Moja rodzina śmiertelnie się na mnie obraziła. Nie odzywają się, nie zapraszają do swoich domów. Matka z babcią nie chcą mnie widzieć na oczy. Wszystko dlatego, że wytłumaczyłam swojej 12-letniej córce, na czym polega seks. Zapytała mnie o to, ponieważ usłyszała to gdzieś w szkole. Nie bawiłam się w żadne fasolki, żadne przytulanie na golasa, tylko wytłumaczyłam jej normalnie. Powiedziałam też, że jest za młoda, żeby się tym interesować i ma jeszcze na to zdecydowanie dużo czasu.
Wytłumaczyłam, od ilu lat ludzie to robią, że to oznaka miłości i również objaśniłam jej, że jakby ktoś chciał to z nią zrobić i chciałby ją zmusić, to wtedy to jest bardzo złe i ma od razu mi powiedzieć.
Gdy następnego dnia opowiedziałam o tym mojej mamie, zaczęła na mnie krzyczeć, że spaczę dziecko, będzie zboczona i będzie dziwką. Ja rozumiem, że ona ma 12 lat, ale wolałam ją teraz uświadomić, niż żeby za 3 lata powiedziała mi, że ktoś ją skrzywdził lub spodziewa się dziecka.
Historyjka o tym dlaczego do teraz mam wstręt do lodów na patyku.
Jako małe dziecko często chodziłam do lekarza. Badano mi gardło za pomocą takich patyczków jak od lodów. Pewnego razu zapytałam lekarza, skąd je bierze, czy ma fabrykę lodów? A on na to, że dużo ich je, a potem oblizuje.
Już nigdy nie chciałam iść do lekarza z mamą i przynosiłam własne patyczki...
Nigdy nie będę miała dzieci.
To nie jest tak, że jestem bezpłodna, pod kątem medycyny nie miałabym najmniejszych problemów z zajściem w ciążę. Chodzi o to, że sama jestem dość poważnie chora i nie chciałabym, żeby moje dziecko przechodziło to samo co ja. Wiem też, że nie wytrzymałabym siedzenia pod salą operacyjną kilka godzin, jak kiedyś moja mama, albo jeżdżenia w środku nocy do szpitala, bo widzę jak moje dziecko nie może stać z bólu. Po prostu nie potrafię skazać jakiejś niewinnej istoty na coś takiego.
Z jednej strony wiem, że to jest najlepsze wyjście z tej sytuacji, ale z drugiej strony myśl, że jeśli kiedykolwiek będę miała dziecko, to tylko z adopcji, czasem trochę boli.
Moi znajomi nienawidzą mnie za moją dietę.
Wychodząc na miasto pomimo namawiania zawsze odmawiam jedzenia bądź kupienia czegoś w sklepie. Tłumaczę się, że to z powodu niskiej kaloryczności w diecie, a ja nie ufam restauracjom. Większość znajomych narzeka na to, gdyż nie lubią, jak ktoś przy nich nie je, a oni zajadają się pizzą. Dodatkowo zawsze wytykają mi, że jestem osobą szczupłą i nie widzą sensu mojej diety (czego nie rozumiem, bo przecież są też diety dla samego zdrowia, a nie chudnięcia).
Co w tym anonimowego? Tylko ja wiem, że tak naprawdę nie mam diety. Zwyczajnie nie stać mnie na jedzenie, bo w wieku 16 lat utrzymuję moją rodzinę i pomimo trzech prac (w okresie wakacyjnym) ledwo wiążę koniec z końcem.
Rodzina się mnie wyparła. Dlaczego?
Otóż jakiś czas temu przyjechała do nas w gości na parę dni moja babcia. Z faktu, że mamy z żoną duże mieszkanie, babcia nocowała u nas, a nie np. u mojej matki.
W drugi dzień pobytu, gdy nie było mnie w domu, babcia tak stłukła naszego psa, że ten kuleje na jedną łapę i zaczął się bać ludzi (wcześniej uwielbiał towarzystwo innych ludzi, nawet nieznajomych). Powód? Kręcił jej się pod nogami.
Jak się o tym dowiedziałem, bez chwili zastanowienia spakowałem babcię i poinformowałem, że ma się wynosić z mojego mieszkania, oraz zadzwoniłem do matki poinformować, że będzie spała u niej.
No i tutaj najlepsze.
Moja matka wzięła stronę babci, bo jak twierdzi "to tylko głupi pies", "jak ty w ogóle się zachowujesz?! Gdzie twój szacunek do babci?!", no i ogólnie jaki to ja nie jestem zły. Oczywiście poszło to dalej do reszty rodziny, jak to bez powodu wyprosiłem babcię z mieszkania. Ostatecznie cała rodzina ma mnie za tego najgorszego i nie chcą mieć ze mną nic wspólnego.
