Razem z grupą trzech przyjaciół ze wspólnego kierunku studiów od 15 lat tworzymy fajną paczkę. Każde z nich ma współmałżonka oraz każde po dwójce dzieci.
Wczoraj od jednej z przyjaciółek, przy luźnej wymianie zdań i miłej rozmowie, usłyszałam, że jestem życiowym przegrywem. Bo nie mam dzieci. Jako jedyna z nich. Tak mnie to zaszokowało, że siedziałam z otwartą buzią jak idiotka. Za chwilę przyjaciółka dodała, że mogę tę sytuację zmienić, tylko muszę znaleźć sobie jakiegoś "dawcę genów".
Nikt się nie odezwał. Cisza aż brzęczała. Te dwa zdania z ust przyjaciółki były przerywnikiem w zwykłej konwersacji o niezbyt istotnych rzeczach dnia codziennego. Poczułam się, jakbym dostała w twarz. Dwa razy. Wstałam i wyszłam.
Morału nie ma.
Nienawidzę moje szwagierki.
Kiedyś miałyśmy z Kasią (imię zmienione) dobry kontakt. Obie zaszłyśmy w ciążę w mniej więcej tym samym czasie.
Kilka miesięcy później Kasia poroniła. Jej mąż, Paweł, zadzwonił po mnie, żebym przyjechała, bo z racji mojego doświadczenia w tym temacie (miałam za sobą jedno poronienie) mogłabym jej pomóc. Kasia mi jednak na to nie pozwoliła - gdy tylko mnie zobaczyła, powiedziała, że nie chcę mnie widzieć, ponieważ ja mam nadal szansę urodzić, a ona już nie.
Zrozumiałam to - chociaż sama nie przechodziłam wielkiej traumy po moim poronieniu (ciąża miała ledwo dwa miesiące i płód był uszkodzony).
Kasia była już prawie w ostatnim trymestrze, więc postanowiłam faktycznie usunąć się w cień i dać jej dojść do siebie, bo wiedziałam, że widok mojego rosnącego brzucha mógłby być dla niej przykry.
Tak minęło kilka miesięcy - ja urodziłam zdrowego syna, mąż wysłał kilka jego zdjęć do Pawła, żeby nie dobijać Kasi. Poza tym kontakt był znikomy.
Syn miał pół roku, kiedy nadeszły święta Bożego Narodzenia. Tradycyjnie zawsze wybieraliśmy się do teściów na rodzinne świętowanie. Była to też moja pierwsza okazja po wielu miesiącach do spotkania z Kasią.
Z początku była miła, choć oschła, i nie zwracała uwagi na mojego synka. Nie miałam jej tego za złe - w końcu to na pewno nadal świeża rana.
Kiedy jednak zaczęłam odpakowywać prezenty dla syna, Kasia wstała i wykrzyczała mi w twarz, że to niesprawiedliwe i jej dziecko powinno tu siedzieć.
Przyznam, że bardzo mnie to zdenerwowało, ale finalnie jednak współczucie przeważyło i skończyło się na tym, że to ja uspokajałam męża i teściów, którzy byli bardzo poruszeni tą sytuacją.
Dzisiaj mój syn ma trzy lata, właśnie spodziewamy się kolejnego dziecka. Kasia wykorzystała tę okazję, żeby wysłać mi SMS-a z wiadomością, że w obliczu jej tragedii zachowuję się perfidnie zachodząc znowu w ciążę. To w sumie nie jest jedyny przytyk z jej strony w ostatnich latach - przez jej zachowanie rodzinne święta i spotkania właściwie nie istnieją. Teściowie co roku ze smutną miną proszą nas, żebyśmy Wigilię spędzili osobno, bo dla Kasi widok naszego syna to zbyt wiele. Gdy już się spotkamy (np. na pogrzebie), Kasia zachowuje się, jakbyśmy nie istnieli. Mój mąż, a jej brat, przestał się już do niej odzywać. Za to Paweł, po każdej kolejnej akcji Kasi, dzwoni i nas przeprasza.
Z tego co wiem, szwagierka uczęszcza na terapię, która jednak chyba nic nie daje. Ba, według słów teściowej, psycholog powiedział Kasi, że ma prawo do żałoby i zerwania kontaktów z nami, jeśli jej to przeszkadza.
Powyższe nie wystarczyło jednak, żebym ją znienawidziła.
Stało się to dopiero, kiedy na urodziny syna wysłała dla niego "prezent" - sukienkę z naszytym imieniem Kornelia. Tak miała mieć na imię jej córka.
