Właśnie kończy się coś ważnego w moim życiu.
Mam 30 lat, od 12. jestem w związku. Właściwie od początku rozmawialiśmy z moim mężem Remikiem na temat dziecka. Moje podejście zawsze było takie samo - chcę mieć dziecko, ale adoptowane. Jestem obciążona genetycznie poważną chorobą, nie chcę tego przekazywać dalej. Ciąży i porodu zawsze się bałam. I na dodatek mogłabym zapewnić dom dziecku, które go potrzebuje. Remik zawsze powtarzał, że mi się odmieni, a po moich stanowczych przeczeniach przytakiwał mi i stwierdzał, że czy swoje, czy adoptowane - on każde dziecko pokocha. Wierzyłam mu, bo czemu miałabym nie wierzyć?
Problem pojawił się po naszym ślubie. Remik zaczął nalegać na to, żebyśmy zrobili sobie dziecko. Ja próbując sprowadzić go na ziemię powtarzałam mu, że nie tak się umawialiśmy. Że mówił mi, że możemy adoptować dziecko i dla niego nie będzie miało to żadnego znaczenia. Wtedy przyznał mi się, że tylko tak mówił, żeby się o to ze mną nie kłócić. Zajebiście. W tym wszystkim zapomniał, że to ja byłabym matką, a jak wiadomo, na matce ciąży dużo większą odpowiedzialność i to od samego poczęcia. Powiedział mi, że nie wyobraża sobie życia bez NASZEGO dziecka, a na adopcję nie ma szans.
Po tych słowach wyszłam do pokoju i zaczęłam się pakować.
Za kilka dni ostatnia rozprawa. Bierzemy rozwód za porozumieniem stron.
Piętro niżej mieszka rodzina, która ma trójkę dzieci, w tym jedno na oko 1,5-roczne. I właśnie to najmłodsze za każdym razem, gdy widzi kogoś obcego, np. na klatce, wydziera się wniebogłosy. Nie że płacze, agresywnie krzyczy na drugą osobę, jakby chciało kogoś wystarczyć.
Co ciekawe, ta sama rodzina ma również yorka (albo innego tego typu "psa"), który szczeka jak opętany na każdego.
Któregoś dnia gdy wracałem do mieszkania, ich drzwi były otwarte na oścież. To co zobaczyłem mnie zamurowało.
Dziecko normalnie popylało na czworaka za psem, bez ubrań, brudne od jedzenia, obwąchiwało wszystko i wszystkich, a gdy mnie zobaczyło, wyskoczyło na klatkę razem z psem, żeby mnie oszczekać.
Teraz nie wiem, czy to tylko zabawa, czy jednak dzwonić po jakieś służby.
Jako 9-latka byłam w posiadaniu dwóch królików miniaturowych. Pewnego dnia kuzynka (wtedy 6-latka) przyjechała do mnie w odwiedziny. Króliczki siedziały sobie w swojej "klatce" i skubały świeżo dosypaną karmę... Usiadłyśmy sobie przy nich, głaskałyśmy i w pewnym momencie zauważyłam, jak młoda wyżera im słonecznik. Nie zastanawiając się długo, wzięłam jednego króliczego bobka w palce i dałam jej do spróbowania mówiąc, że to "pyszna kuleczka warzywna" (nie, nie próbowałam, powiedziałam tak, by to zjadła). No i kurde zjadła...
Jeżuu, jak przypomnę sobie wtedy moje duszenie się śmiechem... Chyba zły ze mnie człowiek, ugościłam siostrę króliczymi bobkami.
Mieszkamy razem z babcią. Babcia jest typową starszą kobietą - czas spędza głównie na gotowaniu, oglądaniu seriali, czytaniu gazet. Nie wyróżniała się niczym szczególnym. Jednak nie miałam racji.
Pewnego dnia babcia zawołała mnie do siebie. Miała bardzo zadowoloną minę i z dumą pokazała mi jakiś cienki, trochę pogięty zeszyt. Na każdej stronie miał rzędy wyrazów typu "byskit", "dżus", "sandłicz", "bir" i tym podobne. W pierwszej chwili nie ogarnęłam o co chodzi, ale babcia już pośpieszyła z tłumaczeniem.
- Tyle czasu spędzam przed tym telewizorem, to niech chociaż będzie z tego seansowania jakiś pożytek! - tu pokazała na zeszyt. - Od teraz uczę się angielskiego.
A że babcia ogląda głównie zagraniczne programy o gotowaniu i telenowele, to oczywiste, że jej zasób słownictwa stanowią póki co takie słowa jak "mąka", "jajka", "córka", "wymieszać", "wesele" - i tak na zmianę.
