#kiWcX

Moja matka urodziła niepełnosprawne dziecko, a potem zrobiła sobie następne, aby tym pierwszym miał się kto zająć. Tym następnym byłam ja. Już od najmłodszych lat byłam uczona robić wszystko dookoła siostry. Ona kompletnie nic nie może zrobić sama i tylko siedzi, gapi się w ścianę i ślini. Nie rozpoznaje nawet ludzi, którzy do niej podchodzą. A może rozpoznaje, tylko nie ma jak tego okazać. Jedni lekarze twierdzą tak, drudzy inaczej.
Że moim życiowym celem nie jest zajmowanie się nią, zaczęłam się domyślać już w podstawówce. To właśnie wtedy zaczęłam powoli odsuwać się od matki i opieki nad siostrą, kłamiąc o dodatkowych zajęciach i wymigując się ciężką nauką. Matce zawsze kłamałam, że to dlatego, że chcę kiedyś mieć dobrą pracę, aby zarabiać dużo pieniędzy dla siostry. To jej wystarczyło. I tak utrzymywało się aż do liceum. Tylko że zamiast na zajęcia dodatkowe chodziłam do pracy. W każdym wolnym momencie rozmawiałam też z ludźmi przez internet. Na moje osiemnaste urodziny kupiłam sobie bilet lotniczy, kilka dni później odebrałam paszport, jeszcze kilka dni później gotowa byłam do wyjazdu (zamieszkać miałam z przyjaciółką, poznaną właśnie przez internet).
Matka złapała mnie, gdy wychodziłam z mieszkania z walizką. Zostałam zwyzywana od niewdzięcznic. Własna matka wprost powiedziała, że zrobiła mnie tylko po to, aby nie musieć psuć sobie całego życia z moją siostrą. Nie przejmując się, wyszłam na zewnątrz i wsiadłam prosto do taksówki.

Dzisiaj po dwóch latach mieszkam sobie na spokojnie za granicą, wolno żyję, pracuję, spełniam marzenia, czasami imprezuję. Żyję jak każda normalna młoda kobieta żyć powinna i nie mam żadnego poczucia winy, chociaż matka wciąż skarży się po rodzinie, jaka to jestem niewdzięczna, bo porzuciłam siostrę w potrzebie.
Rumek12 Odpowiedz

Kolejne wyznanie pro aborcyjnej oszołomki, która wieszczy koniec świata na skutek konieczności zajęcia się kimś.

Diddl

Znowu ty.. W wyznaniu nie ma nic o aborcji. Serio uważasz że robienie dziecka tylko po to, żeby zajęło się niepełnosprawnym rodzeństwem jest w porządku? Autorka nie ma obowiązku zajmować się siostrą. Jej matka nie powinna zrzucać odpowiedzialności za swoje decyzje (urodzenie niepełnosprawnego dziecka) na drugie zdrowe dziecko. Co jeśli choroba siostry genetyczna i autorka też urodziłaby się chora? Matka urodziłaby trzecie dziecko i tak do skutku aż urodzi się zdrowe, żeby zajęło się chorym rodzeństwem? Uważasz za normalne mówienie swojemu dziecku, że zrobiło się je tylko po to, żeby nie musieć sobie psuć całego życia z niepełnosprawnym dzieckiem? Przypominam - urodzenie niepełnosprawnego dziecka to była jej decyzja, ono samo się na świat nie prosiło, podobnie autorka. Co prawda nie wiemy co dokładnie jest siostrze autorki, czy zostało to wykryte w trakcie badań prenatalnych, ale skoro autorka napisała, że jej matka urodziła niepełnosprawne dziecko, to jej siostra nie zachorowała nagle w trakcie życia ani w wyniku komplikacji przy porodzie. Iloma niepełnosprawnymi (w takim stanie jak siostra autorki) ty się opiekowałeś? Pewnie żadnymi.

Dodaj anonimowe wyznanie