jeżdżę po jednym z największych miast w Polsce i zaczynam się załamywać. Wszystko jest w rozkopach, GPS mnie prowadzi na drogi, które są pozamykane/jednokierunkowe, piesi wcale nie patrzą, czy coś jedzie, a inni kierowcy nagminnie wpychają mi się pod maskę (podejrzewam, że lekceważą małe autko). Na kursie mówiono mi, że nie ma co się śpieszyć, że lepiej wolno, a w jednym kawałku dojechać (nie mówię tutaj o toczeniu się 20 km/h na autostradzie, ale jechanie 50 przy ograniczeniu 50, a nie 80), przepuścić lub ustąpić pierwszeństwa, jeśli czuję się niepewnie, a teraz mam bolesne zderzenie z rzeczywistością, np. jeśli tylko nie wjadę na rondo przy pierwszej lepszej okazji (niekoniecznie stuprocentowo bezpiecznej), to na mnie trąbią, przez co jeszcze bardziej się denerwuję. Strasznie boję się, że spowoduję wypadek, kogoś przetrę na parkingu albo zrobię krzywdę, pojadę pod prąd itp... Nie wiem jak się tego pozbyć :( Na kursie jeździłam nowoczesnym autem, moje ma 12 lat i ciężko mi czasem np. wrzucić wsteczny, jestem przyzwyczajona do tego, że biegi chodziły łatwiej. Chciałam poćwiczyć z tatą, ale on nie ma cierpliwości i od razu krzyczy i wyzywa mnie od debili. Mam przyklejone listki, jeżdżę ostrożnie i wolno, ale inni kierowcy mnie denerwują, kiedy zmieniają pas po ciągłej, przekraczają prędkość, wpychają się i muszę ostro hamować. Nie mogę nie prowadzić, bo niestety mojego osiedla dotyczy wykluczenie komunikacyjne, a samochód się przydaje, żeby dostać się do pracy. Już mam tego dość, bo mam wrażenie, że prowadzenie byłoby przyjemnością, jeśli tylko by nie było tyle młotków dookoła na jezdni...
Ja miałam odwrotnie - zdałam za 7 razem, od ojca usłyszałam że niebezpiecznie wypuszczać takiego kierowcę jak ja na ulicę, prawo jazdy przeleżało 8 lat w szufladzie. W międzyczasie byly epizody jazdy, pojechałam z moim byłym który darł się na mnie jakbym mu co najmniej płytkę z GTA podeptała.
Rozwiązanie u mnie?
Własne auto. Tak, dopiero jak było mnie stać, zaczęłam jeździć. Niedrogie, bo 20 tys, ale w polautomacie, małe, zwinne.
Pierwsze jazdy - po nocy. Codziennie, a raczej conocnie.
Powtarzanie sobie, że jestem pełnoprawnym użytkownikiem drogi a jak ktoś ma do mnie problem, to ma wypier...
Ogólnie słowo wypier bardzo długo było na stałe w moim słowniku kierowcowym, cichymi wulgaryzmami dodawałam sobie pewności siebie.
Na początku wywaliłam z auta byłego, a wzięłam kumpla, z którym trenowałam taniec - gościa, co nie miał prawa jazdy, ale za to świetnie znał się na topografii miasta. Nigdy mnie nie krytykował, bo sam nic nie umiał, za to świetnie podpowiadał któredy jechać. Jeździliśmy na zajęcia, warsztaty, itp, zanim przełamałam się do jazdy dniowej do pracy.
Także ogólnie... Praktyka, praktyka i jeszcze raz praktyka. Plus trzeba bardzo dużo kląć. Teraz jeżdżę non stop, uwielbiam to, robię długie i krótkie trasy, a jedyne czego nienaiwdze to jeżdżenia po wsiach przez dziury.
To nie teoria ani nawet zdany egzamin czyni człowieka dobrym kierowcą, a praktyka. Tak więc bardzo dobrze do tego podchodzisz jeżdżąc sobie samej, Twoi rodzice zdecydowanie nie pomagają Ci nabrać pewności za kółkiem, zresztą duże miasta również. Ja mam prawo jazdy od 12 lat i dalej nienawidzę po nich jeździć. Gdy mam jechać do Warszawy albo nie daj Boże gdzieś na południe Polski przez Warszawę, od razu wszystkiego mi się odechciewa.
Nie poddawaj się, nie zapominaj, że potrafisz jeździć, zdałaś egzaminy, a poza tym nawet gdy popełnisz mały błąd na drodze - inni kierowcy też nie chcą być uczestnikami wypadku, więc sami zareagują w taki sposób, by do niego nie doszło. Ja też momentami wyjechałem jak debil albo nie zauważyłem znaku czy tam pieszego, takie sytuacje są nieuniknione i tyle. A jeśli potrzebujesz, by ktoś z Tobą pojeździł, to może odłóż kasę i pojeźdź z tym gościem, do którego chodziłaś na kursy. Coś mi mówi, że godzina z nim da Ci więcej pożytku niż 5 godzin z Twoim starym.
Powodzenia.
Wykup sobie dodatkowe jazdy z instruktorem, to najprostszy sposób na poćwiczenie z asekuracją
Instruktor nie "wyleczy" jej ze stresu i nerwów. Autorka najwidoczniej nie ma problemów z prowadzeniem pojazdu, tylko z emocjami.
Jeżeli strach nie blokuje jej podczas jazdy, najlepsza jest praktyka, bez pasażerów, którzy gotują krew w żyłach. Żaden kierowca nie lubi rad od postronnych.
Jeżeli auto ma 12 lat (to nie jest stary pojazd) i ma wady techniczne, to należy udać się do mechanika. Auto ma być sprawne i użyteczne.
Może mieć i 50, i nadal być sprawne.