Mam duże doświadczenie z psami. Wychowywałam się z nimi, potem także mi towarzyszyły, ogólnie ciężko mi sobie przypomnieć okres w życiu, w którym byłam bez czworonożnego przyjaciela. Mój ostatni pies zmarł dwa miesiące temu, zabrała mi go poważna choroba. Strasznie to przeżyłam. Jednak u mnie sprawdza się zasada, że na ból po stracie ukochanego zwierzaka działa przygarnięcie nowego. Dlatego wybrałam się do pobliskiego schroniska. Tam moją uwagę przykuł mały kundelek. Po niedługim czasie byłam pewna, że właśnie tego psa chcę adoptować. Niestety bez wyraźnego powodu pracownicy schroniska, niezbyt mili, wybitnie chcieli mi to utrudnić. Z początku zadano mi mnóstwo pytań, przykładem było pytanie, z jakiej firmy planuję kupić zabawki dla psa, bo oni akceptują tylko jedną. Po pytaniu, na którym piętrze mieszkam i mojej odpowiedzi, że na trzecim, a mieszkanie bez balkonu, na twarzy zagościł im grymas i usłyszałam, że pies na pewno wyskoczy (niby jak?!). Ostatecznie po długich „przepychankach” z pracownikami schroniska udało mi się zabrać psa.
I wtedy się zaczęło...
Telefony trzy razy dziennie, z pytaniami, jak pies się czuje i jaką karmę mu dałam stały się porządkiem dziennym. Raz zadzwoniono do mnie z prośbą o wysłanie zdjęcia psa, ale akurat byłam w pracy, więc powiedziałam, że wyślę, jak wrócę, ale pracownica schroniska stwierdziła, że na pewno chcę zataić stan psa, bo już go zaniedbałam. I trwa to do teraz. Pies jest u mnie miesiąc, ale nadal co drugi dzień dzwonią do mnie ze schroniska z dziwnymi pytaniami. Tylko że obecnie przestałam już odbierać, bo to jak dla mnie przesada. Pies ma u mnie bardzo dobrze, jestem doświadczona i umiem sobie doskonale poradzić z opieką nad psem, wiec naprawdę niekomfortowo się czuję, mając taki nadzór. Nie wiem, co siedzi w głowach tych ludzi...
Dodaj anonimowe wyznanie
Myślę że mają w głowie dwie rzeczy. Przekonanie o własnej zajebistosvi oraz historie bardzo, ale to bardzo skrzywdzonych psów .
Dokładnie. A rozmowa telefoniczna i tak nie weryfikuje niczego.
Ja musiałam fundacji RAZ wysłać zdjęcie, RAZ odpowiedzieć na wiadomość jak miewają się zwierzaki.
Te telefony to już jakieś chore nękanie.
Dokładnie. Nie można tego jakoś zgłosić?
Pytanie gdzie miałoby się to zgłosić, jakie to naruszenie w świetle prawa? Wydzwanianie to nie przestępstwo ale skoro można ustalić sądowny zakaz zbliżania, to może i jest sądowne zakazanie jakiegokolwiek kontaktu. Ale chyba bez sensu do sądu z czymś takim.
Można blokować numery fundacji co najwyżej. No i sprawdzić co było napisane w umowie o adopcji zwierzaka jeśli chodzi o sprawdzanie jego stanu. No i zweryfikowanie czy treść pisma nie łamie prawa.
Jeśli po blokadzie numeru dojdzie do nachodzenia, wtedy można już pogrozić sądem.
Jak byłem mały to moi rodzice mieli podobną sytuację z psem z schroniska. Pomogło zagrożenie że jeszcze jedna taka wizyta i wrócą do schroniska z psem , bo takie nachodzenie i kontrola to przesada.
może muszą wyrobić jakąś normę telefonów do ludzi z tego typu pytaniami i wbrew pozorom ci pracownicy też mogą się czuć z tym niekomfortowo
Jeśli treść umowy zawiera losowe wydzwanianie przez umówiony okres czasu celem weryfikacji i jest podpisana przez obie strony, nie ma mowy o żadnej krempacji. Obie strony zgodziły się na takie coś.
To co jest w wyznaniu to raczej zafiksowanie osób pracujących w fundacji, takich osób w fundacjach czy stowarzyszeniach nie brakuje.