#oZvUC

Piszę to wyznanie nawiązując do innego, gdzie ktoś pisał o równych prawach dla osób niepełnosprawnych.


Otóż kilka lat temu w małej miejscowości pod Warszawą, odbył się konkurs (coś typu "Mam Talent"). Nagrodą za pierwsze miejsce był udział w międzywojewódzkim konkursie talentów.

Jako, że byłem początkującym muzykiem, który chciał gdzieś tam zabłysnąć, zgłosiłem się z kumplem do tego konkursu. Ludzi było sporo, a my ciężko przygotowywaliśmy się do występu. Zagraliśmy piosenkę, a gdy już było po wszystkim, czekaliśmy na wyniki. I tu muszę trochę nieskromnie powiedzieć, że wypadliśmy najlepiej (kilku innych uczestników sami nam to powiedzieli). Po naszej kolejce był jeszcze jeden występ - dzieci z zespołem downa. Oczywiście jak już się pewnie domyślacie, niepełnosprawni zajęli pierwsze miejsce, tylko dlatego, że byli niepełnosprawni, my zajęliśmy drugie. Zauważyli to wszyscy uczestnicy, a nawet niektórzy organizatorzy. Przedstawienie tych dzieci z zespołem downa trwało dosłownie dwie minuty i każde z nich wypowiedziało po jednym zdaniu. "Jury" - jeśli można ich tak nazwać byli zachwyceni ich występem, a wszystkich innych uczestników nawet nie wzięli pod uwagę. Od niechcenia przyznali drugie i trzecie miejsce.



Ja rozumiem, że pewnie dla tych niepełnosprawnych dzieci to był nie lada wyczyn, zrobić takie przedstawienie czy coś, ale inni uczestnicy, którzy się przygotowywali przez kilka tygodni do tego konkursu zostali po prostu zignorowani. Dla mnie osobiście była to szansa żeby pokazać się ludziom, a może akurat coś by z tego wyszło. Dlatego wkurzyło to wszystkich, że te dzieci wygrały tylko dlatego, że były niepełnosprawne.

Nie mam nic do takich osób, ale kurde, po co organizować takie konkursy, skoro i tak od początku wiadomo, że jak pojawią się niepełnosprawni, to i tak wygrają?

#lj0b9

Bez względu na to jak absurdalnie zabrzmi ta historia, wydarzyła się naprawdę, a wszystkiego dowiedziałam się wczoraj.

Do rzeczy. Mam 24 lata i przez ostatni rok spotykałam się z mężczyzną 3 lata starszym. Minus naszej znajomości był taki, że mieszkaliśmy 60 km od siebie, też nie taka tragedia, widywaliśmy się co weekend u mnie albo w jego kawalerce. Od jakiegoś czasu zaczęłam podejrzewać że jest coś nie tak, wydawało mi się że coś kręci i nie mówi mi prawdy. Żądna odpowiedzi w nocy przejrzałam jego telefon i dowiedziałam się wszystkiego. Miał żonę i mała córeczkę. Podał mi nawet fałszywe imię i nazwisko, co zabawne od 3 lat prowadzi Facebooka i Instagrama na lewe dane, więc wszystko wydawało mi się prawdziwe (jestem nieufna, więc sprawdzałam go na początku wzdłuż i wszerz. Jak widać nie do końca).

Poczekałam do rana aż królewicz się obudzi i całą noc spędziłam na kanapie, rozmyślając jak go z tym strategicznie skonfrontować.
Kiedy przyszło co do czego, kiedy wywaliłam mu fakty na stół i roztrzęsiona czekałam na odpowiedź, Pan X ze stoickim spokojem spojrzał na mnie, uśmiechnął się i powiedział, że tak naprawdę to on nie zrobił nic złego i wszystko ma już wybaczone, bo UWAGA, UWAGA, cytuję "Krzyżowałem palce za każdym razem gdy opowiadałem o moim życiu, mieszkaniu, pracy i związkach. Dlatego nigdy cię nie oszukałem, mogłaś spojrzeć na moje dłonie jak rozmawialiśmy".

Nie wiem jak to dalej skomentować. Zostawiam to wam, do dzieła anonimowi.

#eedIq

Od kiedy pamiętam były dwie babcie: Babka i babcia. Moja mama od małego mówiła mi, która jest zła, a która dobra babcia.

Dlaczego babka i babcia?

