#LyhDM

Kiedyś miałam bardzo ostrą nauczycielkę geografii. Nazywała nas matołami i uznała, że do niczego się nie nadajemy. Starałam się dostawać jak najlepsze oceny, niestety było widać, że mnie nie za bardzo lubi.

Pewnego razu przyłapała mnie, jak sprawdzałam godzinę na telefonie. W mojej szkole było to zakazane. Wpadła w szał i kazała mi przyjść na następny dzień przed lekcjami... Uprzedziła, że będzie czekać na mnie w gabinecie dyrektora. Wiedziałam, że mam przesrane.

Gdy weszłam do sekretariatu, z gabinetu dyrektora dochodziły dźwięki rozmowy. Podeszłam trochę bliżej i okazało się, że dyrektor umawia się nauczycielką geografii na noc... Pomyślałam, że skoro oboje są w formalnych związkach, to zadziałam...

Weszłam tam i przeprosiłam, że przeszkadzam w omawianiu ich planów na wieczór, ale przyszłam po swój telefon. Obydwoje pokraśnieli, geografka podała mi telefon unikając mego wzroku i wyszłam. Od tamtej pory obchodziła się ze mną jak z jajkiem, a ja nikomu nie powiedziałam o tym, co wtedy usłyszałam.

#wN1Ud

Zawsze wyglądałam na starszą niż jestem. Kiedy podrosły mi trochę piersi, to obcy ludzie zaczęli mi dawać o 10-15 lat więcej (na szkolnych fotografiach wyglądam jak nauczycielka, próbująca wtopić się w uczniów). Już jako nastolatka widziałam w tym problem, więc zaczęłam o siebie dbać, tak aby czas zatrzymać. Ćwiczyłam dużo, wysypiałam się (wypoczęty człowiek wolniej się starzeje :D), dużo się śmieję i od kiedy skończyłam 25 lat, chodzę regularnie na zabiegi kosmetyczne. Problem w tym, że to nic nie daje. Mam 29 lat i całkowicie siwe włosy (farbuję, ale po odrostach widać wszystko), dwie głębokie zmarszczki na czole i kurze łapy wokół oczu. Wyglądam, jakbym dobiegła do 40, tak przynajmniej mi się wydawało...

Wczoraj byłam z młodszą o 11 lat siostrą na zakupach, na których spotkałyśmy jej nauczycielkę. Nauczycielka zapytała się siostry, czemu zamiast być w szkole, jest z babcią na zakupach. Kur... z BABCIĄ!! Poprawiłam panią, że jestem siostrą i się przedstawiłam. Pani przeprosiła i się ulotniła, a my się pośmiałyśmy i wróciłyśmy do zakupów.

Ale jednak to boli. Boli to bardzo. Na ile lat musiałam tam wyglądać? Na 50? Ja nie mam jeszcze 30 lat! Tapety na twarz nie nakładam, rzęsy mam długie, czarne i swoje, ubieram się zgodnie ze swoim wiekiem, co miesiąc chodzę na zabiegi i nic to nie daje. Niby jestem ładna i naturalna, ale nikt się za mną nie ogląda. Nikomu się nie przyznam, że przejmuję się swoim wyglądem, bo uchodzę za osobę z dystansem do siebie (jakoś musiałam siebie zaakceptować ;)), która nie przejmuje się wyglądem, ale szlag mnie trafia, że rówieśniczki, które za młodu paliły, ćpały i nie dbały o siebie, wyglądają o wiele lepiej niż ja. Tyle dobrze, że pomimo farbowania mam długie i gęste włosy oraz zgrabną figurę. Tyle z żalów, ale jakoś nie jest mi lepiej.

#SH5dP

Jestem największą kretynką świata.

Z moim byłym chodziłam od wczesnego liceum. Później poszliśmy na studia do jednego miasta, więc zamieszkaliśmy razem. Ja studiowałam, on dodatkowo pracował (praktycznie od samego początku w zawodzie, z którym wiązały się jego studia), a po powrocie dużo się uczył, przez co wszelkie plany na wspólne wyjście, nie mówiąc o jakimś wypadzie na cały weekend, musiałam ustalać z nim dużo wcześniej, by znalazł czas. Po kilku latach takiego życia zaczęła doskwierać mi codzienność. Znudzona siedzeniem samej w domu, przeglądałam Instagram, gdzie widziałam piękne życia znajomych. Pełne sukcesu, ciągłych podróży i niezwykle romantycznych zachowań ich partnerów. Czułam się, jakbym z całego świata tylko ja prowadziła zwykłe, nudne życie. Zaczęłam mieć do mojego partnera bardzo mocne pretensje z tego tytułu. Po pewnym czasie był to już codzienny powód do kłótni, wystarczyło, bym zobaczyła, że ktoś ze znajomych wyjechał w jakieś stosunkowo nietypowe miejsce. Nie trafiały do mnie tłumaczenia o wylewaniu siódmych potów przez mojego chłopaka, który robi to, byśmy mieli jak najlepszy start zaraz po studiach, że robi to dla nas i że jest to dużo ważniejsze niż fajne foto na insta. Nie widziałam nic szczególnego w tym, że mimo ogromu obowiązków poza domem, w pełni wykonywał swoje domowe obowiązki, dbał o dom, był czuły, ale bez zbędnego działania na pokaz. W końcu nie wytrzymałam i odeszłam.

