Na ulicy podszedł do mnie kiedyś chłopak i zaprosił do knajpki. Nie był to typ podrywacza, tylko bardziej piwniczaka. Ja wówczas byłam z kimś na stałe, więc nie mogłam się zgodzić. Główna historia dotyczy w sumie nie samego zdarzenia, ale tego, że wraca ono do mnie często w myślach. Wyobrażam sobie, co mogłam innego powiedzieć, zamiast zwykłego „niestety nie mogę, mam chłopaka”. Wyobrażam sobie przykładowo, jak daję poradę temu człowiekowi, jak powinien następnym razem zagadać, żeby udało mu się zaprosić jakąś dziewczynę. Zastanawiam się, czy mu się w końcu udało, czy się nie załamał po tym, jak go zbyłam.
Jeśli to czytasz, to wiedz, że życzę ci wspaniałej dziewczyny i szczęśliwego życia.
Dodaj anonimowe wyznanie
Na pewno się nie załamał. Pomijając to że podałaś dobry powód i w dodatku prawdziwy. Nawet gdybyś nie miała chlopaka i była 30 letnią dziewicą przecież mogłaś akurat iść do pracy albo na spotkanie rodzinne. Jeśli był zdrowy psychicznie na pewno liczył się z tym że 90 procent zapytanych mu odmówi.
Ale po co w ogóle o tym myślisz? Nie podobał ci się i tyle, jako kobieta masz prawo mieć preferencje
Ona nie napisała nic o tym czy podobał jej się wizualnie czy nie. Odmówiła mu, bo miała chłopaka. No ale wiemy, że dla ciebie wymaganie od kobiety wierności w związku to ,,patriarchalny ucisk" i wolisz sobie wmawiać, że odmówiła, bo jej się nie podobał, bo jakby się jej podobał, to by ,,otworzyła związek". I oczywiście pamiętajmy, że to działa jednostronnie, facet już musi być bezwzględnie wierny i akceptować związek jednostronnie otwarty. A no i facet pewnie już nie ma prawa mieć preferencji. XDDDD