Miałem okropny dzień w pracy. Jestem konsultantem telefonicznym w znanej platformie telewizyjnej i zajmuję się windykacją. Możecie sobie wyobrazić codzienne słuchanie tego jakim się jest ch**** podczas każdej rozmowy z dłużnikiem...
Tego dnia miałem serdecznie dość. Kiedy wracałem z pracy, zaczepił mnie na chodniku pewien bezdomny, albo zwykły menel, i poprosił o papierosa, a ja wyładowałem na nim moją złość warcząc, że "sam bym, k****, chętnie zapalił, a nie mam, więc daj mi pan spokój".
Minąłem pana, ale ten zawołał, żebym zaczekał. Podszedł do mnie i wyciągnął z kieszeni zmiętą paczkę po papierosach, w której było kilka różnych rodzajów fajek do wyboru i powiedział, żebym się poczęstował i rozluźnił i że on sobie tak po prostu zbiera fajki "na potem".
Wyobraźcie sobie moją minę.
Mieszkam za granicą, a w mojej szkole używamy laptopów zamiast podręczników. W tym roku dostaliśmy nowe modele, takie z ekranem dotykowym i wszystkimi bajerami. Fajna sprawa, jednak wiadomo, że owych laptopów możemy używać tylko do spraw edukacyjnych, tak że Facebooka na matmie nie mogę sprawdzić. Co innego z Anonimowymi... Nie jest to typowa strona, jak np. Instagram czy Twitter, więc szkoła od razu blokować nie może. Dalej, jest to polska strona. Nie wiem na jakiej zasadzie to działa, ale ludzie, którzy nadzorują naszą działalność, jakimś cudem nie zablokowali żadnych stron zagranicznych. Tak że czasem podczas lekcji, gdy skończyliśmy cały materiał i mieliśmy 5-10 minut na odrobienie zadania czy coś, to ja wchodziłam na Anonimowe. Wszystko pięknie, ładnie, nikt nigdy mnie nie zablokował. Do czasu.
Tego feralnego dnia mieliśmy zacząć pisać wypracowanie. Niestety nic mi nie przychodziło do głowy, a wiedząc, że mam czas (jak codziennie) do 23:59, to po prostu weszłam na Anonimowe. Czytam, czytam, a tu nagle wyskakuje całej klasie (włącznie ze mną oczywiście) komunikat od administratora, że wchodzimy na nieodpowiednie strony. Wszyscy zaczynają się rozglądać wokół siebie, szukając winnego. Mnie oblał zimny pot, już widzę siebie u dyrektora, ale nic potem się nie stało. Ja wyszłam z Anonimowych, zapomniałam o sprawie i koniec.
Na następny dzień zostałam wezwana do pokoju technicznego. Ze mną była jeszcze pani w rodzaju wicedyrektorki. Oczywiście wezwanie w sprawie moich Anonimowych. Najpierw dostaję naganę i wykład o tym, jak nie szanuję własności szkoły. Potem mam jeszcze raz pokazać stronkę. Wicedyrektorka patrzy, czyta, ale widzi, że to obcy język. Nie ma żadnych zdjęć, ale wystrój strony jest "mroczny", więc nadal patrzy podejrzanie. W końcu pyta co to za strona i w jakim języku. Wiedząc, że mamy w szkole tłumacza polskiego, palnęłam, że to... białoruski. Kobieta patrzy dziwnie i mówi, że to przecież nie wygląda na "russian". Ja natomiast ucieszona mówię, że oczywiście, że nie, bo to "belarusian". Kobieta patrzy jeszcze bardziej podejrzanie, chyba wątpi w istnienie tego języka. W końcu wiedziałam, że nic innego mi nie zostaje jak pogrążyć się kompletnie w kłamstwie. Zaczęłam płakać. Technik w szoku, wicedyrektorka też. Więc ja mówię, że tęsknię za Polską, moim krajem ojczystym, moimi przyjaciółmi, a "Anonimowe" to polsko-białoruski odpowiednik Facebooka, coś w rodzaju VK (którego szkoła zablokowała po tym, jak wielu Ukraińców z niego korzystało). Potem jeszcze wspomniałam o tym, jak w Polsce prawie wszyscy znają białoruski, tak jak na Ukrainie rosyjski.