Trochę niesmaczne, trochę śmieszne i w życiu nie opowiem tej historii znajomym, więc może na tę stronę się nada. Zacząć muszę od tej niesmacznej części - co jakiś czas mam powracający problem z hemoroidami. Raz tylko poczuję lekki dyskomfort, kiedy indziej trochę popiecze. Jednak czasami też się zdarzy, że guzki już wyjdą na zewnątrz i (przepraszam za niezbędną wizualizację) muszę je sobie z powrotem ręcznie wsadzić w pewną część ciała.
Historia właściwa dzieje się na siłowni, kiedy to w połowie treningu czuję, że moi przyjaciele znowu chcą mi podokuczać. Pierwsza myśl - trudno, dokończę trening i skoczę do apteki po ulubioną "maść na ból dupy". Po chwili już wiem, że tak łatwo nie będzie. Przy przysiadzie jeden z przyjaciół postanowił pozwiedzać świat i wyjść na zewnątrz. Dyskomfort okropny, trening przerwany, a ja już tylko chcę iść w ustronne miejsce wsadzić z powrotem niesfornego kolegę i lecieć do apteki. Szybko oddalam się do szatni, do kabiny prysznicowej prawie już wbiegam i wpycham tego nieszczęsnego żylaka. W tym momencie wymsknęło mi się nawet drobne "uuuf!" po części z ulgi, a po części z faktu, że mam kurde palec w dupie!
I wtedy zobaczyłem, że drzwi za mną się nie zamknęły... Trzech kolesi (w tym 2 stałych bywalców tej siłowni, których znam z widzenia) patrzy ze zdziwieniem i lekkim przerażeniem, jak grzebię sobie w tyłku i jęczę.
Tamtego dnia zmieniłem siłownię.
Na pewno każdy z Was czegoś się bał, jak był małym brzdącem, jednak mój lęk był trochę inny niż u typowego dziecka. Otóż od czasu Pierwszej Komunii najbardziej bałam się... niepokalanego poczęcia! Zastanawiacie się pewnie dlaczego mała dziewczynka miałaby się bać owego zjawiska. Wszystko za sprawą księdza, który miał za zadanie przygotować nas do tego sakramentu.
Spotkanie przygotowujące do Komunii, które spowodowało ten lęk, zapamiętam chyba do końca życia. Rozmawialiśmy o Maryi i o tym, że przez to, iż służyła Bogu, została obdarowana małym Jezuskiem. Wtedy ksiądz powiedział do wszystkich dziewczynek decydujące zdanie "Jak będziecie posłuszne Bogu i będziecie grzeczne, to być może i was Pan Bóg obdaruje tak jak Maryję".
Te słowa mnie przeraziły, ponieważ zawsze byłam bardzo grzecznym i wierzącym dzieckiem, więc wzięłam to strasznie do siebie i myślałam, że ja też urodzę Jezuska! W umyśle 7-latki było to okropne. Od tamtego dnia byłam małym wcieleniem diabła i przestałam chodzić do Kościoła (co zresztą zostało mi do dzisiaj ;)).
Większość ludzi z boku oglądających moje małżeństwo zazdrości mnie i żonie tego, jak idealnie dobrani ze sobą jesteśmy. Za to nasi przyjaciele z czasów szkolnych zawsze zaśmiewają się do łez, gdy słyszą na nasz temat ochy i achy od ludzi np. z pracy.
Pewnie dlatego, że gdy się poznaliśmy, nie było dnia, w którym ja i ona nie skakalibyśmy sobie do gardeł. I to dosłownie.
Chodziliśmy do jednej klasy w technikum. Zaczęło się od rywalizacji o oceny. Potem były przepychanki na korytarzach, wyzywanie, a z czasem nawet "biliśmy się", bo szczerze nie wiem nawet jak to inaczej nazwać. Najśmieszniejsze jest to, że należeliśmy do jednej "grupki", co dawało nam jeszcze więcej okazji do zwad.
Nie raz przyjaciele musieli nas od siebie odciągać, bo któreś powiedziało o jedno słowo za dużo i kończyło się na tym, że ja zostawałem z twarzą poharataną od jej paznokci, a ona z łysymi plackami na głowie po szarpaniu za włosy i siniakami na żebrach (ma straszne łaskotki, co mocno wtedy wykorzystywałem).
