W mojej pracy, na zapleczu, bardzo długo stał taki fajny, duży kubek. Taki naprawdę wielki, czarno-biały, idealny na poranną kawę. Ale nigdy go nie dotykałam, bo myślałam, że to czyjś, więc co będę czepiać się czyjejś własności.
Ale tak mijały miesiące, a on ciągle stał w jednym miejscu, nikt go nie używał, nie pił z niego, zbierał się w nim kurz, więc bardzo prawdopodobne, że zostawił go ktoś, kto pracował tu jeszcze przede mną.
W końcu uznałam, że zrobię sobie w nim kawę, i nikt raczej nie widział, że go wzięłam, monitoringu też nie ma u nas. W końcu to żadna sensacja, że ktoś wziął w końcu ten kubek.
A jednak... Okazało się, że jest to kubek jakiegoś szefa szefów, który przyjeżdża raz na jakiś czas jak mu się zachce i nikt tego kubka nie dotyka, bo to JEGO i tylko ON z niego pije. To zabrzmi głupio, ale ludzie naprawdę zaczęli siać panikę, a że jest nas w pracy blisko 40, to trudno było zweryfikować kto go wziął. Ze stresu i zaćmienia umysłu wrzuciłam go sobie do torebki i chciałam go podrzucić incognito do kuchni, ale po kilku godzinach siania paniki sytuacja umilkła i poszłam do domu.
Tak się wystraszyłam, że go wzięłam ze sobą, i myśląc, że ktoś kiedyś może do mnie przyjdzie i może zobaczy ten durny kubek, postanowiłam go wyrzucić... Bałam się go odnieść.
Potem kupiłam sobie swój, równie duży kubek i zawsze noszę go w torebce. Śmieją się ze mnie, że pewnie boję się złodzieja kubków.
Tiaaa....
Czasy studenckie, pierwszy albo drugi rok.
Laboratorium z elektrotechniki. Robiliśmy jakieś zajęcia z silnikiem pod obciążeniem.
Ogólnie było kilka grup, każda na innym stanowisku w jednej sali. Jedna pani profesor, która ogarniała wszystkich. Podchodziła do każdego stanowiska co jakiś czas. Gdy była dalej, z racji, że mi się nudziło, zacząłem sobie gwizdać. Tak, wiem, niegrzeczne, ale uwierzcie, wtedy nawet nie kojarzyłem, że gwiżdżę.
Pani profesor usłyszała te "dziwne dźwięki" i pomyślała, że to jakiś pisk z silnika. Jak tylko się zbliżała, dźwięki cichły, bo ja gwizdać przestawałem.
Sprawa powtórzyła się 3 razy. Za tym ostatnim przerwano nam ćwiczenie i wyprowadzono z sali, bo stanowisko zostało uznane za uszkodzone i grożące naszemu zdrowiu.
Cóż, z mojej 5-osobowej grupy tylko jedna koleżanka zorientowała się jakie naprawdę dźwięki przerwały ćwiczenie. Pozostali byli przekonani, że to serio awaria.
Przynajmniej były krótsze laborki i łatwiejsze sprawozdanie do zrobienia :)
Kiedy miałam 11 lat, brałam prysznic w łazience zamkniętej na klucz. Warto wspomnieć, że w mojej rodzinie nie było tabu i rodzice nie kryli się przede mną swoją nagością. Dla mnie to jednak był problem, ponieważ po prostu się wstydziłam.
Wracając do prysznica. Kiedy się myłam, tata otworzył drzwi śrubokrętem, bo chciał coś z łazienki, chociaż wiedział, że nienawidzę, kiedy ktoś włazi bez mojej zgody do łazienki kiedy jestem goła. Wszedł, głośno komentując moje miejsca intymne słowami, uwaga cytuję: ''O k......! Ale wyleniała szczota, ha ha!". Zaczęłam krzyczeć i zakrywać ciało ręcznikiem. Kazałam mu w tej chwili wyjść i to natychmiast, a on tylko powiedział, że pyskuję i mam się zamknąć, bo jest w swoim domu i może wchodzić gdzie chce i kiedy chce. Jednym słowem patola.
Od małego rodzice uczyli mnie jak reagować w sytuacjach, kiedy ktoś próbowałby mnie molestować albo ogólnie podejrzanie się w stosunku do mnie zachowywał. Robiliśmy scenki, w których jeden z rodziców wcielał się w rolę "prześladowcy", a ja miałam odpowiednio zareagować. Podczas tych lekcji zawsze się śmiałam. Po jakimś czasie okazało się, że wiedza ta była bardzo przydatna...
