#bwhxx
Problem w tym, że jasny szlag mnie trafia, jak klientki mi zaczynają opowiadać o swoich trudnych sprawach. Prawie każda, która przyjdzie, wykłada mi historię swojego życia. Opowiadają o kłótniach ze szwagierkami, o sąsiadach, o mężach, o grzybicach, chorobach, zastanawiają się, kiedy chłopak się oświadczy... a ja rzygam tym wszystkim. Nic mnie to nie obchodzi, a muszę kiwać głową, pomrukiwać, odpowiadać. Ot, szefowa wymaga, żeby była miła i domowa atmosfera, to klientki będą wracały.
Mam ochotę bogu dziękować, gdy trafi się taka, która nie trajkocze i po prostu w ciszy sobie siedzi. Po ośmiu godzinach takiego wysłuchiwania tych bzdur mam ochotę palnąć sobie w łeb i tak jest codziennie.
Co popchnęło mnie do tego wyznania?
Dziś klientka ze szczegółami opowiadała mi o swoich problemach gastrycznych, po czym wyciągnęła telefon i pokazała mi zdjęcie swojego g*wna, bo „może pani rozpozna, co tam w środku jest”.
Kocham swoją pracę, ale od kiedy pracuję, zaczynam naprawdę nienawidzić ludzi.
To działa w 2 strony - mam taką fryzjerkę, która mimo, że dobrze strzyże to tak ochoczo dzieli się swoimi przemyśleniami, że nie da się jej słuchać i czuje się rozdarta jak się do niej umawiam 😆
Współczuję. Nie rozumiem tego opowiadania historii swojego życia obcej osobie, jak fryzjer, kosmetyczka, sprzedawca w sklepie itp. Po co? Ale ja introwertyczka i ja to w ogóle mało gadam, nawet ze znajomymi.
Zawsze można delikatnie zasugerować, że się na tych rodzinnych tematach nie znasz. Nie masz obowiązku wysłuchiwania wszystkich.