Wiem jak to brzmi, zwłaszcza że byliśmy wtedy prawie dorosłymi ludźmi, ale prawda jest taka, że zarówno wtedy, jak i dziś nikt nie potrafi mnie tak doprowadzić do szału jak ona (teraz znaleźliśmy na szczęście o wiele przyjemniejszy sposób na rozładowanie wzajemnej agresji). Nasz związek, podobnie jak znajomość, nie zaczął się przyjemnie, chociaż ja tam całkiem miło to wspominam.
To był nasz trzeci rok nauki. Kłóciliśmy się w drodze do klasy. Byliśmy tak sobą zajęci, że nie zauważyliśmy, że dotarliśmy już do schodów. Nim nasi przyjaciele cokolwiek zdążyli zrobić, runęliśmy oboje w dół jak ostatnie sieroty. Niewiele myśląc, złapałem ją wtedy i przyjąłem większość "upadku" na siebie. Wyszło tak niefortunnie, że skończyłem z połamanymi pięcioma żebrami i kręgosłupem. Ona sama miała całe szczęście tylko pęknięte cztery żebra i skręcony nadgarstek.
Nie zostałem kaleką i dzisiaj mam się zupełnie dobrze, ale wtedy przez kilka ładnych miesięcy leżałem w szpitalu. A ona przychodziła do mnie codziennie i z braku lepszych pomysłów obierała dla mnie jabłka, a potem zmuszała do ich zjadania. Nie powiem, już po czterech tygodniach dosłownie nimi rzygałem i ona dobrze o tym wiedziała. Mówiła, że to zemsta za to, że byłem takim nieostrożnym kretynem.
Nie zliczę, ile razy wywalili ją z mojej sali, bo zaczynaliśmy drzeć ze sobą koty do tego stopnia, że przeszkadzaliśmy innym. Mimo to była uparta i po jakimś czasie nawet pielęgniarki tylko wywracały na nas oczami.
Nasz związek zaczął się jeszcze kiedy byłem w szpitalu. Jakoś samo wyszło.
Dzisiaj i my i nasi przyjaciele się z tego śmiejemy, ale prawda jest taka, że gdyby nie tamto, to prawdopodobnie nie bylibyśmy dzisiaj po ślubie. I wiecie co? Gdybym musiał cofnąć się w czasie, to bez zawahania zjebałbym się z tych schodów jeszcze raz.
Moja ciocia powiesiła w domu przy wejściu tabliczkę z napisem "Tu mieszka pies z rodziną".
Nie mają psa... Wujek jest policjantem...
Moi rodzice są razem od ponad 25 lat. Doczekali się trójki dzieci: mnie oraz moich dwóch młodszych braci. Wiadomo, jakieś konflikty w domu były, ale naprawdę zagwarantowali nam cudne dzieciństwo i dzisiaj, już jako studentka, mam z nimi bardzo przyjazne stosunki i bardzo lubię wracać do rodzinnego domu.
Dzisiaj mało kto wie, że zanim zostali małżeństwem, moja mama miała innego męża, którego potem zdradziła z moim tatą. Jak się dowiedziałam od cioci, pierwsze małżeństwo mojej mamy były bardzo nieudane - mama poślubiła go krótko po osiągnięciu pełnoletności, wiecznie się kłócili i nawet podniósł na moją mamę rękę kilka razy. Potem poznała mojego tatę i znajomość szybko się przerodziła w romans, który sprawił, że mama wystąpiła o rozwód i związała się, już oficjalnie, z moim tatą.
Co w tym anonimowego?
Niedawno zepsuło mi się coś w samochodzie i pojechałam do poleconego mi przez kolegę warsztatu. Jeden z mechaników patrząc na moje nazwisko zapytał, czy XY jest moją mamą. Odpowiedziałam, że tak i spytałam się, skąd ją zna.
Nie spodziewałam się jednak, że splunie mi pod nogi i nazwie mnie "córką k*".
Tak mnie tym zszokował, że jedyne, co byłam w stanie zrobić, to wsiąść w samochód i stamtąd odjechać. Bluzgi i inwektywy (m.in. że na pewno jestem puszczalska) padały w moją stronę nawet wtedy, kiedy hamując łzy starałam się uruchomić moje auto.
Już będąc w akademiku zabrałam się za szukanie informacji o tym mechaniku - tak, był to były mąż mojej mamy. Wedle jego profilu na Facebooku, ma żonę oraz dzieci.
Nie opowiedziałam o tym zdarzeniu moim rodzicom (ani nikomu innemu) - nie chcę, żeby im było przykro. Może i moja mama zdradziła kiedyś tego mechanika, ale uważam, że razem z tatą tworzą świetny związek i cóż - gdyby się nie spotkali, to na tym świecie nie byłoby mnie oraz moich braci i nie miałabym tak fajnej rodziny.