Miałam około 10 lat i tańczyłam z moim rówieśnikiem na weselu. Byłam ubrana w śliczną, długą, białą sukieneczkę. Najwidoczniej mojemu towarzyszowi się nie spodobała i postanowił sprawdzić co jest pod spodem... uniósł ją, a ja (jako szanująca się mała kobietka) wpadłam w histerię. Uciekłam od niego i pobiegłam do mamy krzycząc:
- MAMOOO! ON MNIE MOLESTUJE!!!
Historia śmieszna, ale morał jest taki - Rodzice, uczcie swoje dzieci takich rzeczy, kto wie, kiedy może się im to przydać, taka wiedza może im zaoszczędzić traumy, która wynika z molestowania.
Parę lat temu przyszłam na jedną z moich pierwszych w życiu rozmów o pracę, a właściwie o staż. Poważna, nowoczesna firma, wszystko lśni, strach było czegokolwiek dotknąć. Wchodząc do pokoju, w którym miałam mieć rozmowę, źle stanęłam, straciłam równowagę i padłam na szafkę, zrzucając z niej małą, złotą rzeźbę konia. Pan, który miał mnie przesłuchiwać, widząc całą akcję powiedział: "To nawet nie jest pani pierwszy dzień w pracy, a już mi pani konia zwaliła".
Dostałam ten staż! :D
Zapewne zaleje mnie fala hejtu, ale co mi tam.
Temat jest mi dość bliski, i przed chwilą trafiłam na artykuł, który mnie poruszył, z resztą jak wszystkie publikacje o tej tematyce.
Wyczytałam, że para zdecydowała się nie usunąć dziecka/płodu z szeregiem wad wrodzonych w związku z nieuleczalną chorobą genetyczną. Dziecko ma aktualnie dwa lata, za sobą kilkanaście operacji, leży, nie mówi, karmione przez rurkę.
Sama walczę o dziecko już 5 rok, mam za sobą 3 bardzo bolesne straty, a mimo to kiedy czytam o takich przypadkach, to krew się we mnie gotuje. Jako matka (w mojej głowie już gdzieś tam w środku nią jestem) nie wyobrażam sobie skazać mojego dziecka na wielomiesięczne/wieloletnie katusze, operacje, nierzadko bolesną rekonwalescencję i rehabilitację, życie pod aparaturą, ocierając mu wiecznie cieknącą ślinę. Nie wyobrażam sobie skazać moje dziecko na to, że nigdy nie będzie mogło chodzić, bawić się, mówić, jeść normalnie, a nie przez rurki podłączone do jego wątłego ciała.
Myślę, że cześć osób nie podzieli mojej opinii, ale myślę, że po trzech straconych ciążach, wiem jak to jest, kiedy twoje upragnione dziecko umiera. Tym bardziej że ostatnia stracona ciąża to ciąża pozamaciczna. Dziecko rozwijało się prawidłowo, tylko nie tam gdzie trzeba, utrzymana najdłużej ze wszystkich. Mimo to musiała zostać przerwana. To najbardziej przerażające i przytłaczające uczucie, jakiego doświadczyłam. Ogrom bólu i poczucia pustki jest nie do opisania. A jednak nie wyobrażam sobie, jak mogłabym oszczędzić sobie tego bólu kosztem cierpienia mojego dziecka.
Nie wyobrażam sobie, jak można dać urodzić się dziecku, którego życie będzie naznaczone tylko cierpieniem, chorobą i brakiem jakiejkolwiek szansy na samodzielność. Wydaje mi się to tak okrutne, samolubne ze strony rodziców, tak egoistyczne.
Wiem, że dziecko może zachorować już po narodzinach, wiem, że może mieć wypadek, który mógłby postawić je w takiej samej sytuacji zdrowotnej. MOŻE. Tego przewidzieć nie możemy, ale gdybyśmy mogli, to zapewne każdy rodzic chciałby cierpienia swojemu dziecku oszczędzić i uratować przed wypadkiem czy chorobą. Dlaczego zatem niektórzy kiedy jeszcze podczas ciąży dowiadują się o ciężkiej, nieuleczalnej chorobie dziecka, decydują się na sile utrzymywać je przy życiu? Pozwalać męczyć się, bać, cierpieć.
Mam serce matki i mimo wszystko tego nie mogę zrozumieć.
Od dzieciaka nienawidziłem psów. Po części mam tak przez rodziców. Z drugiej strony jako biegacz miałem kilka incydentów, w których pies zaczął za mną gonić...
