Dawno temu poznałem wspaniałą dziewczynę. Dosłownie mój ideał, moja jedna na milion. Do niczego nigdy w życiu nie byłem tak pewny jak do niej. Wydawałoby się, że wszystko jest dobrze i nic nie może pójść źle, aż pewnego dnia wszystko szlag trafił. Za długo się czaiłem i się mną znudziła. Zawsze chciałem wszystko robić dobrze, a wyszło jak zawsze. Minął już długi czas od naszego rozstania, a ja dalej do dzisiejszego dnia pluję sobie w brodę, że nie postarałem się bardziej. Zrobiłbym wszystko, by ją odzyskać, ale niestety takiej możliwości już nie ma i nie będzie. Cały czas coś do niej czuję, pomimo że nie mogę z nią być. Może powiecie, że to głupie i bezcelowe oraz że ranię sam siebie, ale nie umiem o niej zapomnieć.
Dodaj anonimowe wyznanie
Zrobiłbyś wszystko, powiadasz?
Daj na siebie jakieś namiary.
A co?
Masz jakieś plany remontowe? 🤔
Skąd wiesz???
Dach przecieka, rura odpływowa w kuchni zatkana dalej niż 7 metrów bo spirala się luźno kręci, tapetowanie, malowanie, a mi się nie chce tracić resztek mojego czasu na takie pierdoły.
Ona Cię nie chciała więc spędzisz życie żałując, że nie jesteś z osobą, która Cię nie chciała. Najzdrowsze co można dla siebie zrobić to po prostu nauczyć się iść dalej w życiu.
Idealizujesz jakaś łaskę, a tak naprawdę mogła mieć podły charakter 🤷🏻
Ty byś zrobił wszystko dla niej, a co ona zrobiłaby dla Ciebie? Paradoksalnie najlepsze co mogła zrobić już zrobiła - uwolniła Cię od siebie.