Do poziomu "native" trochę jej jeszcze brakuje, pisownia też pozostawia wiele do życzenia, ale to nic - jestem z niej dumna! Kiedy tylko mam czas, próbuję jej co nieco wytłumaczyć - a babcia naprawdę sobie dobrze radzi ;)
Dzisiaj rano byłem tak zaspany, że jadąc samochodem przeżegnałem się mijając fotoradar, bo uznałem go za kapliczkę :D
Wyznanie będzie o tym, jak nauczyłam się nie oceniać książki po okładce - a konkretniej nie oceniać ludzi na podstawie ich wyglądu, rasy etc.
Sytuacja miała miejsce w tramwaju, a właściwie już na pierwszym przystanku. Zaczepił mnie mężczyzna podchodzący pod 40., gość ewidentnie z rejonu Indii czy Pakistanu. Polskiego nie znał, angielski lepiej.
Prosił, żeby przetłumaczyć mu jakiś dokument z fotografii z telefonu, więc grzecznie powiedziałam co i jak - chodziło o jakąś datę dostarczenia dokumentów.
Przyjechał mój transport, więc biorę torbę i plecak, mówię goodbye, ale nie. Okazuje się, że jedziemy razem. Oczywiście siedząc koło siebie. 14 przystanków. Yeey.
Zostaliśmy znajomymi na Fb, opowiedział mi całą historię swojego życia, a jakże - okazał się mikrobiologiem, który współpracuje z armią USA! Po prostu niesamowite.
No nic. Tłok w tramwaju, a my oczywiście szprechamy po angielsku, wszystkie babcie i inne osobistości tramwajowe gały na nas.
W końcu mój przystanek. Próbuję się jakoś grzecznie wyrwać, wysiadam - NIE.
Wysiada ze mną.
Żegnamy się rzewnie, gość zaprasza mnie na jedzenie czy coś tam.
Odmawiam i tłumaczę, że jadę do domu, na pożegnanie zostaję przytulona, po czym gość W KOŃCU sobie idzie.
A ja wkładam rękę do kieszeni - a tam nie ma ani słuchawek, ani telefonu. Zaglądam do torby - nie ma telefonu. Szybka dedukcja - gość zapierniczył mi telefon!
Wołam do niego (akurat przechodził przez pasy), żeby zaczekał. Obejrzał się i poszedł dalej.
Nigdy nie zapomnę tego uczucia w nogach. Biegłam za nim jak Usain Bolt.
Dopadłam go prawie płacząc, żeby mi oddał telefon. Obmacałam go całego, lud się patrzy, ja zapłakana, a telefonu nie ma...
Ściągnęłam plecak. Otwieram... Telefon był w plecaku. Do tej pory nie mogę sobie przypomnieć, kiedy go tam wrzuciłam.
Takiego wstydu to się w życiu nie najadłam.
Gość na szczęście nie zrobił mi awantury, poszedł dalej. Ja natomiast do dziś czuję na sobie wzrok wszystkich ludzi, którzy to widzieli.
Za czasów szkoły zawsze byłam klasowym wyrzutkiem, w sumie to po kilku latach dało się przyzwyczaić do codziennego nękania, ale najbardziej przykro było mi zawsze w okresie świątecznym. Wiadomo, mikołajki klasowe, każdy kogoś losuje i kupuje tej osobie prezent. W podstawówce zawsze każdy dawał daną kwotę i to rodzice kupowali prezenty dla całej klasy, tak by każdy dostał to samo. W gimnazjum i liceum każdy musiał coś kupić wylosowanej osobie. Jako że mnie nikt nie lubił, to też nikt nigdy nie chciał mnie wylosować, jednak zawsze jakiś pechowiec musiał kupić mi prezent... Prawie zawsze, były lata, w których nawet mnie nie dopisali do losowania. I kiedy cała klasa radośnie dawała sobie prezenty, ja siedziałam z malutką nadzieją, że dostanę cokolwiek, lecz nikt nie podchodził. Sama zawsze starałam się, by kupić komuś coś fajnego, zwykle nawet przekraczałam kwotę, która była ustalana, by na pewno dana osoba się ucieszyła.
Jakie prezenty mi dawali? Starego miśka, który jeszcze był obklejony jakimś cukierkiem, czy starą książkę i słodycze po terminie. Każdego roku, jeśli coś od nich dostawałam, to były to właśnie śmiecie tego typu. Wstydziłam się z tym przychodzić do domu, pokazywać to mamie, która zawsze od razu pytała co dostałam. Wracając do domu taki "prezent" wyrzucałam, po czym szłam do sklepu kupić sobie jakiś inny, by móc z uśmiechem wrócić do domu i pochwalić się, że dostałam coś fajnego.
