#MIYww

Kiedy miałam jakieś 8 lat, tuż przed wyjazdem na zimowisko, dopadła mnie ospa. Na szczęście wykurowałam się na tyle szybko, by móc odbyć wyjazd.
Podczas jakieś wycieczki zauważyłam, że starszy chłopak, może 13-, 14-letni, ma na twarzy pełno czerwonych kropek. Podeszłam do niego i z radosną beztroską powiedziałam, że ja też niedawno miałam ospę i żeby się nie martwił, bo to minie.

Nie zrozumiałam czemu chłopak się bardzo zmieszał i nic nie powiedział, a jego kolega dostał ataku śmiechu.

Jeśli to czytasz, wybacz proszę dziecku, które chciało dobrze, a wyszło mu jak zwykle... ;)

P.S. Bezwzględna karma dopadła mnie parę lat później i przez cały okres dojrzewania sama musiałam walczyć z drugą "ospą".

#G7MxR

Nie wiem gdzie i komu się wygadać, a to chyba jest najlepsze miejsce... chodzi o moją żonę.
Mamy dwójkę dzieci, plany kupna domu, niby wszystko fajnie, jak ma być, ale... już kiedyś mnie zdradziła. OK, wybaczyłem, może dla dzieci, może chciałem, może bałem się po prostu zostać sam.
Czas leczy rany. Zaczęła prace w miejscu, gdzie przede wszystkim pracują faceci. I zaczęło się pisanie z różnymi kolesiami. Jak z nią o tym rozmawiałem, to mówiła, że chce mieć normalne życie i znajomych. Tylko że ja cały czas czuję się oszukiwany, bo pisze z nimi tak, żebym tego nie widział. Co się dzieje jak jestem w pracy nie wiem (pracuję na nocki).

Może ja jestem przewrażliwiony, już sam nie wiem, co mam o tym myśleć. Zaczynam fiksować i nie wiem, czy potrafię jej jeszcze zaufać. Ja rozumiem, że można mieć znajomych itd., nie chcę jej zamykać w klatce! Nie chcę kontrolować jej telefonu. Po prostu nie chcę być oszukiwany, bo ja tego nie robię! Nie chcę jej zostawiać, chcę z nią spędzić resztę życia, tylko nie wiem, czy potrafię. Możecie dać mi jakąś radę? I dzięki, że choć tutaj mogłem się wygadać.

#7IHf3

Uczyłam się w jednym z liceów w szkole dla osób niepełnosprawnych. Byłam w pierwszej klasie. Pewnego dnia pani dyrektor ogłosiła, że jest możliwość, by zapisać się na tzw. paczki mikołajkowe. Jeśli by się udało, w grudniu mieliśmy jechać do pewnej miejscowości na oficjalny "bankiet" połączony z wręczeniem prezentów. Nie znałam szczegółów, jednakże z tego co słyszałam warto było, bo mogłam otrzymać, w tamtym okresie bardzo potrzebny mi, magnetofon. Poprzedni zniszczył się, więc jeszcze bardziej cieszyłam się, że udało mi się być w grupie osób, które pojadą na imprezę dobroczynną.

Doczekaliśmy się grudnia, wszyscy wybrani z naszej szkoły zapakowani w autokar, jedziemy. Na miejscu byliśmy w salonie samochodowym. Jeden z dealerów był sponsorem. Klimat typowy dla spotkań dobroczynnych - poczęstunek, gadu-gadu, wszyscy podekscytowani, ludzie się do nas uśmiechają jednocześnie widocznie współczując co niektórym z nas. W trakcie rozmowy z kolegą podeszła do nas jakaś kobieta, zupełnie obca, przedstawiła się jako redaktor gazety. Przywitała słowami: "Ale dużo was się załapało, co?". Nic nie powiedzieliśmy. Fakt, było nas około 20 osób, ale przecież o to chodziło, nie? O to, by podarować komuś coś.

Po jakimś czasie zrozumiałam, o co chodziło tej pani. Otrzymując paczkę, dostaliśmy też kartki z życzeniami świątecznymi. Brzmiały one mniej więcej tak: "Niech pustka, którą nosisz w sercu, nie odbiera radości ze Świąt Bożego Narodzenia..." plus krótki tekst o tym, że miło im współpracować z naszymi placówkami. W każdym razie sens był taki, że kartka w domyśle miała być przeznaczona dla młodzieży z domów dziecka. Z tego co wiedziałam, to 99% z naszej grupki miało oboje rodziców. Poczułam duży dyskomfort, bo byłam wciśnięta w coś, o czym nie miałam pojęcia. Żadne z nas nie wiedziało, że odbiorcami podarków miały być sieroty. Co gorsza, większość młodzieży obecnej SIEROTAMI NIE BYŁA. Żal mi tylko darczyńców, którzy zostali, najprościej pisząc, wykiwani przez oszustów. I choć wiem, że nie powinnam się obwiniać, bo byłam nieświadoma, do tej pory wspominając to zdarzenie jest mi zwyczajnie wstyd... Tyle z tego dobrego, że nasza szkoła od tamtego razu nie jeździła na podobne eventy.

