#MMiiB

Jestem złem wcielonym...

Sklep, kolejka do kas ogromna, dosłownie jak przed Bożym Narodzeniem. Ale co zrobić, stoję i liczę batony na wystawie, gdy nagle podeszło dwóch panów w wieku 20-25 lat ,takie trochę Seby, tylko z lepszej dzielnicy, wiecie, DG i te sprawy.

Panowie stwierdzili, że oni nie będą stać w kolejce, bo nie mają czasu (a wszyscy inni go mają) i bez ceregieli wypchnęli (dokładnie tak, wypchnęli jak ostatnie chamy) dziewczynę, która stała przede mną. Powiedziałam, że tak nie wolno, ale usłyszałam, że mam zamknąć buzię (tylko bardziej dosadnie). Nikt inny nie zareagował, dosłownie nikt. Dziewczyna, którą wywalili z kolejki miała łzy w oczach i chciała wrócić na swoje miejsce, ale skutecznie jej te działania blokowali, zostawiła zakupy i wybiegła...

Tym razem karma okazała się być nie tyle suką, co mężem owej dziewczyny, który czekał na żonę w aucie. Koleś wpadł tam z żoną i zapytał tylko "kto?", a ona ich wskazała. Tych dwóch cwaniaczków to chyba nawet nie wiedziało co ich trafiło, to co się potem stało to była jakaś magia, dosłownie w kilka sekund ich poskładał, nie tak, że się z nimi szarpał czy coś, ja nawet nie umiem opisać dokładnie jak ty wyglądało...

A dlaczego to niby ja jestem zła? Bo mnie ich widok z obitymi buziami po prostu ucieszył jak prezent dziecko na gwiazdkę. Możecie pisać, że tak się nie załatwia takich spraw, ale co się ucieszyłam, to moje :)

#1zOoj

Jestem osobą bardzo ciepłą, otwartą i kochającą. Wydaje mi się, że to przez to, że miłości brakowało mi gdzieś tam w dzieciństwie. Teraz próbuje dzielić się wszystkim co mam z innymi. 

Jestem dawcą krwi, pomagam różnym organizacjom i staram się być dobrym człowiekiem, uczyć się na błędach i ciągle się rozwijać. Przeżyłam swoją pierwszą miłość, nie ma nic tu dużo do opowiadania. Czas był nieodpowiedni i byliśmy za młodzi. 
Od tamtego czasu minęło parę lat a ja nigdy nie potrafiłam się znowu zakochać. Próbowałam, ale zawsze tak bardzo się bałam że zostanę zraniona i nigdy po prostu nie wychodziło. Parę miesięcy temu poznałam chłopaka (nazwijmy go Tomek), miałam bardzo wielki dystans i starałam się panować nad uczuciami. 

Przeżyliśmy mnóstwo świetnych chwil, wyznał mi miłość i chciał bym była jego pierwszą miłością. A ja po prostu się poddałam, zakochałam się i nie potrafiłam tego dłużej kontrolować. Serce mam wielkie, miłości i ciepła pełno więc wyobraźcie sobie jak starałam się tym dzielić. Któregoś dnia Tomek przestał się odzywać, nie odpisywał, nie odbierał. Postanowiłam wyznać mu jak się czuje, byłam bardzo obiektywna i chciałam tylko zrozumieć dlaczego postanowił mnie zostawić w tak obrzydliwy sposób. 

Tomek nie chciał nic wyjaśniać, powiedział tylko że nie przejmuje się innymi ludźmi i w dupie ma moje uczucia, że jest zimny i nic nie potrafi czuć. Wysłał zdjęcie jego nowej dziewczyny. Ironia jak przez tyle lat byłam tak ostrożna w wybieraniu partnerów a ktoś tak po prostu potrafił złamać mi serce. 

Nigdy w życiu nie czułam większego bólu niż teraz, nie wiem co ze sobą zrobić. A najgorsze jest to że ja wciąż widzę w Tomku wspaniałego chłopaka, który ma problemy z samym sobą. Tak bardzo chciałabym mu pomóc, ale nie potrafię sama się pozbierać. Próbowałam już wszystkiego.

