Kiedyś poznałem dziewczynę przez aplikację randkową. Wymieniłem z nią parę zdań, no i w pewnym momencie zapytałem, czym się zajmuje. Po chwili odpisała: wiesz co to jest pole dance? Odpowiedziałem - no jasne. No i powiem, że zrobiło to na mnie spore wrażenie, wyobraziłem sobie ją jako filigranową, wysportowaną i zgrabną kobietę. Ale po chwili czytam jej odpowiedź: no, to ja te rurki spawam.
PS Dla ciekawskich - pisaliśmy jeszcze jakiś czas, ale do spotkania nie doszło.
Mój (teraz) były chłopak Arek uwielbiał się kłócić.
Mam całą listę bezsensownych powodów do kłótni, które znalazł. Oto jeden z nich.
Kiedyś spotkaliśmy się na mojej długiej przerwie w pracy. Po spotkaniu zamówiłam sobie Ubera, żeby wrócić do pracy, bo już byłam spóźniona, a żeby się nie czepiał to zamówiłam mu taxi (bo nie miał nic na koncie) i pożyczyłam mu gotówkę żeby sobie wrócił do domu.
Mój Uber przyjechał, wsiadam, a Arek na krzyk! Bo jak to nie poczekam z nim na taxi, tylko wsiadam do Ubera i chcę jechać?! Zaczął płakać i krzyczeć "co jak taxi nie przyjedzie, to jak ja do domu wrócę, utknę tutaj" - siadł na ziemię i płacze. Ludzie się patrzą, kierowca z Ubera nic nie mówi, ale widać że mu głupio.
Mówię mu, że przecież wie gdzie jest i że do domu jest tylko 30 minut piechotą. Nie ma co panikować. Po czym wsiadłam do Ubera i odjechałam zostawiając go płaczącego, siedzącego na środku chodnika.
Oczywiście do końca dnia miałam awanturę, że jestem bezduszna suką.
Ps. Taxi przyjechało 5 minut po tym jak odjechałam.
Moi rodzice są całkiem ładnymi ludźmi, jak zresztą moja trójka rodzeństwa. Niestety loteria genetyczna, ja jestem brzydka, i to obiektywnie brzydka. Nos, oczy i usta krzywe, nie pasujące do siebie, twarz trochę przypomina neandertalczyka. Trudno, życie, tu makijaż nie pomoże. Nawet bym nie zwróciła na to uwagi (i starałam się tego nie robić), gdyby nie inni ludzie.
Po przeanalizowaniu swojego życia, zrozumiałam czemu bogini sprawiedliwości ma zasłonięte oczy. Chyba nie muszę wspominać o komentarzach dalszej rodziny. Nigdy zachowaniem się nie wyróżniałam, byłam kulturalna, trochę nieśmiała, ale starałam się być miła i pomocna dla każdego, ubierałam się schludnie, dbałam o higienę, miałam swoje pasje. Nie wiem co oprócz wyglądu mogłoby innym przeszkadzać. Rodzice jeśli tylko mogli wymyślić wymówkę, nie zabierali mnie z rodzeństwem na wycieczki, zakupy czy spotkania rodzinne i woleli nie przedstawiać mnie znajomym. Zawsze też to na mnie skupiały się konsekwencje tego, co nabroiło moje rodzeństwo.
W szkole podstawowej rówieśnicy nie zwracali na mnie zbytnio uwagi, ale nauczyciele to już inny temat. Cokolwiek bym nie zrobiła, wydzierali się na mnie i nastawiali przeciwko mnie inne dzieci. Pamiętam, jak jedna z nauczycielek moje (i tylko moje) błędy w zadaniach komentowała przed całą klasą, czekając na kolejne salwy śmiechów. W gimnazjum i szkole średniej dla innych osób w klasie mogłabym nie istnieć, wstydzili się rozmawiać ze mną na korytarzu, a nauczyciele zwracali się do mnie jak do upośledzonej. Obcy ludzie, kiedy szłam z grupą osób i tak wszystkie swoje pretensje kierowali do mnie. Parę razy usłyszałam, że jestem obrzydliwa i nie powinnam wychodzić z domu. Dopiero niedawno zagłębiam się w swoje dzieciństwo i młodość, podczas przeglądania albumów. Zobaczyłam, że faktycznie byłam bardzo brzydkim dzieckiem i uświadomiłam sobie, że to czego doświadczyłam nie było konsekwencją mojego zachowania, tylko tego jak wyglądałam.
Teraz to widzę.
Na szczęście w dorosłym życiu jeżeli nie pracuje się z klientem czy nie szuka miłości, wygląd nie jest potrzebny. Nie chcę się użalać, wiem, że jak ktoś nie ma trudno z tego, to z innego powodu. Całe życie szłam z uśmiechem na ustach, tylko teraz jakoś mi się szkoda samej siebie za dzieciaka. Nikomu nigdy o tym nie powiem, sama się zastanawiam, czy to nie jest tylko mój wymysł.