W skrócie :zostałam wysłana do psychologa, żeby się uspokoić, ostatecznie pozwolono mi z mojego "Facebooka" korzystać, ale tylko podczas lunchu. Nie mam pojęcia jakim cudem to przeszło, ale na całe szczęście nauczyło mnie to nie wchodzić już na Anonimowe podczas lekcji. Dziękuję i dobranoc.
Wczoraj miałem imieniny i dostałem z tej okazji prezent od koleżanki z pracy. Byłem zdziwiony, że w ogóle pamiętała – sam nie obchodzę imienin. Jednak to kobieta o dobre 30 lat starsza, a wiem, że wśród starszego pokolenia imieniny nadal się obchodzi. Podziękowałem wiec grzecznie za upominek. Gdy go potem rozpakowałem, trochę się zdziwiłem.
Wręczyła mi kubek z napisem: „Na górze róże, na dole fiołki, my się bzykamy jak dwie biedronki”. W środku była karteczka z adresem zamieszkania.
Boję się jutro iść do pracy.
Przeziębienie - leczone trwa tydzień, nieleczone 7 dni. Problem zaczął się wtedy, gdy piąty tydzień nie ustępował mi kaszel. Lekarz robi osłuch; nic tu nie ma. Prześwietlenie, morfologia - czysto. Alergia, brak. Tydzień L4, ustępuje i nawraca. Leki, inhalacje, nebulizacje, syropy, nic.
Przeziębienie zawsze trwa u mnie tak samo: dzień rozbicia, dzień bólu gardła, dzień kataru i 3 dni kaszlu. Ten schemat jest identyczny od wielu lat, jednak tym razem zawiesiłem się w fazie kaszlu, "program" nie odpowiada.
Co zrobiłem - wykorzystałem nieśmiertelną radę ludzi z IT - wyłącz i włącz. Celowo się przeziębiłem ponownie i przeszedłem całą drogę od bólu gardła po kaszel.
Przeszło...
Dawno dawno temu, pod jakimś wyznaniem, jedna z użytkowniczek rzuciła swój autorski pro tip dla facetów. Stwierdziła, że jeśli mężczyźni będą robić krótkie notatki podczas ważnych okazji spędzanych ze swoimi drugimi połówkami, to później zrobią na nich wrażenie, że tak wszystko pamiętają.
Jakiś czas później miałem okazję to wypróbować. Skoro dziewczyny podobno uważają to za romantyczne, to czemu nie? Zapisywałem sobie jaka była pogoda, co jedliśmy, gdzie, co miała na sobie... Robiłem tak po naszej pierwszej randce, pierwszych walentynkach, pierwszych wspólnych urodzinach, sylwestrze, pierwszym razie itp.
Nawet nie wiecie ile radości miała moja dziewczyna, gdy na ostatnią rocznicę wyrecytowałem "poemat" o naszych pamiętnych uroczystościach. Była zachwycona, choć doskonale wiem, że to nie była twórczość najwyższych lotów.
Wielkie dzięki, anonimowa koleżanko.
Pewnego dnia przyszła do mojej mamy "ciocia" na ploteczki. W pewnym momencie ciocia odebrała telefon od kolegi. Wpadłam wtedy na arcymądry pomysł zrobienia przypału cioci (miałam 9 lat, czyli te czasy, kiedy chłopaki są generalnie fu). Podbiegłam wtedy do telefonu i wykrzyczałam "Dżela cię kocha! Dżela cię kocha!". Ciocia strasznie się wtedy wkurzyła. Okazało się, że kolega miał telefon na głośniku i usłyszała to jego narzeczona. Była ona strasznie zaborcza i ciągle zazdrosna, więc mój wybryk rozpętał burzę. Jakiś czas później okazało się, że ciocia faktycznie miała z nim romans i nieświadomie powiadomiłam o tym jego narzeczoną.