#uwBRH

Oglądałam telewizję w salonie, gdy do pokoju wszedł kot. Powolnym krokiem podszedł do sofy na której siedziałam, następnie wskoczył na stolik i zaczął się na mnie patrzeć.
Po prostu siedział i się patrzył tylko na mnie. Ogon co chwilę zmieniał pozycję, raz machnął nim w prawo, raz w lewo. I ten wzrok...

Znieruchomiałam. Chwyciłam telefon i zrobiłam mu zdjęcie, po czym wstałam i bardzo powoli zaczęłam iść w kierunku drzwi. Tyłem. Cały czas obserwowałam kota, czy aby na pewno za mną nie pójdzie. Serce waliło jak oszalałe, ale starałam się zachować spokój, bo on cały czas mnie obserwował.
Udało mi się dojść do drzwi wyjściowych, chwyciłam jeszcze torebkę i klucze z wieszaka, po czym wyszłam z mieszkania. Będąc na korytarzu, pędem rzuciłam się do windy. Wybiegłam z bloku, nie mogłam złapać tchu, po drodze trąciłam jakieś dziecko.
Biegłam jeszcze kilka metrów, znalazłam się na głównej ulicy. Ciężko dysząc, usiadłam na przystanku.


Ja nie mam w domu kota.
Na zdjęciu, które zrobiłam był sam stolik.

#5INvW

Pewnie macie w swoim otoczeniu tzw. "toksyczne osoby", takie z którymi wolicie się nie zadawać. Otóż ja jestem jedną z tych osób.

Od kiedy zdałam sobie z tego sprawę nawiedzają mnie codziennie moje błędy. Jak to wygląda? Kiedy np. czytam książkę, nagle w mojej głowie pojawia się obraz sytuacji w której źle zareagowałam, powiedziałam coś nieodpowiedniego, swoim zachowaniem sprawiłam, że ktoś mógł się poczuć urażony, mówiłam tylko o sobie lub kłamałam. Nienawidzę siebie za to jaka byłam. Piszę to tutaj tylko dlatego, że nie mam nikogo komu mogłabym o tym powiedzieć, a potrzebuję szczerej rozmowy. Może kiedyś to z siebie wyrzucę i będę mogła zapomnieć o przeszłości oraz moim okropnym charakterze, i będę mogła w końcu znaleźć kogoś bliskiego. Na razie będę walczyć o lepszą siebie.

#3yNG7

Jak miałam 15 lat, dla żartu i trochę ruszenia nerwów mamie powiedziałam jej, że jestem w ciąży. Awantura była niemała, ale mama w końcu zrozumiała, że żartuję. Od tego czasu coraz częściej robiłam sobie jaja, ogłaszając mamie tę nowinę (raz spokojnie, innym razem zapłakana... zawsze byłam dobrą aktorką). Po pewnym czasie mama się przyzwyczaiła i zaczęła reagować z uśmiechem pociągając temat "oo, będę babcią" albo "w końcu zrobiłaś coś od początku do końca".
Teraz mam 19 lat i jakiś czas temu po raz kolejny wyznałam mamie, że jestem w ciąży, na co ona zareagowała śmiechem.
Z tym że ja naprawdę jestem w ciąży, a moja mama nie przyjmuje tego do wiadomości. Ciągle powtarza tylko, żebym się uspokoiła, bo ten tekst powtarzany zbyt często już tak nie bawi.
No cóż... może za 6 miesięcy uwierzy.

#Pr7ih

Dawno temu, gdy jako student pracowałem za grosze w podłej korpo na telefonach, każdą złotówkę oglądałem 3 razy zanim ją wydałem. Ze względu na swoje bardzo niesforne, grube, ciemne włosy strzygłem się tylko u drogiego fryzjera w galerii, za zawrotne wtedy sumy kupując karnety, które wychodziły znacznie taniej niż pojedyncze strzyżenia. Gdy nadszedł już czas po pełnych agonii rozważaniach, postanowiłem zaszaleć i po postrzyżynach kupić sobie opakowanie super pasty do włosów za 70 zeta (wiedząc, że być może końcówkę miesiąca spędzę jedząc kurz ze łzami lub jeżyny z lasu).