Kilka miesięcy temu do domku naprzeciwko mojego wprowadził się sąsiad z... cerberem. Inaczej się tego nazwać nie da. Pies nie jest super wysoki, ale zbudowany niczym Herkules, a jego spojrzenie i ogólna mimika przypominają Schopenhauera wymieszanego z Terminatorem. Mina mi zrzedła. Na początku spodziewałem się, że będzie darł ryja jak wszystkie, okoliczne pimpki. Ale nie. Fąfel, bo tak ma na imię, po prostu przesiadywał przed płotem i obserwował okolicę swoim chłodnym, przerażającym wzrokiem. Często patrzył na mnie... tak jakoś... ludzko. Za każdym razem jak sąsiad przechodził z nim obok, trochę się bałem i ich przepuszczałem. Cholera, ten pies ma więcej mięśni niż ja będę miał kiedykolwiek!
Najgorsze spotkało mnie w parku. Otóż okazało się, że tam sąsiad... puszcza go luzem. Nie wytrzymałem i skomentowałem to. Usłyszałem w odpowiedzi, że Fąfel jest szkolony... Rozłożyłem ręce, ale kolejne dni faktycznie potwierdziły, że pies totalnie ignoruje biegaczy, rowerzystów, ludzi ogółem. Za to bawi się z innymi psami. Dodatkowo widziałem jak chodzi przy nodze sąsiada i odprawia no sztuczki niczym psy szkolone przez sławetnego Cezara Milana. Okej, uwierzyłem w miarę, że nad nim panuje, ale... jakiś niepokój i dystans były we mnie dalej.
Pewnego razu biegałem jak zawsze i tuż przy mojej alei puścił się za mną pędem agresywny owczarek, który nie był na smyczy. Myślałem, że zrobię pod siebie i próbowałem dobiec do domu. I wiecie co? Fąfel pierwszy raz okazał jakieś większe emocje i po prostu przeskoczył przez swój płot i przegonił owczarka dwoma, głośnymi szczekami (które obudziłyby chyba zmarłego). Pierwszy raz od wielu lat postanowiłem sam z siebie pogłaskać psa, który w dodatku ma większą głowę niż ja... Opowiedziałem wszystko sąsiadowi i dowiedziałem się od niego jaka to rasa. Teraz mam swoją ulubioną. To cane corso.
Czy ja jestem nienormalna, czy związek w którym jestem?
Otóż jestem z nim 8 lat, jesteśmy zaręczeni, mamy nawet dziecko. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie jego mamusia. Czy to normalne, że dzwoni do niego 5 razy dziennie? Dzień zaczyna od telefonu, czy u niego wszystko w porządku, kończy dzień tak samo. Dzwoni z każdą głupotą i ściąga go do siebie, bo nie umie sobie sama poradzić z prostymi czynnościami np. wybrać sobie pieniędzy z bankomatu. Nie umie bez niego żyć, nie rozumie że rozwala nasza rodzinę. Jak jej synek nie odbiera, bo akurat nie może, to dzwoni po 10 razy do skutku aż odbierze. Dzwoni do niego nawet jak jesteśmy w łóżku, a najlepsze jest to, że on wtedy nawet musi odebrać, bo mama się będzie martwić czy żyje.
Czuję jakbym była zdradzana z własną teściową i jej szczerze nienawidzę, za to co nam robi. Najgorsze jest to, że on nie widzi w tym postępowaniu nic złego i nie ma zamiaru się jej przeciwstawić. Powiedzcie co robić, uciekać czy walczyć? Nie chcę tak tego zaprzepaścić, bo go kocham, ale nie dam rady dłużej znosić głupiej teściowej!
Miałam dobrą koleżankę, bardzo wierzącą. Bóg zawsze był u niej na pierwszym miejscu, regularnie chodziła do kościoła na wszystkie nabożeństwa, modliła się codziennie w domu. Co by się działo w jej życiu, moim czy kogokolwiek innego - to była zasługa Boga. Bóg tak chciał, Bóg tak zaplanował. Nawet jeśli komuś działa się krzywda, to jej zdaniem Bóg w ten sposób wystawiał na próbę. W każdej rozmowie potrafiła nawiązać do Boga, czasem tego Boga wciskała w tematy, które go w ogóle nie dotyczyły, próbowała wmówić innym jego istnienie, namawiać na nawrócenie się itp. Wierzyła we wszystko, co mówił ksiądz.
Kiedy powiedziałam jej, że lubię Harry'ego Pottera, zaczęła krzyczeć, że to dzieło szatana, pełne czarnej magii, że te książki mają na celu odciągnięcie od Boga, bo ksiądz tak powiedział, czytanie go to grzech. Kiedy usłyszała, jak znajome czytają dla beki horoskopy, zasłoniła sobie uszy i wykrzykiwała, że horoskopy to grzech, ksiądz zabronił, to czarna magia i że "nie będziesz miał bogów cudzych przede mną".