Babka - matka mojego ojca (alkoholika), nieustannie wpatrzona w jedynego syna, mieszka razem z nami. Mój ojciec jak wychodził z 2-miesięcznej terapii, babka dawała mu pieniądze na alkohol, "no bo przecież synuś tyle czasu nie pił i niech się napije piwka". Babka ma dużo pieniędzy, zawsze mnie i mojego brata rozpieszczała na każdym kroku, a my jako małe dzieci uwielbialiśmy ją. Moją mamę traktuje jak śmiecia, uważa, że to jej wina, że ojciec się tak stoczył. Często terroryzuje moją mamę i za każdym razem, gdy wyjdzie z domu jest wyzywana, jak ojciec usłyszy kłótnię, to jeszcze potrafi przywalić mojej mamie.
Babka zawsze jest brudna i niechlujnie ubrana.

Babcia - mama mojej MAMY. Nie jeździliśmy do niej codziennie, ale przynajmniej raz na tydzień sobota albo niedziela, byliśmy u niej. Jest bardzo chora, ma osteoporozę i prawdopodobnie raka. Babcia, mimo że nie miała dużo pieniędzy, miała dla nas mnóstwo cukierków, kolorowanki i oczywiście przepyszny obiad. Nawet mój chłopak jak poznał moją babcię, stwierdził, że jest bardzo elegancka i dobrze się ubiera (w porównaniu do babki).


Słowem końcowym. 2 lata temu zostałam pobita przez ojca. Babka zwyzywała mnie najpierw, że zdenerwowałam ojca (mimo że siedziałam w pokoju nad lekcjami), a potem spoliczkowała mnie za to, że wezwałam policję.

Wtedy zauważyłam różnicę między babciami.

#JWcRD

W życiu nie uwierzycie, że to się wydarzyło naprawdę.

Czytałam kiedyś (nie pamiętam czy na tej stronie, czy nie) historię dziewczyny, której chłopak oświadczył się na jakiejś rodzinnej imprezie, przy wszystkich zgromadzonych. Ona nie zamierzała mówić "tak", ale nie chciała mu robić wstydu przy tylu osobach, więc udawała, że zemdlała.

Mnie mój facet postanowił się oświadczyć jak w amerykańskich filmach - w drogiej restauracji.

Nie było tam co prawda nikogo znajomego, było sporo ludzi, a on klęknął przede mną i dość głośno zapytał, czy zostanę jego żoną. Wszyscy patrzyli. Ja natomiast wiedziałam, że nie ma mowy, żebym się zgodziła. Ostatnio nie układało się między nami najlepiej. Nie jakoś tragicznie, ale zdecydowanie nie było dobrze. Ślub w niczym by tu nie pomógł, wręcz przeciwnie.

Spanikowałam, nie wiedziałam co robić. Nie chciałam mu tak odmawiać przy wszystkich i narazić go na pośmiewisko. Chciałam z nim porozmawiać na spokojnie, sam na sam. Tylko jak teraz to zrobić? Przypomniała mi się tamta historia. Postanowiłam udawać, że zemdlałam (z wrażenia chyba). Niestety to nie jest wcale takie proste, jak się wydaje! Bałam się tak po prostu paść na podłogę, żeby sobie krzywdy nie zrobić (szczególnie że tam mieli jakieś marmury). Chciałam więc z gracją lekko osunąć się na ziemię.

Zrobiłam to z taką gracją, że z impetem walnęłam głową w stół.
Nie straciłam przytomności (tylko tym razem naprawdę), oj nie, poczułam się bardzo ożywiona! Na cały głos siarczyście przeklęłam, a ja praktycznie w ogóle nie przeklinam!
Chłopak w szoku, kelner w szoku, ludzie w szoku. Wszyscy zaczęli mi pomagać. Kelner pyta, czy nic mi się nie stało. A ja? Zamurowało mnie. Wydusiłam z siebie tylko ciche: "nie, przepraszam". I uciekłam! Rozumiecie to? Wybiegłam z tej restauracji i wróciłam do domu. To by było na tyle, jeśli chodzi o nierobienie wstydu.

Chłopak przyszedł chwilę po mnie. Pytał, czy wszystko dobrze. Myślał, że coś mi się w głowę stało po tym uderzeniu. Powiedziałam mu całą prawdę. On mi na to: myślałem, że chcesz wyjść za mąż.
Powiedziałam, że w tym momencie to nie jest dobry pomysł, ale chciałabym ratować ten związek, może terapia dla par? Powiedział, że się zastanowi i wrócił do siebie (nie mieszkamy razem).
To było prawie tydzień temu. Nie odzywa się, chyba nadal się zastanawia.