Szybko poznałam innego chłopaka, który wydawał się ideałem. Dobra praca, wielkie plany na przyszłość, a do tego dusza towarzystwa, świetny tancerz, przy którym czułam się królową każdej zabawy. Bardzo szybko okazało się, że wszystko, co o sobie opowiadał, to bzdury, a do tego byłam jedną z wielu jego dziewczyn. Po jakimś czasie poznałam jeszcze innego chłopaka. Jednak nauczona poprzednimi doświadczeniami, bardzo szybko zaczęłam drążyć. Chłopak okazał się totalnym nierobem, mieszkał z matką, od której dostawał pieniądze na imprezy, bo sam nie pracował. Byłam zrozpaczona. Coraz bardziej dołowały mnie zdjęcia koleżanek na insta. Postanowiłam, że odezwę się do jednej z nich - do tej, której zazdrościłam najbardziej. Pod pozorem odnawiania znajomości często z nią gadałam, by dowiedzieć się jakim sposobem ma tak cudowne życie. Dotarło do mnie, jak wielki błąd popełniłam, gdy okazało się, że praktycznie wszystko, czego tak zazdrościłam, było kupione na kredyt. Nawet zegarek czy większe bukiety kwiatów. Żyli mocno ponad stan i wszystkim tym chwalili się w internecie, gdy w rzeczywistości ich życie opierało się głównie na wielomiesięcznych pobytach w Holandii, by dzięki pracy w szklarniach pospłacać część kredytów.

Rzuciłam najlepszego człowieka na świecie, bo pozazdrościłam ludziom życia, którego w rzeczywistości nie wiodą.

#TWopo

Kiedy przechodziłam okres młodzieńczego buntu, irytował mnie fakt, że w kuchni zawsze jest bałagan i oczywiście winiłam o to mamę, bo rzadko sprzątała.

Dopiero po latach dotarło do mnie, że owszem, bałagan był, ale był też obiad, dwa rodzaje ciasta, świeżo wyciśnięty sok, bułki dopiero co wyciągnięte z piekarnika, swojska kiełbasa wędzona do późnej nocy i to nieustannie powtarzane pytanie, co zjadłabym jutro.

#5KGYP

Pracuję na nocne zmiany już od kilku lat, więc jak każdy normalny człowiek rano śpię. Dziś ok. 9:30 obudził mnie dzwonek do drzwi. Otwieram zaspana i w piżamie z króliczkiem. A tam kto? Świadkowie Jehowy.
ŚJ:  Czy wie pani, kto rządzi światem?
Ja:  Nie wiem. Ale na pewno nie ja. Pomylili panowie adres.

W życiu nie widziałam Jehowych zanoszących się od śmiechu, a tu proszę...

#zYJp0

Mój tato jest alkoholikiem. Takim, który wychodzi rano do pracy, a wraca wieczorem narąbany i idzie spać. Nie awanturuje się, nie bije nas, zarabia.
Jednak widzę, jak mama to przeżywa. Z boku jesteśmy normalną rodziną. Ale nikt nie wie, co się dzieje w domu. Mama ma męża, ale jakby go nie miała. Rozmowy z nim nie mają sensu, bo on nie widzi problemu, że wypije po pracy piwko. Niby jedno. A musi ich być kilka, skoro w takim stanie wraca. Błagałam go, prosiłam, krzyczałam, ale nic z tego.

Miesiąc temu potrącił mnie samochód. Trafiłam nieprzytomna do szpitala. Potrącił mnie pijany kierowca, który jechał z dzieckiem. Im się nic nie stało. Ja natomiast miałam połamane żebra, wstrząs mózgu, złamaną nogę i... straciłam rękę. Amputowano mi dłoń.
Świat się dla mnie załamał. Mam 20 lat, a nie mam dłoni. Dalej nie umiem się z tym pogodzić. Nie dam rady odwinąć bandaża. Zmieniać opatrunki musi mama.

