#ggihz
Oto kilka przykładów, które może zachęcą innych o walczenie o swoje prawa.
Chłopak pracował w piekarni jako pomocnik piekarza, czyli przynieś, zanieś, pozamiataj. Z czasem pojawiały się prośby typu: to jak już tu stoisz, to wyciągnij chleby z pieca. Po jakimś czasie pojawiły się nowe obowiązki. Obowiązki, które miał piecowy, ale po co zatrudniać dwóch ludzi, skoro można jednego, a i tak wszystko zrobi. Chłopak podszedł po kilku miesiącach do szefa i szczerze porozmawiał. Skoro ma obowiązku piecowego, to i pensję odpowiednią chce mieć. Reakcja szefa była oczywista. Nie i już. W tym czasie kilkanaście bochenków chleba było w piecu, a on jako pomocnik piekarza miał przerwę. Nieprzypilnowanie spaliły się na placki. Czemu tego nie przypilnowałeś?! Ja jestem pomocnikiem piekarza, nie piecowym, to nie należy do moich obowiązków. Podwyżkę dostał.
Inny chłopak dostaje karę za brak wyników. W umowie o żadnych karach mowy nie było, o zrobieniu jakiegoś "celu" też nie. Chłopak się nie obijał. Pracował ciężko jak wszyscy, tylko miał gorszy dzień. Na dokumencie z wypłatą zobaczył odjęcie pewnej kwoty, więc poszedł do szefa i powiedział mu o sądzie pracy. Pensję dostał całą, bo pracodawca naprawdę boi się tego typu rzeczy.
Owszem, do pracy idzie się żeby pracować, a nie odpoczywać. Należy jednak przede wszystkim dbać o swoje bezpieczeństwo i zdrowie, bo co z tego, że mając 20 lat możesz tyrać i biegać jak królik z baterią, skoro po czterdziestce będziesz mieć problemy z kręgosłupem?
Dlaczego jest taki wyzysk? Bo się dajemy i boimy, że jak zawalczymy o swoje, to nas wywalą. Więcej wiary w siebie i nie bójcie się zmieniać pracy. Zwolnienie to tragedia? Uwierz, że nie, bo skoro taki ciapciak życiowy jak ja sobie poradził i znalazł pracę, to i ty znajdziesz. PIP i inne takie instytucje naprawdę pomagają pracownikom, ale najlepiej najpierw nimi postraszyć, a potem zacząć działać. Powodzenia i nie mówcie, że się nie da!
To nie taka prosta sprawa. Wszystko zależy od sytuacji życiowej danej osoby, czy sytuacji w regionie. Jeżeli ktoś nie ma żadnych oszczędności, ma kredyt, czy dzieci do wykarmienia i brak choćby jednej pensji oznacza tragedię, to ma mniejsze skłonności do podejmowania ryzyka zmiany pracy. Podobnie z "walczeniem o swoje" - może dostać odpowiedź " jak się nie podoba to się zwolnij", albo od razu zostać zwolnionym, jako niewygodny pracownik. To samo jeśli chodzi o lokalny rynek pracy. Gdy bezrobocie jest wysokie i ciężko o jakąkolwiek robotę, albo wszystkie lokalne firmy, to podobne kołchozy, to nie ma co wybrzydzać, tylko zacisnąć d..e i zap..ć. Inna sprawa, że doprowadzenie do takiej sytuacji jest błędem i trzeba robić wszystko, by do niej nie dopuścić - przede wszystkim dostosować swoje wydatki do zarobków, taak by odłożyć trochę. Posiadanie poduszki finansowej odpowiadającej zarobkom za chociaż 2-3 miesiące daje pewną elastyczność. Kolejnym błędem jest zwalnianie się z pracy "w ciemno", czy zachowania, które dają pretekst szefowi do zwolnienia. Jeśli w pracy jest źle, to najlepiej najpierw znaleźć nową pracę, a potem odchodzić ze starej. Szukając nowej pracy warto też uzyskać jakiekolwiek informacje jaka to firma, jak traktuje pracowników, czy jaka jest jej kondycja finansowa. Rozmowa/negocjacje z szefostwem to zawsze pewne ryzyko. Warto wcześniej się dobrze przygotować, umieć przedstawić, że wraz ze zmianą obowiązków, czy poprawą kwalifikacji powinny iść także zmiany finansowe, czy dot. zajmowanego stanowiska, ew. że własny wkład w funkcjonowanie firmy jest na tyle istotny, że powinien być bardziej doceniany finansowo. Albo przekazać, co nie podoba Ci się w funkcjonowaniu firmy i w odpowiedni sposób przedstawić rozwiązanie, odpowiednio argumentując, że np. poprawi funkcjonowanie czegoś tam.
