#kQQ27
Moczyłam się w nocy do około 12 roku życia. Z perspektywy czasu wiem, że spowodowane to było moją sytuacją w domu. Mój ojciec był alkoholikiem i niejednokrotnie w nocy wszczynał awantury, podczas których bił moją mamę. Bardzo się go bałam. Do około 9 roku życia myślałam, że wszystkie dzieci na noc mają zakładaną pieluchę. Dopiero kiedy w drugiej klasie szkoły podstawowej miałam jechać na dwudniową wycieczkę, dowiedziałam się, że to nieprawda. Mama nakrzyczała na mnie, że nie mogę założyć na noc na tej wycieczce pieluchy, bo to wstyd i że to nie jest normalne, że mając 9 lat moczę się w nocy. Później było gorzej. Mama z czasem chciała mnie tego "oduczyć" i po prostu pewnego dnia przestała mi zakładać pieluchę na noc. Nic to nie dało. Mama każdego ranka na mnie krzyczała, że łóżko znowu jest posikane. Powtarzała, że nie ma już do mnie sił.
Problem ustał dopiero wtedy, gdy mój ojciec dostał wyrok za znęcanie się nad rodziną i poszedł siedzieć. Miałam wtedy 12 lat.
Wow. Dla normalnego odbiorcy takiego wyznania będzie to powód, żeby Ci współczuć, a nie osądzać Ciebie. Rozumiem wstyd w tej sytuacji, a równocześnie nikt normalny nie będzie Cię zawstydzał.
To chore, że musiałaś tak długo cierpieć takie warunki, oboje rodzice zawiedli, ojcu należała się surowa kara, matce lżejsza. Oboje powinni być zmuszeni do częściowego wynagrodzenia Ci krzywd, uważam. Całkowicie wynagrodzić niestety się nie da..
Co dzień zasikana pościel, kołdra, prześcieradło. Na materac ewentualnie położysz jakąś matę nieprzemakalną, ale co sie nasprzatasz, napierzesz i naprzebierasz pościeli to Twoje. Można mieć dość i nie dziwię się że matce puściły nerwy.
W jaki sposób zwalnia to matkę z obowiązku dbania o bezpieczeństwo własnej córki? I serio zakładasz, że 9-latka nie była zmuszona sama ogarniać problem mokrej pościeli?
Wiem, kobieta była w tragicznej pozycji, ale miała znacznie większe możliwości bronienia się niż jej córka. Mogła zgłosić przemoc, mogła szukać pomocy.
Dodatkowo matka nie miała żadnych podstaw, żeby przypuszczać, że przemoc ojca ogranicza się do tego, czego ona jest świadkiem, i że dziecko nie jest krzywdzone przez niego także w inny sposób, niż przez bycie świadkiem przemocy wobec matki.
Prawda, była ofiarą, ale to jest okoliczność łagodząca, a nie usprawiedliwienie. W przeciwnym razie jeśli ojciec w pracy był ofiarą mobbingu albo bywał zaatakowany na ulicy, usprawiedliwimy także i jego przemoc wobec żony. A ocena działań i kary działają inaczej, tak, żeby zniechęcać ludzi do przemocy.
Już widzę jak 9-latka zmienia pościel i to jeszcze każdego dnia.
Ojciec był dvpkiem i z tym nikt się nie kłóci. O bezpośredniej przemocy wobec córki nie ma tu ani słowa. Owszem, dom był przemocowy i autorka mogła tak reagować na stres. To jest jasne. Ani autorka nie jest temu winna, ani matka w zasadzie. To po prostu żenująca sytuacja dla rodzica, który latami musi doglądać czy dziecko się nie zmoczyło. Bo jedno jest pewne - ani ona, ani ojciec tego nie sprzątali tylko na 100% robiła to matka. Gdyby córka sama to ogarniała, to po co by się matka miała złościć?
Dragomir, ośmiolatki przewijały codziennie młodsze rodzeństwo, a nie tylko sprzątały po sobie. Nie masz podstaw zakladać, kto zajmował się pościelą.
Wina to złożona moralna kategoria. Ale zdecydowanie odpowiedzialność za bezpieczeństwo dzieci spoczywa na ich rodzicach. I zdecydowanie krzyczenie na dziecko, że się moczy, i poniżanie go z tego powodu, jest przemocowe oraz nasili, a nie usunie problem moczenia. Chyba że usunie problem razem z dzieckiem.
Czy gdyby matka wyśmiewała i poniżala dziecko z powodu niszczenia rzeczy w ataku padaczki zamiast ogarnąć leczenie dla niego, też powiedziałbyś, że miała prawo stracić cierpliwość?
Moczenie nocne w pewnym wieku wymaga konsultacji specjalistycznej i pomocy, a nie wypuszczania nerwów do ataku bezbronnego.