#Ze6gO

Gdy miałam około 6 lat, odwiedziła nas znajoma taty z mężem z córką. Dziewczynka była trochę młodsza ode mnie. W pewnym momencie tata powiedział "A może oddasz Kasi jakąś lalkę?". Dziewczynka wybrała sobie dwie (moje najlepsze wtedy, nawiasem mówiąc, do tego jedna z nich była prezentem od mojego brata). Nie miałam nic do gadania.

Kilka lat później odwiedziła nas rodzinka z małym kuzynem. Kuzyn spędził całą wizytę przed moją konsolą (którą, nawiasem mówiąc, dostałam od chrzestnego na gwiazdkę), ja z resztą dzieciaków bawiłam się w pokoju. Gdy rodzinka miała już odjeżdżać, przyszliśmy się pożegnać. Kuzyn miał w ręku reklamówkę, a w reklamówce... moją konsolę. "Bo tak płakał", więc mama stwierdziła, że mu ją da. Nie miałam nic do gadania.

Mam 25 lat. Może i niektórzy pomyślą, że jestem dziecinna, ale uwielbiam pluszaki. Kolekcjonowałam je od zawsze. Były misie, które miałam od kiedy pamiętam, były takie, które dostawałam na różne okazje, czy takie, które kupiłam sobie sama. Miałam ich dość sporo, więc nie zabrałam ich jak się przeprowadzałam. Obecnie zostało ich może z pięć. Bo bratanica chciała, więc mama jej oddała. Nawet mnie przy tym nie było, nie zapytała mnie o zdanie. "Jak wyrośnie, to odda" usłyszałam. Oczywiście.

Jestem wściekła. I będę to mamie wypominać choćby i do końca życia.

#EgHA3

W ciągu 20 lat życia mojego brata nie widziałam, żeby płakał. Nie uronił łzy nawet 5 lat temu na pogrzebie naszego taty, którego sam reanimował do przyjazdu karetki. Myślałam po prostu, że nie odczuwa takich emocji.

Wszystko zmieniło się kilka miesięcy temu. Przyszedł do mnie i męża wieczorem. Miał ze sobą wódkę, co mnie zdziwiło, bo bardzo rzadko pił mocniejszy alkohol. Kiedy zaczynali pić, nic nie było po nim widać, że cokolwiek się stało. Dopiero jak alkohol zaczął działać powiedział, że jego narzeczoną kilka godzin temu potrącił samochód i zginęła na miejscu. Nie dał rady pojechać na miejsce wypadku ani do kostnicy. Wtedy pierwszy raz zobaczyłam, jak coś po prostu w nim pękło. Zaczął wyć, bo zwykłym płaczem nie można tego nazwać. Przez pół nocy mówił o tym, co w nim siedziało. Najbardziej żal mi go było, że przez tyle lat nie przeżył jeszcze żałoby po tacie, nie dopuszczał do siebie tego, że jego już nie ma. Po pogrzebie Agnieszki namawiałam go, aby poszedł do psychologa. Obiecał, że pójdzie...

Kilka dni po wypadku powiesił się daleko od domu, wcześniej dzwoniąc do rodziny żegnając się, a ja akurat nie mogłam odebrać. Za to nagrał się na sekretarkę, a ja co wieczór słucham jego głosu.
We Wszystkich Świętych zapaliliśmy znicz na jego i Agnieszki grobie, leży obok niej. A ja nie mogę zagłuszyć sumienia, że go nie upilnowałam.

#u82qQ

Zostałem czarną owcą wśród znajomych.

Zaczęło się od tego, że we wrześniu na grillu powiedziałem pewnej znajomej publicznie co o niej myślę. Taka typowa roszczeniowa typiara, "samotna mama", co wiecznie siedzi w MOPS-ie i chyba nigdy nie pracowała, bo tak naprawdę nie chciała, no i ciągle ktoś jej MUSI pomagać. Tym razem przyssała się do mnie i przelała się czara goryczy, gdy stwierdziła, że zawiozę ja w poniedziałek gdzieś tam... Nie spytała, czy mogę, tylko stwierdziła, że to zrobię. Nigdy wcześniej jej nie odmawiałem, ale tym razem przesadziła. Zrobiła się trochę awantura na imprezie i wyszedłem.