Zawsze istniej ryzyko, że może się okazać, że jest się dla pracodawcy znacznie mniej wartościowym pracownikiem, niż się Ci zdawało i może chcieć zastąpić Cię kimś mniej krnąbrnym, albo zgłaszając problem sam się nim stajesz.
Ze zgłaszaniem nieprawidłowości do PIP tez nie jest tak prosto. Przede wszystkim zgłaszając sprawę do PIP, nie można tego zrobić anonimowo - trzeba podać swoje dane, a to stanowi pewne zagrożenie, że pracodawca dowie się, kto złożył donos i będzie się mścić/zwolni sygnalistę, czy atmosfera w pracy jeszcze bardziej się pogorszy. Niby PIP nie może o tym poinformować, ale np. szef może znać prywatnie"Grażynkę z PIP" , ktoś wyda donosiciela, albo po prostu szef się domyśli kto. W mniejszych miejscowościach wielu szefów, zwłaszcza działających w tej samej/podobnej branży, pomimo że na co dzień są konkurentami, to prywatnie się znają, co może oznaczać "wilczy bilet" i problemy ze znalezieniem pracy. Podobnie w pewnych wąskich, specyficznych branżach. Do tego cała sprawa trwa bardzo długo, wymaga przedstawienia dowodów/świadków, a jak np. mobbing był w formie ustnej, to ciężko o dowody, a świadkowie w obawie o swoje stanowiska, mogą nie chcieć zeznawać. Kary jakimi dysponuje PIP są śmiesznie niskie - do 10 tys. - mandat nakładany przez inspektora. To dla firm obracających milionami grosze. Nawet jeżeli sprawa trafi do Sądu pracy, to sprawa może ciągnąć się latami i nawet jeżeli się ją wygra (a wcale to nie jest takie oczywiste - pracodawców stać na profesjonalnych prawników), to nakaz przywrócenia do pracy (w której wcale się nie chce pracować), czy odszkodowanie równe 3 miesięcznego wynagrodzenia - to raczej nie są zbyt satysfakcjonujące efekty, natomiast cała procedura skargi do PIP i wniesienie sprawy do Sądu pracy stanowią duże obciążenie emocjonalne, często na lata, dlatego dla większości pracowników najlepszą opcją jest po prostu odejść z pracy i nie mieć więcej nic wspólnego z tamtą firmą.
Niestety takie mamy państwo i społeczeństwo, że zawsze się znajdą ludzie w trudnej sytuacji życiowej, którzy muszą się godzić na złe warunki pracy i zawsze się znajdą tacy, którzy będą chcieli to wykorzystać. Tego chyba nie da się całkowicie zlikwidować, dlatego trzeba przede wszystkim dbać o siebie. Trzeba się rozwijać, zdobywać kwalifikacje, doświadczenie, budować rezerwę finansową, czy ogólnie zarządzać swoim życiem tak, by odejście z pracy stanowiło problem dla pracodawcy, a nie dla Ciebie, a ew. znalezienie innej pracy nie stanowiło żadnego problemu. Gdy pracodawcy zależy na danym pracowniku, to nawet praca w najgorszym "Januszexie" może być rajem.