#73nkh

Jestem zawodowym żołnierzem. Pamiętam, jak pojechałem na swoją pierwszą misję do Afganistanu. W jednej z wiosek zabezpieczaliśmy akcję Caritasu (rozdawali wodę, prowiant, zabawki itd.).

W pewnym momencie podszedł do mnie chłopczyk i zaczął mówić coś po arabsku. Nas na misjach uczą podstawowych słów typu: stój, nie ruszaj się, ręce do góry, dziękuję itp. Ale tego nie mogłem zrozumieć. Akurat stał przy mnie nasz tłumacz, Afgańczyk. Poprosiłem, żeby tłumaczył. Kiedy usłyszał słowa tego chłopaka, zaczął się śmiać. Ja nie wiem o co chodzi, a gościu mi tłumaczy, że chłopak zwrócił mi uwagę,  że mam ptasią kupę na turbanie (po wojskowemu hełm) i żebym lepiej to wyczyścił, bo moja mama będzie na mnie krzyczeć. Dostałem takiego ataku śmiechu, że dowódca uciszał mnie przez radio :)

PS. Kupa była naprawdę spora :D

#VKXpD

Postanowiłam zrobić mojemu mężowi niespodziankę z okazji szóstej rocznicy ślubu i, jak za dawnych lat, zaopatrzyłam się w kusząca bieliznę. Dzieci wysłałam do dziadków, ugotowałam pyszną kolację, brakowało tylko świec i wina. Udałam się więc po nie do sklepu, jednak bezskutecznie, bo… ekspedientka nie sprzedała mi wina. Uznała, że jestem niepełnoletnia, a ja nie miałam przy sobie dowodu.

Mam 36 lat.

#HrvfU

Dostałem w pracy dużą premię, ponieważ dzięki mojemu projektowi firma uzyskała inwestora, na którym im bardzo zależało. Postanowiłem na razie nic nie mówić mojej dziewczynie Ali i zrobić jej niespodziankę wieczorem.
Zaraz po pracy poszedłem do jubilera i kupiłem pierścionek, który bardzo jej się podobał, ale kosztował dwie wypłaty, więc nie było nas na niego stać.

Gdy tylko Ala wróciła z pracy, oświadczyłem się jej.
I tu zrobiła coś cudownego...
Zgodziła się, ale kazała mi wymienić pierścionek na tańszy, bo na ten nas nie stać.

Chyba znalazłem kobietę mojego życia :)
A pierścionka nie wymieniłem ;)

#zcSHk

Prosto z mostu: jak mam uświadomić swoją dziewczynę, że się spasła? Nasze relacje intymne na tym ucierpiały i to bardzo - po prostu nie mam ochoty!
Gdy poznaliśmy się była piękna, energiczna i seksowna. Po 2 latach związku trochę się pozmieniało... Nie owijając w bawełnę: o 30 kilo. Ja trzymam formę, a od roku nawet ją poprawiłem. Ona po prostu jest cięższa ode mnie!!!
Na nic sugestie: zaczynamy razem dietę, chodź ze mną na siłownię itp.

Nietrudno się domyślić, że ochota na "igraszki" z mojej strony troszkę zmalała... Nie ma już tyle czułości. No i oczywiście słyszę tekst: "nie jesteś już taki jak wtedy, gdy się poznaliśmy". No ty też nie...

Sugestie naprawdę nie działają! A jak powiem trochę dosadniej: nie jedz już tych słodyczy o tej godzinie (23:00 i oczywiście leżenie przed TV), to obraza i koniec.
Co ja mam zrobić? Kocham ją przecież, jest wspaniałą osobą, ale ciężko o bliskość i chemię, jeśli po prostu nie ma się ochoty... Oczywiście "piękni w każdym rozmiarze" są ludzie o różnej urodzie. Chodzi o to, że gdy się zakochaliśmy, ważyła 60 kg. Była śliczna, energiczna, chętna do działania. Minęło kilka lat i nic z tego nie zostało. Praca, TV, spanie i pytanie: gdzie jest facet, którego poznałam. No właśnie nadal tu jest - tylko dziewczyna zginęła!

