#lGVzJ

Zawsze byłam cicha i zamknięta. Na studia wyjechałam do dalekiego miasta, nie znając nikogo. W akademiku trafiłam do budynku, w którym mieszkali studenci z zagranicy (wymiany i nie tylko). Chcąc nie chcąc musiałam komunikować się z nimi po angielsku i wtedy odkryłam, że gdy jestem w „trybie” anglojęzycznym, jestem lepszą wersją siebie. Łatwo nawiązuję kontakty, swobodnie się czuję i jestem szczęśliwsza. Nawiązywanie kontaktu z polskimi rówieśnikami po polsku jest dla mnie niesamowicie trudne. Brak tematów, niezręczna cisza. Nie potrafię się zintegrować z grupą na studiach, nawiązywać bliższych kontaktów niż: „Hej! Co tam?” na korytarzu. Umawiania się z Polakiem i rozmawiania po polsku nawet sobie nie mogę wyobrazić.
Nie potrafię funkcjonować po polsku. Jestem osobą aspołeczną po polsku i duszą towarzystwa po angielsku. Ktoś jeszcze tak ma?
Quakie Odpowiedz

Polski język jest dość trudny i jakby "zamknięty w sobie". Angielski jest dużo luźniejszy.
Z drugiej strony jeśli zmiana u Ciebie jest aż tak duża to myślę, że problem masz w głowie.
Być może zamknęłaś się w pewnych ramach w zwykłym życiu. A jak mówisz po angielsku to "stajesz się" bardziej otwarta. Trochę jak wybór postaci w grze.

SokoliWzrok Odpowiedz

Dla mnie angielski to prymitywny i niezbyt fajny język. Komunikuję się za jego pomocą, wtedy kiedy muszę.

Przypadektaki

Angielski nie jest prymitywny. Jest bardzo rozwiniety.

ohlala

Polski jest bardziej skomplikowany, ale angielskiemu wciąż daleko do bycia prymitywnym. To prędzej kwestia słabej znajomości języka i/lub ubogiego słownictwa.

Przypadektaki

Angielski ma 12 czasów. Przeciętny Polak potrafi tylko 3, a dobrze opanowane ma tylko 2 z mojego doświadczenia.

wyzwolonaa Odpowiedz

Tak podobno jest, w innym języku nasza osobowość może się zmienić. Ja na erasmusie nauczyłam się trochę hiszpańskiego i zaczęłam sama inicjować kontakty z płcią przeciwną (w Polsce tego nie robię). Mimo kaleczenia języka poznałam dwóch Hiszpanów, potrafili wspaniale grać na akordeonie

wyzwoIonaa

Raz nawet poznałam Zulusa. Kompletnie nie umiałam jego języka, ale miał dużą maczugę i w tej sytuacji język był mi potrzebny, ale nie do mówienia a raczej do innych rzeczy. Pamiętam jak ubrał się raz jak Tarzan, jak go zobaczyłam wiedziałam że będzie mój. W sumie tylko kilka razy się z nim spotkałam bo potem go deportowali bo był nielegalnie. Od tego czasu lubię migrantów i uważam, że każda Polka powinna dać się tak ubogacić

wyzwolonaa

Widać że nieudolny troll. Słowo "Zu*us" to postkolonialny relikt oznaczający mniej więcej to co n word. Ja zawsze mówię "Afroamerykanin z kraju X"

Dragomir

A o Aborygenach można jeszcze mowić, czy to są jacyś Afroaustralijczycy?

chybajednaknie

A to nie są australopitecy?

Dragomir

Chyba jednak nie - dokładnie jak Twój nick 😁

wyzwolonaa

Abo*ygeni to po prostu Australijczycy. To oni byli tam przez 40 000 lat, zanim biali ukradli ich ziemię

Dragomir

A Zulusi to Zulusi, byli tam zanim Holenrzy ich nie ubogacili. Nie wiem z czym masz problem.

wyzwolonaa

Ta nazwa jest obraźliwa, mniej więcej tak jak "polaczek". W dzisiejszych czasach mówi się Afroamerykanie

Dragomir

Afroamerykanie rodem z Afryki, którzy (jak ten Zulus) przyjechali do Europy. Dalsza dyskusja z tobą jest bezcelowa, dlatego muszę się zgodzić że masz całkowitą rację i jesteś najmądrzejszy na świecie. Przynajmniej póki ci matka kabla od kąkutera nie schowa.

Przypadektaki

Afroamerykanie to Amerykanie. Afrykańczycy to Afrykańczycy.

Hirex Odpowiedz

ja myślę że tu jednak chodzi o rozmiar

Przypadektaki

Nawet gdyby tak bylo, to dziwisz jej sie?

Dodaj anonimowe wyznanie