Często wciskała mi siłą swoją wiarę, udostępniała religijne posty na portalach społecznościowych. Innym też usiłowała wmówić swoje poglądy. Nieraz mówiła takie głupoty usłyszane od księdza, że nawet nie będę ich tu przytaczać, dostawała szału, kiedy nawinął się w gronie znajomych "zakazany temat", dawała mnóstwo pieniędzy na tacę.
Pewnego dnia to ją Bóg wystawił na próbę, na szczęście wszystko skończyło się dobrze, ale moja koleżanka po tym stwierdziła, że Boga nie ma, bo gdyby był, to by jej nie skrzywdził. Zaczęła udostępniać pseudo-ateistyczne hasła, obrażać nie tylko Boga, ale i wszystkich księży. Złodzieje, pedofile, zboczeńcy. Pod zwykłymi postami informacyjnymi typu spotted wypisywała komentarze "spalić kościół!", jawnie obrażała wiarę i wierzących, zaczęła stosować hejt w stronę innych, szczególnie wierzących, nazywając ich debilami, robiła z siebie pośmiewisko.
Próbowałam z nią rozmawiać, wytłumaczyć, że może nie wierzyć, ale niech nie obraża tych, którzy wierzą oraz ich wiary. Naskoczyła na mnie, po czym znów zaczęła wypisywać wszędzie gdzie się da, że Boga nie ma, wierzący to idioci, wdawała się w kłótnie, w których sama wychodziła na idiotkę, bo mimo tylu lat wierzenia, w ogóle nie znała tej wiary. Reagowała agresją w stosunku do każdego, kto zwrócił jej uwagę, że źle się zachowuje. Ludzie pomału zaczęli się od niej odsuwać, ja po pewnym czasie też, bo nic do niej nie docierało.
Najgorsze jest to, że jest matką dwóch synów, którym najpierw wciskała Boga, a teraz od niego odsuwa. Jest pełna absurdalnej nienawiści, którą wypluwa na ludzi i obraża się, kiedy ktoś odpłaci jej tym samym, robiąc z siebie hipokrytkę. Czekam, aż ktoś wyciągnie surowe konsekwencje z tej jawnej mowy nienawiści, bo mnie nie słucha.
O biednym pracodawcy, który nie może znaleźć pracowników.
W ogłoszeniu zaznaczone, że wynagrodzenie 4-5 tysięcy brutto. Praca na produkcji, stanowisko dla osoby o specjalnych uprawnieniach. Praca łatwa, ale w hałasie. Jednym z najbardziej absurdalnych wymagań jest dyspozycyjność, co oznacza możliwość pracowania "dobrowolnie" w dni wolne - sprowadza się to do pracy w 2 lub 3 weekendy miesięcznie. Poniżej dwa skrajne przykłady, bo takich i podobnych kandydatów przewinęło się już -naście.
Kandydat nr 1:
- Brak doświadczenia
- Świeżo po kursie
Rekruter cały czas próbuje zrobić z niego debila. Wciąż wszystko komentuje - to źle, to nie tak, szkoła nie ta, kursy nie te, źle pan patrzy, a tu niekształtna literka itd. itp. Ogólna postawa "to ja jestem najlepszy, a ty zerem - całuj stopy, że cię słucham". W związku z brakiem doświadczenia i wykształcenia, rekruter zaproponował najniższą krajową. Kandydat dostaje pracę w innym zakładzie o 800 zł lepiej płatną. Pracodawca zdziwiony, że kandydat odmówił.
Kandydat nr 2:
- Ukończenie kursów (2 lub 3)
- Doświadczenie 8-letnie, w tym 4 lata w firmie zagranicznej.
Rekruter ciągle powtarza, że u nich nie jest jak na zachodzie. Jednak lepszej pracy w regionie nie znajdzie - u nas najlepiej i och i ach. Jednak postawa buca u rekrutera nadal wyczuwalna. Proponuje - łaskawie - 500 zł brutto więcej niż najniższa krajowa. Pracodawca zdziwiony, że kandydat nie przyjmuje oferty i znajduje pracę z zarobkami takimi jak w ofercie w innym zakładzie.
A ja tego słucham i załamuję ręce. Szef codziennie mówi o tym, jacy to ludzie leniwi i wymagania z kosmosu mają. A stanowisko? Od ponad 2 lat nieobsadzone. A oni wciąż zdziwieni, że chętnych brak.
Dodaj anonimowe wyznanie