Nigdy urodą nie grzeszyłam (małe piersi, z twarzy nieciekawie). Ale zawsze wierzyłam, że każda potwora znajdzie swego amatora. Do czasu.
Ostatnio wybrałam się z koleżankami i chłopakiem jednej z nich do klubu. Parka poszła potańczyć, druga kumpela spotkała znajomego i też poszła na parkiet, a ja siedziałam przy stoliku. Po jakimś czasie podszedł do mnie facet, uśmiechnął się i spytał, czy bym z nim nie zatańczyła. Było to dla mnie dziwne, a ponieważ lubię żartować ze swojej ''urody''. to spytałam się go wprost, o ile założył się z kumplami za taniec z brzydulą. Facet zrobił dziwną minę i odwrócił wzrok. Zaprzeczył, ale widać, że nie był dobrym kłamcą.
W końcu przyznał, że o dwie stówy.
Powiedziałam mu, że jak da mi stówę, to z nim zatańczę. Stwierdził, że nie ma kasy, w co nie uwierzyłam. Odwróciłam się na pięcie i poszłam do łazienki. Gdy wróciłam, już go nie było.
A mi się chciało śmiać, że wyrolowałam cwaniaczka.
Od dziecka cierpię za zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Tzn. mizofobia jest ze mną odkąd pamiętam. Zanim gdzieś usiądę, muszę to miejsce zdezynfekować, co trwa nieraz i 20 minut. W szkole nikt mnie nie lubił, nauczyciele traktowali jak ufoludka. Początkowo wystarczyło przetarcie czegoś chusteczkami z alkoholem, ale po jakimś czasie zanim usiadłam w szkole w ławce musiałam ją porządnie wymyć, i to w rękawiczkach. Zanim coś zjem, muszę to umyć, myję nawet opakowania np. mąki czy mleka. Nigdy nie byłam w publicznej toalecie, na samą myśl jest mi niedobrze. Nigdy nie byłam na basenie, kinie czy innych miejscach, gdzie być nie muszę. Nawet zwykłe przywitanie się z drugą osobą sprawia u mnie obrzydzenie i po podaniu ręki muszę ją natychmiast zdezynfekować. Mam straszne problemy społeczne. Nie mam znajomych, mam jedną przyjaciółkę, która doskonale mnie zna i rozumie moje dziwactwa, ale ona ma swoje życie i swoją rodzinę, choć pomaga mi jak może.
Moi rodzice nigdy nie traktowali tego poważnie, mówili, że coś sobie wymyślam, że z tego wyrosnę. Że to dobrze, że jestem porządna. Nie muszą po mnie sprzątać. Sami byli niesamowitymi pedantami. Gdy jako dziecko mama kupowała jedzenie, przez godzinę myłyśmy wszystkie warzywa i owoce. Gdy wychodziliśmy do restauracji, mama czyściła szklanki i sztućce, bo nie wiadomo kto miał je w rękach.
Od 2 lat chodzę na terapię 4 razy w tygodniu i jestem w stałym kontakcie z moim terapeutą. A wczoraj pierwszy raz w życiu byłam w teatrze. Nie dezynfekowałam krzesełka. Po powrocie do domu umyłam tylko ręce, a witałam się z wieloma osobami. Dla Was to nic nadzwyczajnego a ja jestem podniecona i szczęśliwa. Piłam nawet kawę z jednorazowego kubeczka. Trzymajcie kciuki, bym szła już tylko do przodu i jeśli macie w swoim towarzystwie takiego "psychola" jak ja, podpowiedzcie mu terapię. Im szybciej, tym lepiej :) Ot, moja anonimowa ;)
Historia ta zdarzyła się w czasach, gdy byłem jeszcze dzieciakiem.
W ten dzień z kolegą przechodziłem obok sadu i postanowiliśmy poczęstować się jabłkami naszego nielubianego sąsiada, oczywiście bez jego zgody.
Nazrywaliśmy jabłek ile tylko się dało i stało się... przyłapał nas właściciel. My jak to młode wilki, w długą, ale właściciel się nie zniechęcił i niczym Usain Bolt mnie dopadł.
Zadowolony z siebie sąsiad, targając mnie pod pachą, przywlókł mnie do mojego rodzinnego domu i domagał się od mego ojca jakiejś reprymendy, a raczej jakiegoś lania paskiem po dupie.
Tata wziął mnie do pokoju obok, aby zastosować reprymendę, sąsiad czekał w kuchni. Gdy byliśmy już sam na sam, ojciec pochylił się i powiedział mi na ucho "dobra, to ja walę w stół, a ty krzycz". Jak powiedział, tak zrobił, tata walił w stół z całej siły, a ja darłem się wniebogłosy, jak to bardzo boli.