Nikt się nigdy nie dowiedział o moim procederze, ale mimo że szkołę już dawno skończyłam, to w okresie świątecznym zwykle chodzi mi to wszystko po głowie i jest mi smutno, że nawet na te głupie mikołajki szkoda było komuś pójść do sklepu i kupić jakiegoś pluszaka.
Pracuję w systemie dzień - noc, zależy jak zmiana wypadnie. Akurat po kilku takich niedospanych nockach miałam wykład (studiuję). Był to chyba setny lektorat w tym dniu, na dodatek nudny jak flaki z olejem i stało się... odpłynęłam. Z impetem walącej się wieży pieprznęłam jak długa wprost na lukę między ławkami. Zrobił się szum i wielkie zamieszanie, a mi było tak wstyd, że udałam, iż zemdlałam. "Ocknęłam się" minutę później, żeby nie udawać za długo, bo chyba nie jestem w tym najlepsza.
Wszyscy mnie ratowali, żodyn nie wie, że walnęłam kimę, żodyn!
Jestem psychiatrą dzieci i młodzieży. Praca trudna, ale daje mi bardzo dużo satysfakcji. Niemal rok temu na oddział trafiła 16-latka z ciężką depresją i, mówiąc ogólnie, skutkami długotrwałego zażywania pewnego narkotyku - stany lękowe, halucynacje, zaburzenia rytmu serca i parę innych. Po pewnym czasie doprowadziliśmy ją do jako takiego stanu, została wypisana z lekami, poradzono pójść na psychoterapię. Nie była chętna do współpracy, przez większość czasu siedziała, wpatrzona w okno albo ścianę, ale to nie jest niczym niezwykłym na tym oddziale. Pacjentkę odbierali jej rodzice. Znacie to uczucie, kiedy kojarzycie jakąś osobę, ale nie wiecie skąd? To było dokładnie to.
Po jakimś tygodniu doznałam olśnienia. Byli to moi dawni sąsiedzi - jeszcze na studiach przez dwa lata wynajmowałam pokój w bloku, gdzie generalnie wszyscy mieszkańcy byli w porządku. Poza nimi. Wówczas dziewczynka miała jakieś 5-6 lat, często nie płakała, a ryczała - nawet nie wiecie, jaki to rozdzierający dźwięk i straszne uczucie, kiedy się to słyszy, a nie da nic zrobić, kiedy dziecko woła "mamo! mamusiu!" przez pół godziny, aż pada ze zmęczenia; nigdy nie widziałam, żeby rodzice ją dotykali - trzymali za rękę, nosili, raz, kiedy upadła, nie podnieśli jej, tylko stali nad nią i beznamiętnie mówili "Madziu, wstawaj". Miała starsze rodzeństwo, chyba brata, i jego traktowali normalnie.
Razem ze współlokatorkami zgłosiłyśmy sprawę na policję, ale przyszli, popatrzyli, i nic z tego nie wynikło, bo przecież zadbane, czyste, najedzone, nie bite, płaczliwe, nic niezwykłego, a nagrania płaczu nie zrobiły na nich wrażenia.
Niedawno rozmawiałam ze znajomą psychoterapeutką i od słowa do słowa doszłyśmy do tego, że była u niej ta właśnie Magda. Okazało się, że jednak ojciec ją bił, matka nie reagowała, bratem się niby zajmowali, ale był zastraszany; ona, nie mogąc wytrzymać, uciekła z domu, w końcu została odnaleziona, nie mogąc znaleźć spokoju w rzeczywistości uciekła w świat narkotyku, którego zdobycie, jeśli się wie w jaki sposób, nie jest trudne.
Nie wiem, co jest najsmutniejsze w tym wszystkim - zachowanie rodziców, policji, szkoły (na pewno było widać różnicę w zachowaniu)? Trudno powiedzieć. Nie jest to odosobniony przypadek, wręcz jest ich coraz więcej, patologia ma różne oblicza. A wy nie wahajcie się zgłaszać takich przypadków, bo może się uda i pośrednio zapobiegniecie kolejnym takim katastrofom.
Dostałam kiedyś wino w prezencie, bo bardzo lubię je pić. Było tak dobre, tak niebanalne i tak świetne, że zachwytom nie było końca. Mogę powiedzieć, że w życiu nie piłam tak dobrego wina! Zrobiłam nawet zdjęcie butelki i jak byłam w sklepie po wino, zawsze szukałam tego konkretnego. Trwało to z półtora roku.
Dziś też byłam w sklepie po wino i jest! To to! Chwytam za butelkę, a tam cena... 8 zł.
Jak się okazało, czasami po dobre trzeba patrzeć mocno w dół, nie w górę.
Jako biedna studentka właśnie wygrałam życie. Tylko przy kasie mi jakoś głupio było, bo nie wyglądam jakbym lubiła tanie siarczany.
Dodaj anonimowe wyznanie