Od mojego wypadku tato nie wypił kropli alkoholu. Gdy leżałam w szpitalu nieprzytomna obiecał, że jak z tego wyjdę, to nie tknie alkoholu. Na razie mu się udaje.
W końcu widzę mamę w innym humorze. Widzę, że jest jej cholernie smutno z mojego powodu. Wiem, że płacze po nocach. Ale w końcu ma męża, z którym może porozmawiać. A to wszystko dzięki mojemu wypadkowi.
I mimo że nie umiem się pozbierać po tym, że jestem kaleką, to jakaś część mnie się cieszy, że dzięki temu znów mam kochającą rodzinę.

#oWvdD

Jestem 30-letnią kobietą, mieszkam na obrzeżach małego miasta. Do pracy mam niedaleko, toteż chodzę do niej pieszo.

Kilka dni temu, wracając do domu, poczułam na środkowym palcu stopy okropny ból. Zdjęłam czółenko i skarpetkę balerinkę, a tam ukazał mi się krwawy widok. W wąskich nosach butów w palec wbił mi się już przydługi paznokieć. Jako że nie uszłabym dalej, przysiadłam na chodniku i obgryzłam paznokieć.
Reszta drogi minęła bezboleśnie.

PS. Chyba nikt nie widział.

#M664S

Jestem 19-letnią, ładną (według innych) dziewczyną o świetnej figurze (na którą ciężko pracowałam). Jednak nikt z płci przeciwnej na mnie nie spojrzy. Dlaczego? Otóż jestem w 100% łysa. I nie, wcale nie mam raka.

Opowiem o moim błędzie, żeby przestrzec innych.

Będąc dzieckiem, miałam cudowne, długie i ciemne włosy. W wieku 14 lat rozjaśniłam je do bardzo jasnego blondu. Bardzo mało je to zniszczyło, bo wcześniej nie widziały nawet suszarki ani prostownicy. Farbowałam je średnio co miesiąc. Kolor znudził mi się po pół roku i zamarzył mi się rudy, który równie szybko mi zbrzydł. Później byłam czarna, wróciłam do swojego naturalnego koloru, które nie zagościł na mojej głowie na długo i jeszcze kilka razy zmieniłam kolor. Mając 19 lat, chciałam wrócić do blondu. Użyłam kilku dekoloryzatorów, rozjaśniłam je dwa razy i pofarbowałam (wszystko w ciągu dwóch dni). Okropnie je to zniszczyło, ale jakoś nie zwróciłam na to uwagi i po miesiącu znowu zmieniłam kolor, tym razem na jasny brąz. Farbowałam je 3 razy w ciągu jednego dnia, bo nie mogłam uzyskać wymarzonego odcienia.

Moje włosy wypadały już wcześniej, ale wtedy zaczęłam już łysieć. Nie wypadały stopniowo, po prostu wypadły po trzech myciach głowy.

Wiem, że większość kobiet ma trochę oleju w głowie i nie popełni tego błędu, ale nawet w szkole zauważam osoby, które mają inny kolor włosów co tydzień.

Uważajcie, dziewczyny.

#04Hp3

Skończyłam medycynę. Od połowy studiów wiem, co chcę robić później, ale nie przeszkadza to mówić moim rodzicom na okrągło, że mam odpuścić sobie tę psychiatrię, bo przecież nie po to tyle lat studiowałam, żeby teraz „siedzieć z czubkami”. Wstydzą się odpowiadać znajomym na pytania, co wybrałam i wciąż marudzą, że mam zmienić zdanie, „bo będę żałować”, a oni przecież „chcą dla mnie jak najlepiej”.

Goryczy dopełnił fakt, że jak powiedziałam swojej znajomej o tym, że idę na psychiatrię, odpowiedziała, iż to bardzo dobrze „bo przecież psycholodzy są potrzebni”, tylko „szkoda, że nie będziesz mogła sobie wypisywać recept”. Była bardzo zaskoczona, jak jej powiedziałam, że psychiatra to nie żaden psycholog, a normalny lekarz, z normalnymi uprawnieniami.

Kiedy skończy się ta stygmatyzacja i ciemnota?!

#UwMtk

Jutro idę do dentysty. Od lat nie bywałam, paniczny strach związany z traumą z dzieciństwa - wyrywanie mleczaka skończyło się złamaniem dziąsła...

Mam zdewastowane uzębienie w wieku 40+. Wstydzę się uśmiechać, rozmawiać...
Widzę, że córka się mnie wstydzi przed znajomymi.
Jem tylko miękkie rzeczy, bo nie mam czym porządnie pogryźć.

Idę jutro, co prawda mnie nie stać, nie mam żadnych oszczędności, ale MUSZĘ już coś z tym zrobić. Nie wiem jak to opłacę, ale coś wymyślę.
Mąż jest przy kasie, ale niechętnie się dzieli, za to chętnie mnie wyśmiewa.
Trzymajcie kciuki.
Dodaj anonimowe wyznanie