Moja historia zaczyna się niewinnie. Ot tak, poszedłem w stanie upojenia na spotkanie z panią do towarzystwa. Nie robię tego często - tak szczerze, to drugi raz korzystałem z takich usług.
Mam 22 lata i nie ma co ukrywać; lubię wypić. W nocy, gdy zabawiałem się z panią, o której mowa, byłem zbyt pijany, by pamiętać wszystkie szczegóły, lecz zapamiętałem wygląd kobiety. Atrakcyjna, szczupła brunetka w średnim wieku z opalenizną po solarium. Wszystko skończyło się w miłej atmosferze. Zapłaciłem i wyszedłem zadowolony. Następnego dnia kumplom nakłamałem, że udało mi się wyrwać "trzydziechę" w klubie i wylądowaliśmy u niej.
Historia mogłaby się zakończyć w tym miejscu, ale przecież życie to pudełko czekoladek, niestety.
Dwa miesiące po tym wydarzeniu spotkałem się z pewną 19-latką przy pomocy znanej aplikacji randkowej rymującej się z bimber. Dziewczyna zrobiła na mnie niebywałe wrażenie i bardzo szybko postanowiliśmy być razem. Wiem, to głupia decyzja, ale między nami jakoś bardzo zaiskrzyło. Po kilku spotkaniach wylądowaliśmy w łóżku, a za każdym następnym czułem, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Moja dziewczyna nie miała żadnych problemów w życiu, poza jednym malutkim. Jej mamusia bardzo często zmieniała oraz zdradzała swoich partnerów. Byłem tym zaskoczony, ale finalnie stwierdziłem, że tak się po prostu dzieje i nie mnie to osądzać.
Pewnego ranka, gdy obudziłem się u ukochanej po większej popijawie - zacząłem grać na kompie. Był to bardzo spokojny poranek, do momentu, gdy jakaś kobieta nie zaczęła pukać do drzwi pokoju. Nie poznałem przecież przyszłych teściów. Tak przynajmniej myślałem w tamtym momencie. Drzwi otworzyła szczupła brunetka w średnim wieku z taką samą opalenizną, jak zapamiętałem.
Przedstawiłem się grzecznie i obydwoje zrozumieliśmy, jaki ten świat jest mały...
Historia kończy się w tym momencie, nie wiem, jakie będą moje kolejne ruchy. Myśl o spotkaniu z moją dziewczyną mnie przeraża.
Moja była partnerka miała problem ze swoim owłosieniem. Włos twardy oraz trudny do pozbycia się i po jednym dniu od zgolenia na nowo się widocznie wybijający. Nogi, pachy, brzuch to nie jedyne miejsca, gdzie właśnie takie nie dość, że ciemne, to i odporne na wszelkie metody depilacji włosy jej rosły bujniej niż mi. Ręce, twarz (dokładniej zarost), piersi, nawet szyja. Wszędzie ciachała się ostrzami różnego rodzaju, plastrami, innymi rzeczami i ponad godzinę spędzała każdego dnia w łazience.
Przeszkadzało jej to, utrudniało życie, obniżało samoocenę. Marzyła o operacjach laserowych, na które nie było nas stać. O kredycie nie było mowy, pożyczki tak samo nie da rady, a od rodziny brać wstyd.
Nie dała rady. Zabiła się niecały miesiąc temu. Nie zostawiła listu, nie ''wytłumaczyła'' swojego odejścia. Na mnie wiele osób winę zrzuca, że jej nie traktowałem w porządku.
I faktycznie tak się czuję. Wiele razy żartowałem, że ma słodkie włosy pod brodą lub że może użyć mojej maszynki do golenia brody... Niedawno do mnie dotarło, że to mogło jej tylko pogarszać samopoczucie, choć zawsze się uśmiechała na moje ''dogryzanie''. Myślałem, że czuje, że ją kocham.
Bez zakończenia. Bez morału.
Trzymajcie się wszyscy.
Miałem dziewczynę do momentu, aż nie spełniłem jej skrywanych fantazji.
Cofnijmy się w czasie o jakieś 3 miesiące, ja i moja dziewczyna mamy po 22 lata, ja dość sporo trenuję, ona też, mieszkamy bardzo blisko siebie, widujemy się co dzień, staż związku jakieś 3 lata.
Ona - O
Ja - J
O - Mam taką małą fantazję, nie wiem, czy nie pomyślisz czegoś dziwnego o mnie...
J - Śmiało, znamy się długo i dobrze wiesz, że nie ma u mnie tematów tabu.
O - Chcę, żebyś mnie związał, zakneblował i dał takie lanie, że będę wrzeszczeć wniebogłosy.
J - OK, jednak są tematy tabu, nie ma opcji, żebym miał ci zrobić krzywdę, nawet jeśli tego pragniesz.
O - Tak myślałam.
Dla mnie temat był zamknięty, ale ona na każdym kroku wracała jakimiś aluzjami do tego "pragnienia" i jednak dałem się namówić.