Po wymierzeniu kary wróciliśmy do sąsiada i wszyscy byli zadowoleni: sąsiad, tata, a najbardziej ja, choć rzecz jasna nie okazywałem tego, bo kto się cieszy, że dostał po dupie?
Tak oto mój tata o gołębim sercu zaskarbił sobie szacunek i u sąsiada (bo twardo z "obowiązków ojcowskich'' się wywiązał), i u mnie :)
Koleżanki bardzo szybko, bo już w pierwszej klasie podstawówki, uświadomiły mi, że dzieci to się raczej z kapusty nie biorą.
Obeznana z tymi tematami stwierdziłam, że więcej niż dwójki rodzeństwa mieć nie chcę, a seks przecież równa się ciąży. Tym sposobem zaczęłam znęcać się nad swoimi rodzicami.
Każdej nocy zasypiałam dopiero wtedy, kiedy usłyszałam głośne chrapanie taty. Gdy tylko działo się między nimi coś więcej (z mojego pokoju było dokładnie słychać, czy ktoś zbytnio się nie wierci się u nich na łóżku, bądź o czym rozmawiają) przybierałam smutną minę numer 10 i dreptałam do ich pokoju oznajmić, że znowu miałam koszmary i nie mogę spać sama, bo się boję. Nie zliczę ile razy odskakiwali od siebie w totalnej panice, na szybko naciągając kołdrę pod szyję i z zażenowaniem patrząc, jak ich córka gramoli się idealnie między nich.
Nie pomogły próby usypiania mnie, zakazy oglądania i czytania strasznych rzeczy, ziołowe leki uspokajające czy psycholog. Moja praktyka trwała ponad dwa lata, aż stwierdziłam, że fakt posiadania większej ilości rodzeństwa jest mi w sumie obojętny.
Nikt się nie domyślił prawdziwego powodu, a ja w zaparte szłam, że to chodzi o koszmary.
Pewnego dnia moja mama, wracając z pracy, spotkała na okolicznym trawniku małego, nieporadnego ptaszka. Niezbyt wiedziała, jak się zachować, więc poprosiła mnie o ocenę sytuacji.
Maluch okazał się podlotem gatunku dość licznie występującego w Polsce. Przeniosłam go na krzak obok i zostawiłam - takich ptaszków nie należy zabierać do domu, bo są karmione przez rodziców - no chyba, że są ranne, chore albo głodne. Trochę później poszłam sprawdzić, jak tam ptaszek. Siedział dokładnie w tym samym miejscu i piszczał z głodu, co oznaczało, że matka nie wróciła. Zaniepokoiłam się, bo trzy godziny to dla takiego maluszka dość długo, ale postanowiłam jeszcze poczekać. Po kolejnych trzech godzinach sytuacja nie uległa zmianie, ptaszek wręcz błagał o jedzenie, kiedy tylko się do niego zbliżyłam. Robiło się ciemno, więc wzięłam go do domu - na noc zapowiadali burze, a on byłby pozostawiony sam sobie, zdenerwowany i głodny - wątpię, że dałby radę to przeżyć. Załatwiłam mu małą, bezpieczną klatkę, karmiłam kilka, a nawet kilkanaście razy w ciągu dnia, również w nocy. Maluch zaczął się coraz bardziej do mnie przywiązywać. W końcu osiągnął wiek, w którym powinnam wypuścić go na wolność, a tymczasem mój wychowanek domagał się kontaktu z człowiekiem. Zostałam z ptakiem, który uważa siebie za dwunożnego, nieopierzonego nielota. I co zrobiłam?
Zostawiłam wszystko tak, jak jest. Nie mam zamiaru wypuścić go na pewną śmierć. 70 procent młodych ptaków śpiewających nie dożywa roku, a tymczasem mój gatunek może żyć nawet 20 lat. I są to dane dotyczące ptaków wychowanych na wolności, a więc przystosowanych do swobodnego życia - co oznacza, że ptak wykarmiony przez człowieka ma wielokrotnie mniejsze szanse - 5, 10 procent? 10 procent szans na życie, i ja mam go na to skazać? Absurd. Ktoś powie "taka natura" - trudno. Naturze jeden ptak w tą czy w tą nie robi różnicy - a za to dla tego jednego ptaka różnica to życie lub śmierć.