#lpxAW

Moja mama spotyka się z facetem, którego po prostu nie cierpię. Facet budzi we mnie tak skrajne emocje, wręcz agresję, że gdyby ktoś zagwarantował mi, że za zamordowanie go nie poniosę żadnych konsekwencji, to nawet powieka by mi nie drgnęła.
Obecnie studiuję i wobec tego nie mieszkam w domu rodzinnym, a więc i rzadziej go widuję, ale pamiętam jak strasznie przeszkadzało mi, że świątek, piątek czy niedziela, rano czy środek nocy - a facet przesiadywał w naszym domu. Nie dokładał się do niczego, a jeszcze wyżerał nam jedzenie z lodówki, wylewał wodę, świecił światło itd. Raz, że po prostu miałam potrzebę przebywania czasami w samotności, więc niemal całodobowe towarzystwo bardzo mnie męczyło, a dwa, dokładałam się wtedy do rachunków, zatem w pewnym sensie również utrzymywałam tego pasożyta. Dodatkowo facet był - wciąż jest - po prostu chamem. Jego "dowcipy" wyjątkowo niskich lotów dotyczyły tylko seksu. Jak w gimnazjum. Nie mogłam powiedzieć, że puściłam się rurki w autobusie i wpadłam na innego pasażera, bo "puścić się" wywoływało salwę śmiechu i żartów "z kim?", "a fajnie było?", "nie wstyd ci było tak w autobusie?" itp. Jakby tego było za mało, facet jest z gatunku "znam się na wszystkim". Pouczał mnie dosłownie na każdym kroku. Źle gotuję, bo powinnam zrobić gęściejszy żur, a tłumaczenie, że nie lubię takiego gęstego żuru w ogóle do niego nie docierało. Źle się ubieram, bo powinnam nosić inne kolory i kroje, żeby było bardziej seksi. Kiedy choroba sprawiła, że włosy zaczęły mi wpadać, to chodził za mną i mało, że twierdził, że to moja wina, bo używam złych kosmetyków i on mi to wszystko wywali i kupi zwykłe szare mydło, to jeszcze komentował, że "no coraz więcej tych twoich włosów na wannie, na zdjęciach sprzed roku masz takie gęste włosy, a teraz takie nic". Kto tracił włosy ten wie, jak się wtedy czułam. Typ jest zwyczajnie chamski dla wszystkich, wstyd gdziekolwiek z nim iść, bo prawie na pewno zrobi awanturę. Raz zrobił burdę w restauracji, bo sos zachlapał brzeg talerza, a tak się przecież gościom jedzenia nie daje.

Znosiłam go dzielnie. Naprawdę się starałam, bo inaczej moja mama zaczynała płakać, że jej nie kocham, skoro nie akceptuję jej nowej miłości. Ale czara goryczy się przelała. Nie wdając się w szczegóły, jeden przedmiot w sesji mi nie poszedł i ciągnie się za mną do dziś. Facet zaczął nawijać, że jak można nie zdać w którymś już terminie, żebym poszła do biblioteki po skrypty i w ogóle "no ja pierdolę". Facet bez dnia spędzonego na studiach poucza mnie co mam robić. I poszło. Wyrzuciłam z siebie wszystko, co przez te lata się we mnie nagromadziło i powiedziałam co o nim myślę.

Obrazili się na mnie oboje. Przykro mi, że jakaś przybłęda zepsuła mi relację z moją jedyną rodziną (nie mam nikogo poza mamą), ale cholera, no nie żałuję.

#0Z2CE

Czasem dla żartu robię mężowi atak całusów i radośnie go obcałowuję.

Parę dni temu musiałam skoczyć po dokumenty do biura, więc pojechałam z mężem i umówiłam się z nim, że będzie na mnie czekał na parkingu podziemnym.

Wyszłam z tymi dokumentami i widzę mojego męża stojącego tyłem do wyjścia. Rzuciłam mu się na plecy i uwieszając się na jego szyi krzyknęłam "atak całusów", po czym zaczęłam dawać mu buziaki w głowę i policzki. Ten usilnie próbował mnie zrzucić, co nieco mnie zdziwiło.

Po jakichś 10 sekundach słyszę "Co się ku**wa dzieje?!" i orientuję się, że głos jakiś nieznajomy. Puszczam chłopa i widzę, że mój mąż stoi jakieś 15 m dalej i zwija się ze śmiechu.

Okazało się, że złapałam obcego chłopa. Facet w ciężkim szoku, ja też. Uciekł. Dosłownie uciekł. Mąż ma ubaw do dziś.
Dodaj anonimowe wyznanie