Będzie o bajkach dla dzieci... i dla dorosłych.
Wpadasz do kolegi z pracy wieczorkiem na piwko. Jego żonka źle się czuje, więc pyta, czy nie włączymy młodej (7 lat) jakiejś bajki i nie zajrzymy od czasu do czasu. Spoko luz. Dogadujemy się z młodą, przeglądamy listę bajek do obejrzenia i nic się zbytnio jej nie podoba. Wpadamy na pomysł Króla Lwa. Nawet stwierdziliśmy, że chwilę z nią posiedzimy i... Zostaliśmy do końca.
To uczucie, gdy po raz trzeci spoglądasz w trakcie seansu na kolegę, a ten przeciera sobie oczy, a ty masz całkiem podobnie. Tak oto dwóch byków w okolicach trzydziestki wzruszyło się mniej więcej podobnie, jak 7-letnia dziewczynka. Ciekawe jest to, że jesteśmy raczej z tych ludzi, którzy się łatwo nie wzruszają. W pracy czasem musimy informować rodziny o śmierci pacjentów, babrać się we flakach, a wzruszyła nas bajka dla dzieci.
Polecam!
Była tu niedawno historia o siostrze, która, mimo sprzeciwów autorki, podrzuciła jej swoje dzieci i pojechała na wakacje. Większość popierała autorkę, część twierdziła, że dzieci niczemu winne i zachowała się źle. Nie chciało mi się czytać całej dyskusji, bo była ogromna, ale wydaje mi się, że niewiele osób zwróciło uwagę na to, co najistotniejsze. Te dzieci nie wiadomo jak długo stały same pod drzwiami, naprawdę wiele rzeczy mogło się im przydarzyć. Dlatego teraz ja wam coś opowiem.
To było 15 lat temu, kuzynka mojego męża miała zająć się siedmioletnią córeczką swojej siostry, gdy ta jechała w delegacje. Podobno mała była spokojna i grzeczna, wystarczyło ją zostawić w sypialni z soczkiem, jakimś jedzeniem i zabawkami, i zajęłaby się sama sobą, gdy jej ciocia była w pracy. Już kilka razy takie sytuacje miały miejsce. Tym razem umówione były na styk, matka dziewczynki zaraz po powrocie siostry z pracy miała od razu jechać, na wszelki wypadek umówiły się, że w razie korków mała poczeka sobie sama pod drzwiami kilka minut.
Sytuacja jednak miała się inaczej, nagle pojawił się problem z transportem, wyjazd miał się odbyć godzinę wcześniej. W tamtym czasie żadna z sióstr nie miała komórki, nie było też jak zadzwonić do pracy. Matka stwierdziła, że dziewczynka spokojnie poczeka sobie tę godzinkę pod drzwiami.
Tego dnia rzeczywiście były korki, gdy kuzynka męża w końcu wróciła do domu, pod drzwiami nikogo nie zastała. Chodziła po sąsiadach, ale nikt dziewczynki nie widział. Poszła na policję, ale oni na razie nie chcieli nic zrobić, z matką nie było kontaktu, nie wiadomo czy się nie rozmyśliła i nie powierzyła opieki komuś innemu. Czy mieli prawo tak zrobić? To do tej pory jest to kwestią sporną w tej rodzinie.
Gdy matka w końcu dotarła do hotelu i się odezwała minęło prawie 10 godzin, dopiero wtedy podjęto jakieś kroki. Dziewczynkę znalazł następnego dnia przypadkowy przechodzień, leżała przy drodze, nieprzytomna, pobita i zgwałcona. Gdy już była w stanie, powiedziała, że gdy czekała na ciocię na klatce podszedł do niej pan, spytał co robi i powiedział, że jest przyjacielem cioci i ma jej popilnować, bo cioci coś wypadło. Tym panem był brat sąsiada z góry, który wracał z odwiedzin od niego. Dziewczynka miała zostać bez opieki "tylko" półtorej godziny. Skończyło się ogromnymi problemami psychicznymi, kilkoma dużymi bliznami i zarażeniem wirusem HIV.