Co mu po swobodzie lotu, tak pięknie przedstawionej w wierszu o czyżykach, skoro musi wiecznie walczyć o przetrwanie (o czym autor chyba zapomniał)? Mój maluch nie dałby rady na wolności, boi się dworu, wystawiony w klatce na dwór zastyga w bezruchu i odżywa dopiero po powrocie do domu. Boi się gałęzi, liści, jest oswojony z nową klatką, większą niż poprzednia i kupioną na stałe. Każdego dnia ma ją otwartą, chętnie wraca, karmię go tym samym, co jedzą te ptaki w naturze. Reaguje na swoje imię, rozpoznaje mnie spośród innych osób, sam do mnie przylatuje i domaga się kontaktu. Uwielbia siadać mi na głowie i bawić się włosami, zasypia wtulony we mnie. Pokochałam go i nie miałabym serca skazać go na łaskę lub niełaskę losu. Dzięki temu, że został, zyskałam przyjaciela, a on zyskał życie. Muszę tylko załatwić zezwolenie, żeby trzymać go legalnie, ale to nie problem.
Mój były był okropnym kierowcą. W ciągu roku odkąd cudem zdał prawo jazdy, miał 7 wypadków. Stłuczki, bo nie wyhamował, czołówka, bo wyprzedzał na ciągłej, raz nawet przeskoczył autem nocą rów przydrożny i wylądował na polu. Jednocześnie potrafił tak zamotać, że wychodziło na to, że wypadek nie był z jego winy.
Mimo ilości wypadków, które spowodował i był tego świadomy, nie zraził się i wciąż uważał, że świetnie prowadzi. Trasę, którą normalnie jedzie się 40 minut, pokonywał z palcem w tyłku w 15. Miał chłop niezłego farta, bo wielu nieszczęść uniknął na centymetry. Bawił się samochodem. Gdy był wkurzony, potrafił celowo nagle jadąc 150/h skręcić w stronę pobocza i w ostatniej chwili wyhamować, jechać prosto na słup czy drzewo lub driftowac w ciągu dnia na ruchliwym skrzyżowaniu. Raz o mało nie potrącił policjanta, który wybiegł przed maskę aby go zatrzymać. Byłam w szoku, że skończyło się tylko na mandacie. Wielokrotnie gdy musiałam gdzieś z nim jechać, żegnałam się z życiem. A on... cieszył się z tego. Nie dla niego nudna, przepisowa jazda, przecież on jest świetnym kierowcą, bo szaleje po ulicach, a jeszcze żyje!
Teraz już na szczęście nie mamy żadnego kontaktu. Jednak co jakiś czas wchodzę na jego profil na Facebooku zastanawiając się, czy tym razem zastane tam status „im memoriam”, czy to jeszcze przed nim...
Zawsze miałam bardzo niską samoocenę. Byłam cicha i zdystansowana. Jestem wysoka i w głowie miałam obraz siebie jako jakiejś dziwnej, pokracznej istoty, która nie wie co zrobić z za długimi kończynami.
Kiedy jakiś chłopak próbował do mnie zagadać (a wbrew pozorom, to się zdarzało), to byłam pewna, że założył się z kolegami, żeby mnie w jakiś sposób upokorzyć czy też wyśmiać. No bo po co ktoś miałby się na poważnie interesować takim zerem jak ja? Zawsze więc go spławiałam i jeszcze bardziej się dystansowałam i zamykałam w sobie. W ten sposób się chroniłam.
Teraz już od kilku lat chodzę na terapię. Czasem jest lepiej, a czasem gorzej. To wszystko nie jest takie proste, ale robię postępy. Psychicznie jestem już w zupełnie innym miejscu niż wtedy.
Niedawno spotkałam jednego z moich dawnych adoratorów. Porozmawialiśmy chwilę zupełnie normalnie. Dowiedziałam się od niego, że wtedy naprawdę mu się podobałam i próbował mnie poderwać. "Wysoka, szczupła blondynka ze zgrabnymi nogami i długimi włosami. Czego tu nie lubić"? - jego słowa. Niestety olałam go, więc stwierdził, że nie jestem zainteresowana. Jego kilku kolegów też potem próbowało u mnie swoich sił, ale postąpiłam z nimi tak samo. Zaczęła się więc za mną ciągnąć opinia wyniosłej księżniczki, która ma się za lepszą od innych i wszystkich traktuje z góry.
Szok. Ja miałam się mieć za lepszą od innych? To ja się zawsze miałam za gorszą, za tę najgorszą.
Niesamowite, jak potrafimy sobie skomplikować, a nawet zniszczyć życie przez coś, co istnieje tylko w naszych głowach. Po prostu aż nie mogę w to uwierzyć. Tyle lat zmarnowałam.
Nie będę nikogo tutaj pouczać. Morału też nie ma. Gdyby ktoś chciał wiedzieć, to nie jesteśmy z tym chłopakiem parą. Ta rozmowa z nim po prostu pomogła mi zrozumieć, że w życiu naprawdę często nie wszystko jest takie, jakim się nam wydaje. Niby to oczywiste, ale w sumie to wcale nie.
Jutro znowu idę na moją terapię. Jeszcze kawał drogi przede mną, ale na szczęście, sporo też już za mną.
Dodaj anonimowe wyznanie