Od kilku lat zmagam się z ciężką depresją. Psycholog, psychiatra, terapie - nic mi nie pomagało. W pewnym momencie dotarłem do dna i, nie mogąc już wytrzymać, a nie chcąc posuwać się do samobójstwa, rzuciłem wszystko. Przerzuciłem się na pracę zdalną, uciąłem wszelkie kontakty i relacje z ludźmi, ograniczyłem wychodzenie z domu do minimum, higienę również - ogółem odciąłem się od całego życia w społeczeństwie i norm społecznych.
Dzisiaj mijają dwa lata. Przez cały ten czas jedyną osobą, do której się odzywałem, była kasjerka w większym sklepie spożywczym. "Dzień dobry. Kartą. Do widzenia." - i tak raz na dwa/trzy tygodnie, gdy robiłem zakupy. Śmieci wynoszę raz na kilka miesięcy. Prysznic biorę raz na tydzień. I w końcu jestem szczęśliwy.
Nie sądzę, by depresja mi przeszła. To raczej niemożliwe lub przynajmniej bardzo mało prawdopodobne. Gdzieś tam w tyle głowy cały czas jest. Ale w końcu się uśmiecham. Potrafię się zaśmiać z tego, co zobaczę. Nie tęsknię za kontaktem z innymi ludźmi. Nie nudzę się. Wysypiam się jak nigdy wcześniej. Wagę utrzymuję w normie. Jestem zdrów jak ryba - nawet o przeziębienie mi ciężko. A na koncie urosły mi spore oszczędności. W końcu niczym się nie przejmuję, nic mnie nie stresuje, depresja nie ma nic, czym mogłaby mnie męczyć.
Wycofaniem społecznym odrodziłem się jako człowiek. I prawdopodobnie uratowałem sobie życie.
Znajomy pracuje jako lekarz. Zawsze jest miły dla wszystkich swoich pacjentów, nawet ekstremalnie upierdliwych, mających tysiąc argumentów z Internetu, że mają taką, a nie inną chorobę itd.
Ostatnio wyznał mi, że czasami jest na granicy, gdzie wystarczy chwila, a mógłby zacząć przeklinać przy takich pacjentach. Podczas takich momentów chowa rękę pod swój stół i pokazując faka do pacjenta pod spodem uspokaja się i dalej może być tym miłym doktorem.
Podczas ostatniego spotkania z rodziną miałam okazję porozmawiać z moim kuzynem. Facet po 30., zaczął użalać się i narzekać, że nigdy nie miał dziewczyny, bo wszystkie są dla niego nieodpowiednie. Na moje pytanie, w czym konkretnie jest problem, przedstawił mi listę swoich wymagań dotyczących kobiet. Było to mniej więcej coś takiego:
- koniecznie dziewica, najlepiej nigdy niedotykana nawet przez obcego faceta
- religijna, najlepiej wiara katolicka, ateistki są całkowicie do odrzucenia
- skromna, ułożona, wyznająca prawdziwe wartości, takie jak to, że powinna być posłuszna i uległa wobec swojego partnera
- konserwatywna, żadnej akceptacji mniejszości, na słowo "aborcja" powinno jej się robić słabo
- wysoka znajomość polskiej literatury i to w zasadzie jedyna jaką powinna czytać
- żadnego kina czy imprez, bo kuzyn uznaje tylko takie rozrywki jak teatr czy opera
- całkowicie naturalna, żadnego makijażu, ewentualnie lekki, ale za to ubiór musi być skromny i formalny
- nie powinna mieć żadnych przyjaciół płci męskiej
- chęć posiadania dzieci w dużej ilości
- powinna być świadoma swoich "braków", jakie wynikają z tego, że jest kobietą, więc z racji tego musi całkowicie polegać na swoim partnerze.
Przyznam, że po tym wywodzie myślałam, że on mnie trochę wkręca i zaczęłam się śmiać. Ale to nie był żart... Cóż mogłam zrobić, powiedziałam mu, że z takimi wymaganiami nic dziwnego, że nie może znaleźć kobiety. Na co on się oburzył, bo stwierdził, że wszystkie są zmanipulowane przez zachód, więc pewnie ja też i zakończył rozmowę. Sama nie wiem, czy mi go szkoda czy nie, ale przyznam, że jako kobieta nigdy bym nie chciała żyć z kimś, kto ma takie poglądy.
Dodaj anonimowe wyznanie