Wciąż autorka tamtego wyznania nie powinna reagować powiadomieniem policji na podrzucenie jej dzieci i zostawienie ich samych na nie wiadomo ile czasu?
Kiedy miałam 17 lat, z moim chłopakiem zadowalaliśmy się miłością francuską. Byłam wtedy mało asertywna i jeszcze niedoświadczona...
Kiedyś miałam grzybicę pochwy... Oczywiście mój chłopak chciał mi zrobić dobrze, na co się nie godziłam... do czasu. Głupio mi było mu powiedzieć, że mam grzyba, więc w końcu zrobił to co chciał. Na końcu powiedział, że smakowałam dziś wyjątkowo dobrze.
Myślałam, że zwymiotuję. Nigdy mu nie powiedziałam, chociaż jesteśmy już ze sobą 10 lat i kilka lat po ślubie :)
Po maturze przez kilka miesięcy pracowałam jako kelnerka w restauracji. Praca na czarno i zarobki tragiczne (5 zł za godzinę), ale bardzo potrzebowałam kasy, a w moim zapyziałym miasteczku nic innego nie było. Ogólnie pracę samą w sobie wspominam miło, miałam fajnych współpracowników i spoko kierowniczkę, szef do restauracji zaglądał raz na miesiąc, gdy przynosił wypłatę, ruch był niewielki, jedynie w weekendy był spory, ale ogólnie nie było tam presji czy stresu. Jedynie te marne zarobki były problemem.
Pracowałam tam do końca września, a później wyjechałam na studia do innego miasta. Kilka tygodni później przyjechałam do domu rodzinnego i wybrałam się do miasta ze znajomymi. Przechodząc koło mojego starego miejsca pracy, zobaczyłam, że jest tam teraz zupełnie nowa restauracja, od znajomych dowiedziałam się, że starą zamknęli w październiku, niedługo po moim odejściu, bo przynosiła za dużo strat.
Do dziś zastanawiam się, czy to nie była moja wina. Otóż pracując tam, zwyczajnie kradłam. Pierwszy raz zdarzyło mi się, gdy siedziałam sama na ogródku, a moim jedynym klientem był młody chłopak, który zamawiał tylko piwa. Pił jedno, potem brał drugie i znowu pił, i tak z osiem razy. Mi się nie chciało za każdym razem schodzić na dół i wbijać na kasę, więc po prostu zapisywałam ile piw wypił i postanowiłam wszystko wbić na końcu, gdy już będzie płacił. Tak się złożyło, że w pewnym momencie przyszli nowi klienci i zamówili coś do jedzenia, więc musiałam pójść i złożyć zamówienie na kuchni, a gdy wróciłam, to chłopaka od piw już nie było, zwyczajnie zwiał. Gdybym wbiła te piwa na kasę, to sama musiałabym za nie zapłacić, więc zdecydowałam po prostu tego nie robić i o sprawie zapomnieć.
Po kilku dniach, gdy zorientowałam się, że nikt tego nie zauważył, wkręciłam się w te oszustwa. Później poszło już łatwo, dawałam alkohol znajomym i nie wbijałam na kasę, czasem po pracy zostawałyśmy z koleżanką i upijałyśmy się na koszt firmy. Kamery w pracy były, ale nie działały, bo szef oszczędzał na czym się tylko dało. Potem poszłam o krok dalej i zaczęłam podkradać pieniądze. Gdy ktoś coś kupił, ale nie chciał paragonu (np. dawał wyliczoną kasę i od razu odchodził) nie wbijałam tego w ogóle i pieniądze chowałam do kieszeni.
Nie mam pojęcia ile ukradłam, ale naprawdę było tego sporo. Wmawiałam sobie, że to taki bonus do tej żałosnej stawki godzinowej. Przez te kilka miesięcy nikt się nie zorientował, a z pracy odeszłam w dobrych relacjach z szefem i kierowniczką. Choć minęło już 6 lat, to nadal mam wyrzuty sumienia, że restauracja splajtowała przeze mnie.
Dodaj anonimowe wyznanie