ma paniczny lek przed bolem, jakimkolwiek, taki na hardkorze z hiprwentylacja i omdleniami
przed iglami- oddalam ponad 10 litrow krwi
przed upadkiem z wysokosci- kilkukrotnie skakalam na bunge, a balam sie zjechac zjezdzalnia dla dzieci w macdonaldzie, czy w aqaparku
przed uderzeniam- trenuje krav mage, czasem trening konczy si moja zwichnietas kostka, czasem krwotokiem z nosa kolezanki

@bazienka Mój brat ma lęk przed oddawaniem krwi/igłami do tego stopnia, że już w centrum krwiodawstwa po wejściu do budynku zaczął ze strachu się pocić, a w momencie wejścia do gabinetu mdlał. Jeżeli ktoś nie ma podobnych objawów to nie nazwałbym tego jakimkolwiek lękiem, tylko jak @Soterius zaznaczył co najwyżej instynkt samozachowawczy.

@mm999, no fakt twój brat ma takie objawy, więc wszyscy tak muszą mięć. W końcu wszyscy jesteśmy tacy sami.

Jasne, że nie wszyscy jesteśmy tacy sami, ale jednak warto odróżnić zwykły strach, czy nawet niepokój od lęku.

A gdzie leży granica między strachem, a lękiem?

Lęk w fobii jest po pierwsze nieuzasadniony - lęk przed motylami, rybami i innymi stworzeniami i rzeczami, które raczej nikomu nie zagrażają. Po drugie przeszkadza w normalnym funkcjonowaniu. Ktoś się tak boi kłucia, że poci się i mdleje przed wejściem do budynku laboratorium albo szpitala. Albo tak się boi wysokości, że nie wejdzie na taboret żeby zdjąć coś z wysokiej półki. Albo tak się boi pająków, że nie pójdzie z dzieckiem na plac zabaw. Ja na przykład boję się chodzić po drabinie czy właśnie na taboret, ale samolotami latam, lubię widok z okien wieżowców, byłam w parku linowym - innymi słowy jeśli wiem, że nie spadnę, bo mam solidną barierkę albo jakieś zabezpieczenie, to się tak nie boję jak gdy wchodzę po dwumetrowej drabinie. Rodzina mówi, że mam lęk wysokości, ale to raczej lęk przed upadkiem, niż wysokością.

@XX2411 granica leży gdzieś między "boję się wysokości, ale lubię adrenalinę, więc ten strach przezwyciężę", a kimś komu mimowolnie ciało drętwieje na samą realną myśl na zmierzenie się ze swoim lękiem. Też na wysokości czuje niepewność, jak skakałem parę razy na bungee to czułem niepokój, ale broń boże nie był to żaden lęk. Jeżeli ciało się nie broni (drętwienie/pocenie się/mdlenie lub inne podobne objawy), to uważasz, że to jest jakikolwiek lęk?

@mm999, nie wiem, dlatego pytam. Mi tylko czasem robi się słabo na widok krwi (własnej) i w szpitalach (podczas odwiedzin) lub jak ktoś opisuje chorobę którą ma. Jestem wtedy często blady jak ściana i czuję mrowienie ciała, jeżeli nie wyjdę na powietrze i nie napiję się wody to czuję, że zemdleję. Ostatnio byłem z kimś bliskim u lekarza (on był chory) i musiałem wyjść z gabinetu, bo zrobiło mi się duszno, ciało mi mrowiło i jakbym nie wyszedł, to bym padł. Ale nie odbieram tego w kategorii lęku lub fobii. Bo nie boję się pobierania krwii ani szpitali. Mam objawy które opisałeś, więc powiedz mi co to jest?

@XX2411 Nie wiem co to jest, nie jestem lekarzem, jak chcesz konkretną diagnozę to zaplanuj wizytę u psychiatry. Ja jedynie protestuje by nie nazywać poważnymi słowami małych rzeczy jak zwykłego strachu (bo strach jest naturalny).

Mam lęk przed robakami/owadami. Różnie się nasila w zależności od okoliczności, np. przed osą na dworze ucieknę z piskiem, ew. się popłaczę niekontrolowanie gdy nie chce się odczepić, ale wystarczyła larwa w skrzyni łóżka bym wpadła w histerię i zwymiotowała ze stresu. Nie jestem w stanie już spać w tym łóżku. Śpię na kanapie do póki nie będę miała pieniędzy na nowe. Na samo wspomnienie mam łzy w oczach i mi się wraca oraz robi słabo...
...
...
...
Poleca ktoś dobrego terapeutę? Ciężko się z tym żyje.

Gdzie jest granica pomiędzy lękiem a strachem? Ja zawsze traktowałam swój jako lęk chociaż nóg mi nie odcina-jak byłam młodsza to każda wycieczka w góry kończyła się na moim płaczu i zapieraniu się-wchodzilam, bo słuchałam grzecznie dorosłych, ale trzymałam się kurczowo ściany i ryczalam. Do tej pory dostaje ataku paniki w samolocie-nie ma ze mną kontaktu i robię dziwne rzeczy, o które bym się nie posądzała. Jednocześnie bardzo lubię jeździć na desce-zaczynalo sie od małych górek z orczykiem. Kiedy pierwszy raz wsiadłam do gondoli to beczalam. Co roku przez pierwsze dni czuję się bardzo niekomfortowo i na same szczyty nigdy nie wjeżdżam, ale i tak korzystam ze stromych tras z widokiem w dół-zawsze traktowałam to jako właśnie przezwyciężenie lęku, ale teraz już nie wiem, czy to nie jest po prostu duży strach? :P

odłącza

greenpurple, z fobii można wyleczyć się dwoma sposobami - małymi kroczkami, czyli w przypadku wysokości wchodzić coraz wyżej, tam zjechać z górki, tam przejechać się gondolą, albo od razu na głęboką wodę - skoczyć z bungee/ze spadochronem. Możliwe, że kiedyś faktycznie miałaś lęk wysokości, ale w jakimś stopniu przezwyciężyłaś część tego lęku i możesz sobie pozwolić na coraz więcej.

Też o nim właśnie pomyślałam 😂