Moja mama od zawsze mnie krytykowała, nieważne, co zrobiłam. Posprzątałam w domu, jak akurat mama była w pracy? Źle, wstawaj do sprzątania jeszcze raz. Pomagam rodzeństwu w zadaniach domowych z np. angielskiego? Źle, nie umiesz ich uczyć. Zmieniłam szkołę na zaoczną (po 18), bo w technikum znęcali się nade mną? Źle, mogłaś „przetrwać” do matury. Zaczęłam pracę, bo chciałam mieć na własne zachcianki? Źle, kto się domem zajmie? Poszłam do terapeuty przepracować to wszystko, bo czułam się niechciana w domu? Źle, co rodzina powie?
Podczas gdy mój tata... lekko mówiąc, on miał wywalone. Nigdy nie usłyszałam od niego nawet głupiego: „Dobra robota”, ciągle tylko: „To dobrze” albo „Mhm”.
Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że jak powiedziałam mamie o pomyśle wyprowadzki na drugi koniec Polski na studia po maturze, usłyszałam: „Córeczko, nie wyjeżdżaj, jesteś nam tu potrzebna”.
I teraz pytanie: to ja jestem jakaś niedorozwinięta, czy to jakiś dziwny sposób mojej mamy na pokazywanie uczuć do mnie?
Dodaj anonimowe wyznanie
Źle,bo kto się domem zajmie i nie wyjeżdżaj, jesteś nam tu potrzebna i wszystko jasne - masz siedzieć na doopie i pomagać w domu. Nie napisałaś żeby matka powiedziała "martwię się o ciebie" lub "będę tęsknić". Jeśli naprawdę tego nie powiedziała to jedź jak najdalej i nie wracaj jeśli nie będziesz musiała. Zadbaj wreszcie o siebie.
"usłyszałam "Córeczko nie wyjeżdżaj, jesteś nam tu potrzebna". "
Widocznie nie dosłyszałaś dalszego ciągu "...bo kto tu będzie sprzątał, gotował i odrabiał lekcje z młodszymi, przecież nie my!"
Wiej.
To poprostu wzorowy model toksycznych rodziców/rodziny. Znam podobne przypadki, gdy jedno się wypisze z patologii to reszta uznaje to za atak. Nie zdziw sie jak Ci zaczna odpierdzielać jakies akcje typu przyjeżdżaj bo tragedia a na miejscu okaże sie że auto sie zepsuło i trzeba państwa wozić. Nie daj sie, idź swoją drogą
ona jest toksyczna, ojciec zresztą też i potrzebują służącej do ogarniania. Wyjeżdżaj się nie oglądaj.