Rodzice wyjechali na weekend, a jako że mam piwnicę przerobioną na siłownię, a nie ma tam okien i jest pod ziemią, co skutecznie ją wygłusza, doszliśmy do wniosku, że to ten dzień. Plan był prosty - na ławeczce ją unieruchomię i sprawię jej lanie, wzbraniałem się przed kneblowaniem jej i chciałem ustalić jakieś słowo klucz, że ona je wypowie jak będzie miała dość, ale nie, bo ja mam ją związać, zakneblować i lać dopóki tyłek nie będzie fioletowy. Tak chce, tak ma być i koniec.
Daruję wam przebieg tego incydentu, bo to nie jest ważne, ale jak już było widać, że faktycznie pośladki są bardziej fioletowe niż czerwone, to ją rozwiązałem i się mocno zdziwiłem, bo po tym, jak się ubrała stwierdziła, że to był test! Bo jej przyjaciółka jej radziła tak zrobić i że skoro teraz ją biję, to będę ją bił zawsze i że to koniec i takie tam bla bla bla.
Koniec końców rozstaliśmy się, i tylko niech mi ktoś powie co tu się odwaliło: znasz kogoś dość długo, rozmawiacie o wszystkim, i odwala się takie coś... Jak to jest możliwe?
Moja rodzina jest mała, składają się na nią ja (24 lata), moja mama Anna (45 lat), tata Jan (48 lat), jego brat Marek (40 lat) i babcia (mama taty, 69 lat).
Do niedawna było u nas zwyczajnie, do czasu jak stryjek Marek nie związał się z kobietą o imieniu Zosia (35 lat).
Odkąd pamiętam mieszkaliśmy w domu rodzinnym taty razem ze stryjkiem.
Marek pracował od zawsze jako hydraulik i nie najgorzej zarabiał, a że był sam, to pomagał rodzinie. Mama nigdy nie pracowała, jak i babcia, a tata jako szeregowy pracownik zarabiał mało, dlatego stryjek kupował / robił prezenty bardzo często.
To od Marka dostałam pierwszy rower, jak i pierwszy telefon, sponsorował babci wyjazdy do sanatorium, a i rachunki domowe były dzielone na pół.
Gdy stryjek poznał Zosię, bardzo się ucieszyłam, w końcu ma kogoś.
Zosia pracuje w urzędzie, jest miła, uprzejma i inteligentna, ale moja babcia razem z mamą były w stosunku do niej kąśliwe i złośliwe.
Gdy Marek pojechał do Zosi na weekend, a rodzinka wyzywała od najgorszych i jego, i ją, nie wytrzymałam. Usiadłam w fotelu niedaleko nich i włączyłam dyktafon w telefonie. Nagrałam słowa takie jak "ten idiota dał się omotać tej szmacie" czy "wydoi go ze wszystkich pieniędzy", "co my zrobimy, trzeba kupić nowe meble, bo te się już do niczego nie nadają, a Marek zwariował".
Umówiłam się z wujkiem w parku, w ustronnym miejscu pokazałam mu nagranie.
Był w szoku i nie dowierzał.
W krótkim czasie stryjek wyprowadził się do Zosi i są szczęśliwi, ja odwiedzam ich co jakiś czas, a babcia z rodzicami dalej nie wiedzą co się stało.
Nigdy nie przyznam się nikomu co zrobiłam, bo z jednej strony zdradziłam rodziców, ale Marek to naprawdę bardzo dobry człowiek i zasługiwał znać prawdę.
A Zosia to fajna ciotka.
Na pierwszym roku studiów obowiązywało mnie wychowanie fizyczne. Razem z nowymi koleżankami wybrałyśmy sobie tak zwany "wuef ogólny" - czyli wszystkiego po trochu: gier zespołowych, fitnessu, siłowni.
Na pierwszych zajęciach w semestrze grałyśmy w siatkówkę, sport zupełnie mi nieobcy - w liceum byłam nawet kapitanem reprezentacji szkolnej. W trakcie zajęć radziłam sobie na tyle dobrze, że przy wyjściu zaczepił mnie prowadzący z sugestią dołączenia do sekcji siatkówki w ramach wychowania fizycznego. Jako że był sympatycznym i młodym wuefistą (przystojnym zresztą też), postanowiłam być szczera i zgodnie z opiniami starszych koleżanek powiedziałam: "raczej nie chcę tam grać, bo słyszałam, że trener strasznie się spina, robi ciężkie treningi, a nic z tego nie wynika; ogólnie tam jest beznadziejnie".
Wstyd, zdziwienie i zażenowanie były ogromne, gdy grobowym tonem oświadczył, że to właśnie on jest trenerem siatkarek.
Nie, nie jesteśmy małżeństwem, ani nawet przyjaciółmi. Zostałam tylko jego ulubienicą: od tamtej pory na wuefie zap**rdalałam trzy razy szybciej niż reszta dziewczyn.
Dodaj anonimowe wyznanie