Teraz jako czarna owca jestem szczęśliwy. Nikt ode mnie niczego nie chce. Od kilku lat co drugi weekend nosiłem jakieś meble, malowałem, woziłem na wesela, komunie i inne imieninki. Teraz mam spokój. Moja żona też czuje się lepiej, bo spędzam więcej czasu z nią i nie znikam. Dziś uświadomiła mi, że ta moja pomoc działała tylko w jedną stronę i tak naprawdę nam nigdy nikt z tego towarzystwa nie pomógł w potrzebie, a typiara w szczególności, bo zawsze miała dla nas tekst "no tak, tylko co ja z dzieckiem zrobię".

Jestem czarną owcą i jest mi z tym dobrze. Czuję luz, nic nie muszę, nie mam wyrzutów sumienia, że czegoś nie zrobiłem dla kogoś, mogę się napić drinka i nie myśleć, że zaraz muszę gdzieś jechać. Jestem wolny.

#iMvaJ

Nie miałam łatwego dzieciństwa. Wszystko przez moje nazwisko, które (delikatnie mówiąc) do najpiękniejszych nie należy. W szkole dzieci śmiały się ze mnie, wymyślano mi ksywki związane z nazwiskiem, począwszy od podstawówki, skończywszy na liceum.

W duchu zawsze marzyłam, że kiedyś wyjdę za mąż i pozbędę się przykrego kłopotu.  Poznałam chłopka, jesteśmy razem od 2 lat, za 3 miesiące bierzemy ślub. Jak część z Was się już być może domyśliła, on również ma nazwisko, którego od zawsze się wstydził. Również miał przez nie przewalone w szkole... i również liczył na to, że jak spotka swoją drugą połówkę, to zmieni nazwisko na nazwisko wybranki i będzie po problemie.

Życie sprawiło mi psikusa.

#JvGnV

Pewnego lata pojechaliśmy sobie z przyjaciółmi do domku z działką. Taki wypad w kilkanaście osób na kilka dni. Ja lat 16. Były to czasy, kiedy chodzenie na dwójkę poza moim domem wiązało się dla mnie z ogromnym stresem.

Dlatego wpadłam na pomysł, że wstanę bardzo wcześnie rano, kiedy wszyscy po nocnej libacji będą jeszcze słodko spali. Wszystko poszło prawie idealnie, niestety z jednym małym szczegółem - kibel miał tak słabe ciśnienie, że nie był w stanie spuścić mojego dzieła. Spuszczam wodę już trzeci raz, zero zmian, ja coraz większy stres, że zaraz wszystkich pobudzę i co ja w ogóle mam teraz zrobić. Wpadłam więc na wspaniały pomysł. Wróciłam do pokoju, zabrałam kubek, zanurzyłam go w sedesie i zebrałam co trzeba. Problem w tym, że w łazience nie było żadnego okna. W tej sytuacji zdecydowałam się przejść obok i nad śpiącymi w pokoju ludźmi, w ręku niosąc kubek z gównem. Jakoś udało mi się nikogo nie obudzić, a zawartość wylać w krzaki za domem.

To jednak nie koniec historii. Wracając zdecydowałam, że odłożę kubek na blat, a umyję go rano, żeby teraz nikogo nie budzić (kuchnia, salon i sypialnia to było jedno pomieszczenie). Poszłam dalej spać. Po kilku godzinach wstaję. Kubka na blacie już nie było. A kilka osób, które zdążyło wstać przede mną, zrobiło sobie poranną kawkę.

#IRmvh

Mieszkam w niewielkim mieście. Mam nudną pracę w biurze, jestem sama i na finanse nie narzekam. Na co dzień i do pracy prawie się nie maluję, pomadka i tusz do rzęs w zupełności mi starczają. Nie wyróżniam się z tłumu.

Do czasu...

Nikt nie wie, że dwa weekendy w miesiącu spędzam w dużym mieście, około 80 km od domu. Wkładam wyzywające ubrania, wysokie szpilki, robię mocny makijaż i zaczynam rundkę po klubach. Każdy weekend spędzam z kimś innym, z kimś, kto zawsze spełnia moje najskrytsze fantazje.

Dla takich weekendów żyję.
Dodaj anonimowe wyznanie