#mPT6w
Lata mijały, syn wyrósł na przystojnego, młodego mężczyznę. Niedawno z nudów zacząłem przeglądać albumy z czasów dzieciństwa. Wyobraźcie sobie moje zdziwienie, gdy na jednej z fotografii z wycieczki szkolnej siedziałem koło chłopaka do złudzenia przypominającego mojego syna. Kolega również miał na imię Jakub.
Jakub chodził do równoległej klasy w technikum. Słynął z hulaszczego trybu życia i płytkiego podejścia do kobiet. Zaciążył kilka dziewczyn i nie chciał brać odpowiedzialności za żadne dziecko. Ostatecznie kilka lat temu się ożenił i ma trójkę dzieci.
Przeraża mnie to podobieństwo: tak samo ostrzyżone faliste włosy, te same brwi, ten sam szeroki uśmiech, szczupła sylwetka, nawet tak samo pozuje do zdjęć jak mój syn.
Kuba nie chce znać biologicznych rodziców, ale ta niepozorna sytuacja nie daje mi spokoju. Może to i głupi zbieg okoliczności, jednak mam dziwne przeczucie, że niechcący odnalazłem biologicznego ojca mojego dziecka.
Piękna historia ale chyba sprzed II Wojny Światowej. Legendarny Wielki R☆chacz który chodził od wioski do wioski i zostawiał swoje geny. Nawet za czasów PRLu nie dało by się nie wziąć odpowiedzialności i musiałby płacić alimenty ba wszystkie dzieci. A kto by utrzymywał rodzinę? Żona? Dziadkowie? A teraz kiedy można zrobić badania DNA takie historie nie mają prawa się zdarzyć.
Prawie, ale nie do końca.
Za komuny nie było to łatwe.
A tutaj mówimy o młodych imprezowiczach o znikomej możliwości zarabiania, więc nawet alimenty mogłyby być małym wsparciem.
No i dziecko wylądowało w adopcji, bo i matka go nie chciała, więc nikt o te alimenty nie walczył.
I "nie chciał brać odpowiedzialności": może wszystkie partnerki dokonały aborcji lub oddały do adopcji.
Zaginiony syn Umbriela?