#ZjKnq
Miałem około 9 lat i rozpłakałem się w kościele. Mama się mnie zapytała z lekkim uśmiechem, czy się wzruszyłem mszą, a mnie po prostu nogi bolały i nie mogłem usiąść bo, ksiądz mówił i mówił i nie można było siadać.
Do dzisiaj wspomina, że taki wrażliwy jestem, że za dzieciaka na mszy płakałem, a ja nie wyprowadzam jej z błędu.
Szkoda mi tych godzin, które za dzieciaka musiałam spędzić w kościele. Dłużący się czas, nic nieznaczące obrządki i kazania, zimno i grobowa atmosfera. Jest tyle rozwijających zajęć, którymi dziecko może się zająć w niedzielne popołudnie.
dla mnie to samo. Zmarnowany czas.
u mnei byly msze dla dzieci i dzieciaki siedzialy na schodkach pod oltarzem
niemniej straszne nudy, w starszej podstawowce bralam ksiazke, siadalam w ostatniej lawce na chorku i czytalam
Tak w ogóle to co się wynosi z mszy? Przecież codziennie to samo jest. No chyba że znajdzie im się nowy temat na kazanie.
@Damiguska - zazwyczaj codziennie jest inne kazanie :P A poza kazaniem, które wiadomo, czasem jest lepsze, czasem gorsze, wynosi się przede wszystkim wyciszenie sprawami całego tygodnia. Dla mnie jest to taka godzinka, w której mogę rozważyć, które zachowania z ostatniego tygodnia były dobre, a w których powinienem się poprawić. Kolejna sprawa - czytania są za każdym razem inne (powtarzają się po co 3 lata, oprócz niektórych świąt), więc nawet jeśli ten fragment dobrze znam, to i tak czasem jest to jakiś wstęp do własnych rozważań filozoficzno-moralnych. No i najważniejsza część mszy - przyjęcie komunii, ale tego nie umiem opisać, dlaczego jest ważne.
Co do odbioru przez dzieci - dla mnie kazania były praktycznie jedynym momentem, gdzie ktoś mi mówił cokolwiek o filozofii życia. Jasne, można szukać przesłania w książkach czy bajkach, niektórym może rodzice coś tłumaczą. Dodatkowo takie dziecko się osłuchuje z Biblią - a który 8 czy 10 latek sam z siebie zacznie ją czytać? Ale racja, prawdopodobnie dziecko na mszy dla dorosłych głównie marnuje swój czas.
@mialemjuztukonto - Ładnie powiedziane. Bo chyba taki (teoretycznie) powinien być cel chodzenia do kościoła, prawda? Żeby posłuchać tekstów które mogą mieć dla nas jakiś filozoficzny/duchowy przekaz, jakąś wartość; żeby się wyciszyć i pomyśleć. Ale tak na dobrą sprawę, ten sam efekt może mieć zwykła medytacja i czytanie sobie samemu w domu (niekoniecznie Biblii, ale też innych rzeczy które mogą służyć za moralny przewodnik). Co do dzieci - o wiele lepsze byłoby porozmawianie z dzieckiem przez tę godzinę, albo opowiedzenie mu jakiejś historyjki, niż zabieranie go na niedostosowaną do jego wieku mszę. Tylko wiadomo, nie każde dziecko ma rodziców, którzy poświęcą mu ten czas. Więc z jednej strony fajnie, że każdy w ogóle ma możliwość iść i posłuchać - ale z drugiej, zmuszanie i zabieranie na siłę to chyba najgłupszy sposób żeby dziecko zachęcić :')
No to bardzo dużo wyniosłeś z kościoła...współczuję.
Ja zawsze kalkulowałem i to faktycznie zmarnowany czas. Nie dało się mnie przekonać za cholerę, bo "to przecież tylko jedna godzinka dla Pana Boga, pouczysz się/cokolwiek zrobisz innego później". To jakieś 50 niedziel w roku, więc również i 50 godzin = dwie doby. W ciągu takiej jednej niepozornej godziny można wiele się nauczyć, zrobić coś interesującego, posprzątać dom lub wyspać się chociażby. A "po kościółku" nigdy już nie robiłem tego, co zacząłem, bo byłem zmęczony i obolały przez mszę
Tyle mniej więcej rodzice wiedzą o dzieciach. Piękne podsumowanie.
Tu się wymieszały oczekiwania rodzica z tym co myślało dziecko. Skoro do dzisiaj jest to tajemnicą to chyba to dziecko w wieku +/- pierwszej komunii czuło że coś nie tak było z jego zachowaniem.
Byłam kiedyś w jednym kościele w Anglii, gdzie mieli bardzo fajny system: podczas gdy dorośli uczestniczyli we mszy, dzieci siedziały w salce obok pod opieką pań "świetlicowych", gdzie m.in. kolorowały obrazki z Jezusem itp. Dokładnie nie wiem, bo w tej salce osobiście nie byłam, ani dziecka nie posiadam, ale myślę, że mogły mieć kolorowanki tematycznie pasujące do Ewangelii z danej niedzieli czy coś. Dzieci były w tej salce podczas całej liturgii słowa, a wchodziły uroczyście do kościoła, gdy zaczynała się część eucharystyczna. Podczas modliwy Ojcze Nasz stawały razem z księdzem wokół ołtarza, a potem rozchodziły się do ławek do rodziców.
Według mnie dobre rozwiązanie - dziecko nie przeszkadza dorosłym, którzy chcą posłuchać czytań, a przy tym w tej salce mają też zajęcie i się nie nudzą.
Mój brat też płakał często w kościele, miał może 4latka jak mama co niedziela pytała "czemu płaczesz?" - bo chce mi się jeść, - bo chce mi się pić, - bo tak. Mama zabierała ze sobą wodę, ciastko a młody dalej płakał. Pamiętam, że trwały wtedy "gorzkie żale" i na kolejne pytanie o co ten płacz, mój brat odpowiedział "Bo ja to wszystko rozumiem". Mamusia zasłabła z wrażenia. (brat przez wiele lat po komunii służył jako ministrant)
@Potworkowa781 - Tak naprawdę treść wielu fragmentów z Biblii czy nabożeństw jest mega drastyczna, krwawa albo tragiczna i smutna, przez co absolutnie nie nadaje się dla małych dzieci. Mnie to niesamowicie dziwi, jak niektórzy rodzice pozwalają małym dzieciom słuchać w kościele np. o zabijaniu przez ukamienowanie czy choćby ukrzyżowaniu Jezusa, a potem zabraniają im czytania wybranych książek, oglądania filmów albo grania w gry "bo tam jest zabijanie i krew i jesteś na to za mały". Kompletna hipokryzja xD