Od momentu wyjścia z salonu fryzjerskiego od razu napadły mnie myśli, że może trzeba było się jednak wstrzymać z luksusami, że co ja teraz zrobię i na wuja mi ta reklamówka z pastą. Wsiadłem do busa do rodzinnego miasteczka na ostatnim miejscu, by na kolejnym przystanku zobaczyć jak miejsca obok mnie uzupełniają się o bardzo wysokiego, ostro nawalonego Sebixa i jego śliczną blond dziewoję (oboje młodsi ode mnie). Gościu był tak pijany, że ledwo kontaktował, a ona nie za bardzo wiedziała gdzie dojechać (chcieli wysiąść na wsi X). Współpasażerowie nie byli zachwyceni. Postanowiłem być dobrym obywatelem i powiedziałem im, że jadę w tamtym kierunku i im wskażę kiedy mają opuścić pokład. Ucieszyli się i podziękowali, a potem jazda szła zadziwiająco spokojnie, ona coś mu tam bajdurzyła do uszka, a on na nią buczał, że mu niedobrze i że "jak długo jeszcze?".

Napięcie powoli rosło, głowa Seby spoczęła między jego kolanami i zaczynało być już nieciekawie. Ja pytany co chwile donosiłem: "jeszcze 30 minut... jeszcze 25 minut.... jeszcze z 15... już niedługo...". Laseczka zwlekała do ostatniej chwili aż w końcu okazało się, że stanie się najgorsze: Seba, który nie mieścił się na normalnym siedzeniu i musiał usiąść z tyłu busika, powiedział ściśniętym głosem "Lenka dawaj coś, będę rzygać". Ona zaczęła rozpaczliwie przebierać w swojej torebce by ze strachem odkryć że nie ma nic co pomieści eksplozję. "Przepraszam czy ma ktoś może jakąś siatkę?" Wszyscy zaczęli grzebać u siebie w strachu, że Sebix zarzyga pół busika, gdy ja w ostatniej chwili wyciągnąłem swoją drogocenną pastę do włosów i podstawiłem Sebie reklamóweczkę, w którą na moich oczach nahaftował do absolutnego maksimum.

W tej właśnie chwili dojechaliśmy do wsi X i powiedziałem im, że muszą już wysiadać, Sebix zatrzymał moją reklamówkę, a ja za jego plecami dostałem podziękowanie i szybkiego całusa w policzek od blondi.

Nie chce nawet pomyśleć, co by było, gdybym był mniej pazerny i jednak nie kupił tej cholernej pasty :D

#ece5H

Nigdy nie chciałam mieć dzieci. Wg wszystkich miało mi się to zmienić. Nie zmieniło i nie zmieni.

W czym problem? W tym, że jestem sama. Jestem uczciwa, więc spotykając się z kimś, mówię o tym, że nigdy nie będę chciała być mamą, już na początku. Nie chcę marnować swojego i cudzego czasu. No cóż, 30-tka na karku, szukam już kogoś na poważnie.

Reakcja zwykle jest taka, że facetowi jest to obojętne. Ale obojętność w tej sprawie zawsze oznacza to, że w przyszłości, jednak dzieci będzie chciał. I rzeczywiście, po pewnym czasie wychodzi, że jednak "przemyślałem to..".

Zawsze myślałam, że to kobietom bardziej zależy na dzieciach, ale widzę, że to się zmieniło. Nie winię nikogo. Każdy ma prawo żyć swoim życiem. Jednak boli świadomość, że już zawsze będę sama.

#wTaYA

To był gorący letni dzień. Stojąc pod samymi drzwiami do mieszkania, dostrzegłam przy rowerze taty butelkę z wodą. Spragniona, bez chwili zastanowienia odkręciłam i przechyliłam. Poczułam w ustach jaką dziwną, oleistą substancję. Nigdy nie zgadniecie co to było.

Podpałka do grilla.

#59CR7

Jestem żonaty od 6 lat. Z żoną znamy się łącznie 10 lat. Jestem jej pierwszym i jedynym partnerem. Od pewnego czasu mamy poważny kryzys, ponieważ ma luba stwierdziła, że życie jest jedno i chciałaby spróbować jak to jest z innymi. Wpadła na pomysł, że rozstaniemy się na miesiąc, oboje "poszalejemy" i później wszystko wróci do normy.
Ja pominąłem jakąś lekcję z zakresu idei małżeństwa czy to teraz jakiś standard?
Dodaj anonimowe wyznanie