To nie hipochondryk tylko toksyczny wampir.

Lenistwo.

Niestety, hipohondria jednak istnieje i jest poważnym problemem dla cierpiącego na nią i jego otoczenia. Nie znamy sytuacji na tyle, żeby wiedzieć, czy nie mamy z nią do czynienia w tym wypadku.

Wątpię, że to hipohondria. Znam przypadki tej choroby, ale to co robi mama autorki wyznania raczej jest zwykłym lenistwem i rozczulaniem się nad sobą.

Hipochondryk chodzi do lekarza non stop, często ich zmienia bo poprzedni nie pomógł/ nie dał leków/ nie wykrył choroby. Taka osoba ma objawy chorób (które sam widzi) i próbuje sie leczyć. Czyli na bolący brzuch nie będzie jadł śmieciowego jedzenia tylko bardziej prawdopodobne jest ze wyrzuci z domu wszystko co niezdrowe bo może dostać raka żołądka.

Ta mama to leń, nierób, wygodnicka kobieta, która lubi jak sie nad nią użala jak to ona ma zle. Jest mnóstwo takich gnid.

Jestem hipochondrykiem, leczę to od kilku lat, znam trochę temat i gwarantuję Ci, że nie tak to wygląda. Hipochondryk jest w ciągłym lęku, najchętniej ciągle by siedział u lekarza, na pewno nie ma czasu ani siły gadać beztrosko przez telefon 2h czy narzekać na to, jak mu źle na tle innych. Zanim zaczęłam się leczyć (psychoterapia i farmakoterapia - jak każde inne zaburzenie lękowe) dosłownie przepłakiwałam całe dnie, nie spałam po nocach bo nawet najmniejszy ruch podnosił mi tętno tak mocno, że wierzyłam, że mam zawał i umrę, byłam praktycznie co drugi dzień u lekarza... No ogólnie nieciekawie, ale zupełnie niepodobnie do mamy autorki. Jak sobie odczytasz fora, wypowiedzi hipochondryków, to znajdziesz głównie potwierdzenia tego, co ja teraz piszę.
Tldr; imho mama autorki jest leniem.

Trochę jakby o mojej matce...
Tylko że ona akurat dba o porządek i gotuję świetnie
Jednak jakiś czas temu zaczęła szukać pracy ,i tu się zaczęły schody
Tam źle ją traktują ,tam za mało płacą ,a tu jej kazali pracować i ja głowa/brzuch/kończyna boli
Jak na jej kolejne narzekania odpowiedziałam "widocznie aż tak bardzo Ci ta praca nie jest potrzebna ", zaczęła krzyczeć i się obrazila.
Oczywiście do żadnej pracy nie poszła
Zresztą o niej to mogłabym napisać wyznanie...

U każdego z siłą i energią jest inaczej, ja przy końcówce tygodnia jak wracam z pracy to nie mam już siły na nic, a moja mama, która jest już po 50, spokojnie jeszcze obiad ugotuje i dom ogarnie. Na to wpływa wiele różnych czynników. Nie chcę usprawiedliwiać twojej mamy, tylko zwracam uwagę, że nie ma co porównywać z innymi.

Ja wiem, że twoja mama może być oceniona przez Ciebie jako słaba w czymś tam, ale wyobraź sobie jak ona się czuje, jak ciężkie musi być dla niej w tym wieku wychodzenie ze strefy komfortu. Nie gloryfikujmy ciężkiej pracy, bez przesady. Taki marazm też niszczy motywację do życia. Myślisz że ona nie wolałaby się jawić jako super mama? Nie każdy musi spełniać jakieś określone standardy, żeby zasłużyć na empatyczne podejście. Moja babcia np. pracuje bardzo ciężko i uważam że to jest niezdrowe. Nie potrafi przejść na emeryturę, chociaż naprawdę niszczy sobie już zdrowie i denerwuje się w pracy. Tylko dlatego, że jest uzależniona od kontaktów z ludźmi i boi się że zgnije na emeryturze, że nie będzie miała co robić. Nie wszystko jest takie łatwe jak się wydaje, kiedy się przez dekady robi jedno i to samo.